Kanaloa - Nice To Touch You

27/08/2026

Szept o Oceanie, który nie przeprasza

Usiadłam kiedyś nad oceanem.

Był spokojny.

Tak spokojny,
że miałam ochotę przeprosić go za wszystkie moje burze.

Siedziałam długo.

Przypływ przyszedł.

Potem odszedł.

Za kilka godzin wrócił.

Nikt nie klaskał.

Nikt nie miał pretensji.

Nikt nie powiedział:

“Zdecyduj się wreszcie.”

Ocean niczego nie tłumaczył.

Nie przepraszał,
że dzisiaj zabrał wodę dalej od brzegu.

Nie obiecywał,
że jutro będzie bardziej przewidywalny.

Był wierny tylko jednemu.

Swojej naturze.

Patrzyłam na niego
i nagle zrobiło mi się trochę smutno.

Bo przypomniałam sobie,
ile razy przepraszałam za swoje przypływy.

Za wzruszenie.

Za zmęczenie.

Za łzy.

Za ciszę.

Za potrzebę odpoczynku.

Za to,
że któregoś dnia nie miałam ochoty być silna.

Przepraszałam nawet za to,
że byłam szczęśliwa bardziej,
niż komuś było wygodnie.

Ocean nic z tego nie robił.

Nie pytał brzegu,
czy może przypłynąć.

Nie pytał księżyca,
czy wypada się wycofać.

Po prostu…

oddychał.

Może właśnie dlatego
ludzie tak lubią patrzeć na morze.

Bo ono przypomina nam coś,
o czym dawno zapomnieliśmy.

Że rytm nie jest błędem.

Jest życiem.
™️ again
©️

23/08/2026

Szept o studni

Przez wiele lat
myślałam,
że dobra kobieta
zawsze daje.

Swój czas.

Swoją uwagę.

Swoją cierpliwość.

Swoje siły.

Słuchałam.

Pomagałam.

Rozumiałam.

Wybaczałam.

I długo nie zauważałam,
że wracam do domu
coraz bardziej pusta.

Nie dlatego,
że ludzie byli źli.

Dlatego,
że zapomniałam,
iż jestem również człowiekiem,
którym powinnam się zaopiekować.

Pewnego dnia
przyszła do mnie myśl.

Studnia,
z której wszyscy czerpią wodę,
też potrzebuje deszczu.

Jeśli nikt
nie pozwoli jej się napełnić,

nie przestanie być dobrą studnią.

Po prostu…

wyschnie.

Długo bałam się słowa
“granica”.

Brzmiało twardo.

Prawie jak mur.

Dzisiaj wiem,
że granica
nie jest murem.

Jest furtką.

Otwiera się z miłości.

I zamyka
z tej samej miłości.

Nie po to,
żeby kogoś ukarać.

Po to,
żeby nie zgubić siebie.

Coraz częściej
mówię:

“Dzisiaj nie mogę.”

“Potrzebuję odpocząć.”

“To nie jest dla mnie.”

I zauważam,
że ludzie,
którzy naprawdę mnie kochają,

nie odchodzą.

Oni…

przysuwają krzesło
i siadają obok.

Bo miłość,
która obraża się
na moje granice,

często kochała
bardziej moją dostępność
niż mnie.

Najdłużej jednak
uczyłam się
stawiać granice
samej sobie.

Nie zgadzać się
na własne przemęczenie.

Nie przekraczać
siebie
tylko dlatego,
że potrafię.

Nie zostawiać
sobie
resztek dnia.

Bo jeśli ja
nie usiądę
przy własnym stole,

świat zawsze znajdzie
dla mnie kolejne zadanie.

A przecież…

ja także
jestem kimś,
na kogo warto poczekać.

Znalazłam swoje miejsce do odpoczynku, regeneracji, ładowania baterii.
Teraz czas na znalezienie miejsca do pracy, żebyś Ty mogła odpocząć spokojnie.

™️

17/08/2026

14/08/2026

Szept o nicnierobieniu

Mam ostatnio wielką ochotę nic nie robić.

I mówię to z pewnym wzruszeniem, bo kiedyś uważałam, że nicnierobienie jest podejrzane.

Jakby gdzieś za rogiem stała komisja i sprawdzała:

- A co pani dzisiaj zrobiła?

No więc lista.

Pranie.
Telefon.
Praca.
Zakupy.
Odpowiedź na wiadomość.
Coś dla kogoś.
Coś w domu.
Coś dla zdrowia.
Coś dla przyszłości.

I koniecznie jeszcze coś dla własnego rozwoju, bo przecież można było nie tylko żyć, ale jeszcze przy okazji stać się lepszą wersją siebie.

Zmęczyło mnie to.

Coraz bardziej lubię usiąść.

I nic:

Nie czytać.

Nie słuchać podcastu.

Nie medytować według instrukcji.

Nie robić ćwiczeń oddechowych.

Nie „rozwijać się.” I nie zwijać.

Nie planować.

Po prostu być.

Patrzeć. Leżeć na hamaku i być.

Poczuć smak kawy.

Usłyszeć samochód przejeżdżający w oddali.

I przez chwilę nie być nikomu potrzebną.

Bo jest w tym coś niezwykle ważnego.

