Psychoterapia Lowenowska Marcin Rochowski

12/04/2026

„Musimy zrozumieć, że ciało posiada własną mądrość, wypływającą z kilku miliardów lat historii ewolucji, którą świadomy umysł może sobie wyobrażać, ale nigdy jej nie obejmie. Również tajemnica miłości nigdy nie zostanie zrozumiana przez naukę. Nauka może nigdy nie odnaleźć powiązania pomiędzy sercem jako pompą rozprowadzającą krew po ciele a sercem jako czującym instrumentem miłości. Tylko niektórzy mądrzy ludzie zrozumieli ten oczywisty paradoks. Stwierdzenie Pascala, że «serce ma swoje racje, których rozum nie zna», jest całkowicie prawdziwe”.
Alexander Lowen, „Radość”

02/02/2026

„Czasem niezgoda na swoją i czyjąś oddzielność w bliskim związku wiąże się z głęboko zakorzenionym lękiem przed doświadczeniem siebie jako odrębnej istoty. Niektórzy z nas, aby w miarę dobrze funkcjonować, muszą tkwić w uzależniającym związku, który pozwala im utrzymać stabilny obraz siebie.
Osoby takie nie są zdolne do zaakceptowania pewnej naturalnej zmienności: że nawet w najlepszych związkach po kontakcie następuje wycofanie, a po wycofaniu znów kontakt. Nie mogą znieść okresu wycofania, bo czują się wtedy zagubione i niepotrzebne. Nie wierzą, że jeśli pozwolą komuś bliskiemu na budowanie swojej odrębności, to ten ktoś będzie miał ochotę do nich wracać. A tymczasem jeżeli nie pozwolą swojemu partnerowi odchodzić na chwilę, to grozi im, że prędzej czy później odejdzie on na zawsze”.
Zofia Milska-Wrzosińska, „Bezradnik. O kobietach, mężczyznach, miłości, seksie i zdradzie”

17/12/2025

„Niewątpliwie w naszej kulturze starzenie się jest trudniejsze dla kobiet. Ich starzejące się ciało jest trudniejsze do zaakceptowania niż ciało męskie. Jak pisze Susan Sontag, «mężczyznę przede wszystkim się widzi. Na kobietę się patrzy», «kobiety są chwalone i potępiane z powodu swojej urody». Dobrze to ilustruje inna jej uwaga: «oglądanie robionych na przestrzeni lat zdjęć sławnych piękności jest interesujące głównie z tego powodu, że można zobaczyć, jak dobrze lub jak źle radzą sobie ze wstydliwym starzeniem się»”.
Prof. Barbara Józefik, Katarzyna Sroczyńska, „Gender w gabinecie. Rozmowy o ciele, płci relacjach”

03/12/2025

19/11/2025

„Życie i rozwój człowieka to seria rozstań, które niosą cierpienie i ból. Każde cierpienie, które przeżywamy, wiąże się z poczuciem straty, z koniecznością pożegnania się, rozstania. Rozstajemy się z jakąś osobą, ideą, domem, przedmiotem, z punktem widzenia na świat, z wyobrażeniem o sobie, z jakimś stanem emocjonalnym – gdy na przykład rozstajemy się z radością i wpadamy w smutek. Z czymś, co bardzo polubiliśmy, o czym myśleliśmy, że posiadamy na zawsze.
Gdy przychodzi moment rozstania, stawiamy opór, nie chcemy puścić tego, czego się nie da już zatrzymać, zgodzić się na to, co jest nieodwołalne i musi nastąpić. To nasz opór wytwarza napięcie, które nazywamy cierpieniem”.
Wojciech Eichelberger, „Pomóż sobie, daj światu odetchnąć”

04/11/2025

„Aby zrozumieć pacjenta, trzeba go najpierw odnaleźć w samym sobie”.
Christopher Bollas

