Sebastian Sitowski - Przestrzeń Dobrej Terapii

17/10/2026

Z Sebastian Sitowski - Przestrzeń Dobrej Terapii porozmawialiśmy o lęku i sposobach radzenia sobie z nim.
Wydawnictwo RM dziękuję za zaproszenie ❤️

14/10/2026

13/10/2026

Lęk towarzyszy wielu z nas, ale rzadko o nim rozmawiamy. Jak go zrozumieć i skutecznie sobie z nim radzić? O tym porozmawiamy podczas spotkania z Sebastian Sitowski - Przestrzeń Dobrej Terapii – terapeutą, coachem, trenerem i autorem poradników psychologicznych.

Rozmowę z autorem poprowadzi Anna Sajnog. Będzie okazja nie tylko wysłuchać ciekawej rozmowy, ale także zdobyć autograf, kupić książki autora oraz wziąć udział w konkursie z upominkami. Na uczestników będzie czekał również poczęstunek.

📅 17 października 2026 r.
🕚 godz. 11:00
📍 Placówka Pocztowa, ul. Kazimierzowska 53/55, Warszawa

Do zobaczenia! 📚
Wydawnictwo RM

17/09/2026

ADHD nie jest zaburzeniem jednorodnym, do tego łączy się z innymi trudnościami, np. z zaburzeniami lękowymi. Trzy podstawowe typy to 👉 ADHD z przewagą zaburzeń uwagi, 👉 typ nadpobudliwy-impulsywny oraz 👉 typ mieszany.

1️⃣ Typ z przewagą zaburzeń uwagi to trudności z koncentracją i organizacją. Osoby z tym typem mogą wydawać się zamyślone, nieobecne czy chaotyczne. Objawy są mało widoczne dla otoczenia, dlatego jest on często nierozpoznawalny – szczególnie u kobiet.

Najczęstsze cechy to:
- łatwe rozpraszanie się,
- trudności w utrzymaniu uwagi,
- problemy z planowaniem zadań,
- problemy z kończeniem zadań,
- zapominanie.

2️⃣ Typ nadpobudliwy-impulsywny zdominowany jest przez nadpobudliwość i trudności z kontrolą zachowań. Tutaj warto zaznaczyć, że nadpobudliwość u dorosłych objawia się inaczej niż u dzieci i przyjmuje ona formę wewnętrznego niepokoju, trudności w odpoczywaniu i ciągłej potrzebie działania.

Najczęstsze objawy to:
- działanie bez zastanowienia, pod wpływem chwili,
- niecierpliwość,
- trudności w czekaniu,
- przerywanie innym,
- zbyt emocjonalne i szybkie reakcje.

3️⃣ Typ mieszany – najczęściej rozpoznawany, łączy objawy dwóch poprzednich, co wpływa na dużą zmienność w funkcjonowaniu. Dane objawy mogą się zmieniać i nasilać w zależności od sytuacji.

ADHD jest przyczyną wielu trudności w codziennym życiu, do tego lubi chować się pod innymi zaburzeniami, stąd tak ważne jest, by nie bagatelizować jego objawów. Nie oznacza to jednak, że powyższe objawy czy trudności muszą być wynikiem ADHD. Czym innym są pojedyncze trudności a czym innym całe spektrum objawów, które przynoszą cierpienie.

Chcesz wiedzieć więcej? Zapraszam.

05/09/2026

„Pewnego ranka wstaję,
wychodzę z domu,
w ścieżce jest dziura,
nie zauważam jej,
i wpadam do środka.

Następnego dnia…
wychodzę z domu,
nie pamiętam o dziurze na ścieżce,
i znów do nie wpadam.

Trzeciego dnia,
wychodzę z domu, starając się pamiętać,
że na ścieżce jest dziura,
jednak
i tak o tym zapominam,
i wpadam do dziury.

Czwartego dnia,
wychodzę z domu, starając się pamiętać,
o dziurze w ścieżce,
pamiętam o tym,
lecz mimo to,
nie widzę dziury
i wpadam do niej.

Piątego dnia
wychodzę z domu,
pamiętam, że nie wolno mi zapomnieć
o dziurze na ścieżce,
więc idę, patrząc pod nogi
i widzę ją,
lecz mimo to,
wpadam do niej.

Szóstego dnia
wychodzę z domu,
pamiętam o dziurze w ścieżce,
idę, szukając jej wzrokiem,
widzę ją,
próbuję ją przeskoczyć,
ale wpadam do środka.

Siódmego dnia
wychodzę z domu,
widzę dziurę,
rozpędzam się,
skaczę,
czubkami stóp ocieram się o przeciwległą krawędź,
ale to nie wystarcza i wpadam do dziury.

Ósmego dnia
wychodzę z domu,
widzę dziurę,
rozpędzam się,
skaczę,
i ląduję po drugiej stronie!
Jestem tak dumny, że mi się to udało,
że z radości skaczę do góry…
a kiedy to robię,
znów wpadam do dziury.