Kiedy cały czas jesteśmy w ruchu, pod presją, w zadaniach, wiadomościach i „muszę jeszcze tylko…”, nasz organizm może pozostawać w stanie ciągłej gotowości.

Układ nerwowy dostaje wtedy niewiele okazji, żeby naprawdę odpuścić.

A odpoczynek nie musi oznaczać kolejnego zadania do wykonania.

Czasem najzdrowszą rzeczą, jaką możemy sobie dać, jest właśnie brak zadania.

Chwila, w której niczego nie trzeba rozwiązywać, ustalać, planować.

Niczym zarządzać.

Niczego przewidywać.

Nic nikomu udowadniać.

To nie jest strata czasu.

To jest sygnał:

„Już nie muszę być w gotowości.”

I może dlatego tak lubię teraz nicnierobienie. Odpoczywanie poprzez bycie.

Bo kiedy jestem i niczego nie robię, nie czuję się bezczynna.

Czuję, że wreszcie wracam do siebie.

Więc jeśli dzisiaj masz godzinę i zastanawiasz się, co z nią zrobić…

możesz zrobić absolutnie nic.

Naprawdę.

Nie trzeba nawet dobrze odpoczywać.

Nie trzeba odpoczywać świadomie.

Nie trzeba odpoczywać produktywnie.

Połóż się.

Usiądź.

Popatrz.

Oddychaj tak, jak oddychasz.

I pozwól swojemu organizmowi przez chwilę nie być projektem do naprawy.

Może właśnie

06/08/2026

Wstaję, otwieram oczy i…

02/08/2026

Tak, lubię dotykać.

Nice to touch you again

25/07/2026

Szept o kobiecie, która była jak słonecznik

Ludzie często mówią,
że słoneczniki
cały dzień patrzą w stronę słońca.

To prawda.

Ale tylko przez jakiś czas.

Potem dorastają.

I dzieje się coś,
o czym mówi się znacznie rzadziej.

Dojrzały słonecznik
przestaje obracać się za słońcem.

Pozostaje w swoim miejscu.

Nie dlatego,
że przestał kochać światło.

Dlatego,
że już wie,
gdzie ono jest.

Kiedy dowiedziałam się o tym,
pomyślałam o kobietach.

O nas.

Przez wiele lat
obracamy się za spojrzeniami.

Za pochwałami.

Za uznaniem.

Za tym,
żeby ktoś powiedział:

“Dobrze sobie radzisz.”

“Jesteś wystarczająca.”

“Jesteś piękna.”

Aż pewnego dnia
budzimy się zmęczone.

Nie życiem.

Ciągłym obracaniem się
w stronę cudzych oczu.

Może właśnie wtedy
zaczyna się dojrzałość.

Nie wtedy,
gdy przestajemy potrzebować ludzi.

Tylko wtedy,
gdy przestajemy
oddawać im kierunek,
w którym rośnie nasze serce.

Lubię chodzić
między słonecznikami.

Każdy jest trochę inny.

Jeden wyższy.

Drugi pochylony.

Jeden ma pogięte liście.

Inny złamany przez wiatr.

Żaden
nie przeprasza za swoją wysokość.

Żaden
nie wstydzi się,
że zakwitł później.

Żaden
nie próbuje być makiem.

Pomyślałam wtedy,
że kobiety
mogłyby uczyć się od słoneczników.

Nie tego,
jak być pięknymi.

Tego,
jak zajmować swoje miejsce.

Bez przepraszania.

Bez porównywania.

Bez pośpiechu.

A kiedy przychodzi jesień
i płatki zaczynają opadać,

słonecznik
nie rozpacza,
że nie jest już taki jak w lipcu.

On wie coś,
czego my dopiero się uczymy.

Że dojrzałość
też jest kwitnieniem.

Tylko ma inny kolor.…

19/07/2026

Patrzę tak sobie na motyle i myślę, że one chyba nawet nie wiedzą, jakie są piękne. Nie widzą przecież swoich własnych skrzydeł. Po prostu są, przez krótką chwilę, lekko i prawdziwie. Przypominają mi, że wszystko przemija, dlatego warto zatrzymać się i naprawdę przeżyć to, co jest teraz.

Dlatego pozwalam sobie na odpoczynek, z troską o siebie. Dzięki niemu wracam spokojna, obecna i radosna i gotowa dawać uważny dotyk i masaż, który płynie z pełnej, mocnej i spokojnej energii. 🦋

15/07/2026

Kala - bo Twoje możliwości są większe, niż lista zadań na dziś. Hydrolat różany przywraca skórze świeżość i równowagę, a Tobie moment zatrzymania i klarowności. Róża symbolizuje siłę połączoną z uważnością - dokładnie to, czego potrzebujesz, by działać skutecznie i bez napięcia. Psiknij, odpuść kontrolę tam, gdzie nie jest potrzebna, i wróć do działania z lekkością. Kala - zarządzanie energią zaczyna się od Ciebie.
Tak jak decyzja o świadomym odpoczynku też zaczyna się od Ciebie . Ja jestem tu po to, by towarzyszyć Ci w drodze do głębokiego relaksu.

Premiera!
®️

12/07/2026

To, co zachwyca i dotyka… w słońcu, w nocy i w kroplach deszczu… juka☺️🤙🏻
™️