31/10/2025

„W istocie jednym z najważniejszych ustaleń badań psychoanalitycznych jest to, że nasze pragnienia są zarówno bezgraniczne, jak i pełne konfliktów. Wynika z tego, że drogą do odczuwania satysfakcji z życia nie jest akumulacja (dóbr, doświadczeń, sławy), ponieważ nigdy nie będziemy mieć «dosyć», ale odkrycie, jak cieszyć się z tego, co mamy”.
Nancy McWilliams, „Opracowanie przypadku w psychoanalizie”

26/10/2025

„Klassens tid, jak w języku duńskim określa się obowiązkowe, godzinne zajęcia odbywające się w szkołach raz w tygodniu, polegają na budowaniu poczucia wspólnoty wśród uczniów danej klasy, a także rozwijaniu umiejętności wsłuchiwania się w problemy innych.
Wprowadzone do duńskich szkół w 1993 roku zajęcia pozwalają młodym osobom zrozumieć, jak ich niewłaściwe zachowanie może wpłynąć na samopoczucie innych. W dorosłym życiu tacy uczniowie łatwiej nawiązują relacje z ludźmi, potrafią utrzymać stałą pracę, wykazują się zrozumieniem wobec potrzeb starzejących się rodziców.
Skoro wyuczona w szkole empatia, której nadaje się tak wysoki priorytet, jak każdemu innemu przedmiotowi w programie kształcenia osób w wieku 6-16 lat, przynosi wymierne korzyści w Danii, czy warto rozważyć wprowadzenie takich zajęć w innych krajach?”.
Dominika Drygas, „Empatia jako jeden z przedmiotów w szkole?”, „Rzeczpospolita” 28.08.2025

22/10/2025

„Klassens tid, jak w języku duńskim określa się obowiązkowe, godzinne zajęcia odbywające się w szkołach raz w tygodniu, polegają na budowaniu poczucia wspólnoty wśród uczniów danej klasy, a także rozwijaniu umiejętności wsłuchiwania się w problemy innych. Wprowadzone do duńskich szkół w 1993 roku zajęcia pozwalają młodym osobom zrozumieć, jak ich niewłaściwe zachowanie może wpłynąć na samopoczucie innych. W dorosłym życiu tacy uczniowie łatwiej nawiązują relacje z ludźmi, potrafią utrzymać stałą pracę, wykazują się zrozumieniem wobec potrzeb starzejących się rodziców. Skoro wyuczona w szkole empatia, której nadaje się tak wysoki priorytet, jak każdemu innemu przedmiotowi w programie kształcenia osób w wieku 6-16 lat, przynosi wymierne korzyści w Danii, czy warto rozważyć wprowadzenie takich zajęć w innych krajach?”.
Dominika Drygas, „Empatia jako jeden z przedmiotów w szkole?”, „Rzeczpospolita” 28.08.2025

09/10/2025

„Erving Goffman w książce «Człowiek w teatrze życia codziennego» pisał, że ciało jest konstruktem społecznym i dopiero w społecznym kontekście zostaje określone jako coś znaczącego i istotnego. W ten sposób pośredniczy ono między tożsamością indywidualną a społeczną. Od kontekstu społecznego zależy, jakie znaczenia są przypisane ciału, jego częściom, prezentacji w świecie. To dotyczy z jednej strony zasadniczej refleksji nad miejscem ciała w przestrzeni społecznej, z drugiej – problematyki tożsamości.
Współcześnie obserwujemy, że ciało staje się naszą tożsamością. Niektórzy badacze mówią, że to uległo zmianie – że wcześniej nasza wartość była bardziej definiowana na podstawie umiejętności, przydatności. W przypadku kobiet dotyczyło to na przykład ich płodności, możliwości urodzenia dziecka. Ciało było postrzegane i oceniane raczej pod tym względem, znacznie mniej pod kątem urody fizycznej, chociaż oczywiście uroda zawsze była atutem, ale dopiero kultura konsumpcyjna wypromowała sam wizerunek jako kluczowy”.
Prof. Barbara Józefik, „Gender w gabinecie. Rozmowy o ciele, płci i relacjach”