Dziewiątego dnia
wychodzę z domu,
widzę dziurę,
rozpędzam się,
przeskakuję ją
i idę dalej.

Dziesiątego dnia,
uświadamiam sobie,
akurat dziś,
że dużo wygodniej jest iść…
drugą stroną ulicy.”

Jorge Bucay, „Zrozumienie” w: „Opowiastki do przemyślenia”, Zysk i S-ka Wydawnictwo, Poznań 2021.

24/08/2026

To realne cierpienie związane jest m.in. z problemami z uwagą oraz trudnościami w regulacji emocji. Cele i zadania, które osoby bez ADHD osiągają bez większych trudności stają się nie do ogarnięcia, co może rodzić dodatkowo poczucie bycia gorszym.

Spektrum zaburzeń dotyczących funkcji wykonawczych w ADD i ADHD obejmuje ich 6. Są to:

1️⃣ aktywacja, czyli organizowanie, nadawanie priorytetów i mobilizowanie się (impulsywność lub prokrastynacja),
2️⃣ skupienie, czyli podtrzymywanie lub utrata uwagi podczas zadań,
3️⃣ regulowanie czujności, czyli podtrzymywanie wysiłku i prędkości przetwarzania kontra utrata energii i senność,
4️⃣ zarządzanie frustracją, czyli regulowanie afektów i zarządzanie swoimi emocjami kontra chwiejność emocjonalna,
5️⃣ pamięć – a konkretnie trudności w wykorzystywaniu pamięci roboczej i przywoływaniu wspomnień,
6️⃣ działanie - obserwowanie i autoregulacja kontra działanie bez przemyślenia.

PS. To, że masz trudności w nawet więcej niż jednym z tych obszarów nie oznacza jeszcze, że masz ADHD.

Źródło merytoryczne: J. B. Arden, „Neuronauka w psychoterapeutycznym procesie zmiany”, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2017, s. 46.

20/08/2026

Richard Davidson, psycholog z Uniwersytetu Wisconsin w Madison (już kilka razy o nim pisałem) dowiódł, że styl afektywny danej osoby jest związany ze 👉 stosunkiem aktywności pomiędzy jej prawą a lewą korą przedczołową 🧠

Jak czytamy również w 📖 J. B. Ardena, pt. „Neuronauka w psychoterapeutycznym procesie zmiany”:

„Pacjenci, którzy są nadmiernie lękowi, mają skłonność do nadaktywności w obszarze prawej kory przedczołowej w stosunku do lewej (Davidson i in., 2002). Z tego powodu pacjenci ci odczuwają deficyt pozytywnych uczuć i przejawiają mało zachowań nastawionych na osiągnięcie pozytywnych celów. Rzeczywiście, badania spójnie dowiodły, że ludzie cierpiący z powodu zaburzeń lękowych i depresji mają nadaktywną prawą korę przedczołową i mało aktywną lewą korę przedczołową.”

Realnie przekłada się to na nasze konkretne zachowania 👉 otóż prawa kora przedczołowa wiąże się z zachowaniami takimi jak unikanie i zamykanie się w sobie, lewa zaś jest związana z zachowaniami typu „zbliżania się” do problemów. A zatem ✅ wychodzenie ze strefy komfortu i ekspozycja przeprowadzone w bezpieczny sposób są bardzo ważne, ponieważ będą pobudzać lewą korę przedczołową, zmniejszając tym samym nadaktywność prawej. W naszej codzienności naprawdę ma to znaczenie.

Bo, jak dalej wyjaśnia Arden:

„Te kontrastujące z sobą skłonności zdradzają ważne informacje na temat lęku i depresji, jak również na temat tego, jak sobie z nimi radzić. Bezpośredni paradoks, jaki się tu pojawia polega na tym, że kiedy pacjenci unikają tego, co wzbudza w nich lęk, sprawiają, że i tak już nadaktywna prawa kora przedczołowa staje się jeszcze bardziej aktywna, co jak na ironię powoduje, że są oni jeszcze bardziej zalęknieni i pogrążeni w depresji. Kiedy ludzie mierzą się z tym, co napawa ich lękiem, aktywują swoją lewą korę przedczołową, która potrafi lepiej kontrolować nadaktywność ciała migdałowatego.”

To, co jest również istotne to fakt, że prawa kora przedczołowa jest nastawiona na wyolbrzymianie, co może przynosić przytłoczenie. Za to lewa skupia się na szczegółach, skracając perspektywę, co może zachęcać do działania, za którym pojawią się przyjemne odczucia.

Podsumowując: podejmowanie nawet najmniejszych działań pomimo lęku sprzyja aktywności lewej kory przedczołowej i w perspektywie długofalowej zmienia nasz mózg, wpływa pozytywnie na nasz nastrój i wspiera wychodzenie z zaburzeń lękowych czy depresji.

Źródło merytoryczne i cytatu: J. B. Arden, „Neuronauka w psychoterapeutycznym procesie zmiany”, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2017, s.42.

11/08/2026

Objawy lęku panicznego (napadu paniki) mogą być zarówno psychiczne, jak i somatyczno-wegetatywne. Jeśli chodzi o objawy psychiczne, mamy do czynienia z poczuciem:
✔ niepokoju,
✔ oszołomienia,
✔ umierania,
✔ odrealnienia,
✔ utraty kontroli,
✔ zbliżającej się zagłady lub niebezpieczeństwa.

Wśród objawów somatyczno-wegetatywnych należy wy-
mienić przede wszystkim:
✔ kołatanie serca, palpitacje,
✔ zimne poty,
✔ uderzenia gorąca,
✔ mdłości, ale też uczucie omdlenia,
✔ dreszcze,
✔ drżenie całego ciała lub tylko kończyn,
✔ drętwienie lub mrowienie,
✔ duszności,
✔ ból w klatce piersiowej,
✔ ucisk w gardle,
✔ suchość w jamie ustnej,
✔ skurcze żołądka,
✔ bóle i zawroty głowy.

Według mnie najgorszy jest jednak lęk przed śmiercią oraz obawa przed utratą kontroli nad sobą lub szaleństwem. Wiąże się to z błędną interpretacją objawów, w którą w napadzie paniki naprawdę wierzymy. Szybsze bicie serca lub ucisk w klatce oznaczają wtedy nadchodzący zawał, zmiana głębokości oddechu zwiastuje uduszenie, zawroty głowy mają doprowadzić do tego, że zemdlejemy. Za to uczucie nierealności i oderwania od rzeczywistości ma skutkować tym, że zwariujemy.

Dlatego już nawet jeden napad paniki może okazać się tak trudnym doświadczeniem, że nasze życie zaczyna się zmieniać z powodu lęku przed kolejnym atakiem. Myśl o tym, co może się wówczas wydarzyć, przejmuje kontrolę nad naszym działaniem, wprowadzając w nasz świat coraz więcej frustrujących ograniczeń.

Źródło merytoryczne: S. Sitowski, "Jak radzić sobie z lękiem", wyd. RM, Warszawa 2026.

07/08/2026

Już jutro o 18:00 premiera antenowa mojej kolejnej rozmowy z Michałem Poklękowskim na antenie radia EskaROCK Rozmawialiśmy o tym, jak pamięć emocjonalna wpływa na nasze życie 🙂

A już teraz możecie posłuchać na YT i Spotify

Pamięć emocjonalna to zdolność mózgu do kodowania, przechowywania i...

23/07/2026

Maskowanie emocji wychodzi nam świetnie. Polega na tym, że głębszą i trudniejszą do przeżywania emocję przykrywamy tą łatwiejszą do zniesienia. Tym samym, np. smutek, lęk, bezradność, wstyd czy zranienie ubieramy w inne emocje i reakcje niż faktycznie chcielibyśmy okazać. Te przykrywające emocje działają bowiem jak 👉 pancerz, który ma nas ochronić przed odczuwaniem głębokiego emocjonalnego bólu.

I tak, np. ✅ złością przykrywamy strach, poczucie krzywdy czy smutek. Łatwiej nam być agresywnymi niż smutnymi. Agresja daje pozorne poczucie siły, podczas gdy smutek obnażyłby przed innymi to, jak bardzo czujemy się zranieni.

Przyczyny maskowania emocji mogą być różne, najczęściej jednak będą to wychowanie i kultura oraz presja otoczenia, które mówią na przykład, że strach jest słabością. Poza tym uczymy się odruchowych reakcji radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, tworząc swój mechanizm obronny. A to, jak uczymy się reagować na sytuacje emocjonalnie ciężkie w pierwszej kolejności zależy od kompetencji emocjonalnych naszych rodziców. Jeśli ich wzorce reagowania były dalekie od ideału, w dorosłym życiu musimy na nowo uczyć się tego sami.

Maskowanie emocji może skutkować, m.in.:
1️⃣ utratą autentyczności i swojego prawdziwego „ja”,
2️⃣ trudnościami w zrozumieniu samego siebie,
3️⃣ ciągłą irytacją i frustracją, które niszczą nasze dobre relacje,
4️⃣ poczuciem osamotnienia i niezrozumienia ze strony innych,
5️⃣ nadmierną kontrolą i perfekcjonizmem,
6️⃣ depresją i zaburzeniami lękowymi,
7️⃣ chorobami psychosomatycznymi i problemami zdrowotnymi wynikającymi z nagromadzenia niewyrażonych reakcji (bóle brzucha, wymioty, biegunki, bóle głowy, bezsenność, inne).

Uważasz, że ten post jest ważny? Udostępnij i podziel się wiedzą z innymi. Będę wdzięczny 😍