Psycholog Marta Drinčić

14/10/2026

STOP
Stop - zatrzymaj się
Take a step back - zdystansuj się
Observe - obserwuj
Proceed mindfully - kontynuuj uważnie

“Byłoby wspaniale, gdybyśmy po prostu mogli zrezygnować z niechcianych myśli i angażowania się - w reakcji na nie - w nieadaptacyjne zachowania, wiemy jednak, że niełatwo dokonuje się zmian we wzorcach. Opisana umiejętność STOP pozwala nieco wyhamować i wykazać się większą skutecznością...”

“Niechciane myśli i silne emocje” Jon Hershfield & Blaise Aguirre

12/10/2026

"...Kiedy nasz układ nerwowy zadaje pytanie "Czy jestem bezpieczna?", a odpowiedź brzmi "Nie", doświadczamy reakcji stresowej - kaskady zmian w naszych układach metabolicznym, autonomicznym, odpornościowym i neuroendokrynnym.

Kiedy zaś układ nerwowy pyta "Czy jestem bezpieczna?", a odpowiedź brzmi "Tak", doświadczamy poczucia bezpieczeństwa. Stres reorganizuje naszą fizjologię w sposób sprzyjający przetrwaniu, natomiast poczucie bezpieczeństwa przeprogramowuje ją tak, aby priorytetowo traktować regenerację i rozwój, przyjaźń i więź, troskę i współczucie. Kiedy naszą reakcją jest poczucie bezpieczeństwa, w miejsce zajętości pojawia się spokój, pośpiech zamienia się w powolność, zamiast perfekcjonizmu towarzyszy nam radość, a samotność ustępuje miejsca poczuciu wspólnoty.

Podobnie jak wykrywanie zagrożeń, poczucie bezpieczeństwa jest w dużej mierze procesem podświadomym, który zachodzi poprzez neurocepcję (termin ukuty przez Stephena Porgesa na określenie sposobu, w jaki nasz układ nerwowy rozróżnia, czy sytuacje lub ludzie są bezpieczni lub zagrażają naszemu życiu). Kiedy nasz układ nerwowy odczuwa bezpieczeństwo, w naszym ciele i mózgu zachodzi szereg zmian neurologicznych i fizjologicznych. Aktywowany jest przywspółczulny układ nerwowy, a hipokamp hamuje aktywność osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, hamując wydzielanie glikokortykoidów, takich jak kortyzol, które stymulują reakcję walki lub ucieczki. Uwalnianie są opiaty, serotonina i oksytocyna (hormon związany z empatią, współczuciem, zaufaniem i miłością). Uruchamia się hamulec wagalny (mechanizm nerwowy regulujący pobudzenie poprzez spowalnianie i przyspieszenie akcji serca), a nasze tętno spada. Oddech zwalnia, naczynia krwionośne rozszerzają się, spada ciśnienie krwi. Poprawia się trawienie, zmniejszają się stany zapalne.....Poczucie bezpieczeństwa nas leczy..."

Fragment książki "Kobieta zrelaksowana. Odzyskaj spokój i zacznij żyć" Nicola Jane Hobbs

fot. Lilulaj Marta Ciszkowska Fotografia

10/10/2026

„…Pacjentom poszukującym wsparcia w procesie starań o dziecko towarzyszy przewlekły stres, który wpływa na wszystkie obszary funkcjonowania. Pojawia się szerokie spektrum trudnych emocji, takich jak bezradność, bezsilność, złość, żal, smutek czy lęk. W sferze fizjologicznej często obserwujemy napięcie w ciele oraz różnego rodzaju dolegliwości somatyczne. Pogorszeniu może ulec również funkcjonowanie poznawcze, czego skutkiem bywają trudności z koncentracją, pamięcią czy przyswajaniem nowych informacji. Zmiany dotyczą także zachowania. Niektóre osoby zmagają się z problemami ze snem lub nadmierną sennością, wycofują się z relacji społecznych i ograniczają kontakty z innymi. Częściej reagują też irytacją, co może prowadzić do napięć i konfliktów interpersonalnych. Długotrwale obciążenie stresem zwiększa ryzyko wystąpienia objawów depresyjnych, zaburzeń lękowych oraz wyczerpania emocjonalnego, co niewątpliwie wpływa również na przebieg leczenia…”

Rozmowa ze mną na temat leczenia niepłodności jest dostępna w nowym numerze magazynu „Świat Zdrowia” oraz w wersji online - na stronie magazynu. Link w komentarzu (str. 42-44).

Za zaproszenie do rozmowy ogromnie dziękuję Katarzyna Socha 🌸

05/10/2026

02/10/2026

Niepłodność to nie tylko problem medyczny. To kryzys, który dotyka oboje partnerów – ich emocji, relacji oraz poczucia bezpieczeństwa.

W rozmowie z Anną Komorowską dla magazynu „Świat Zdrowia” mówię o tym, jak niepłodność wpływa na psychikę i związek, jak różnie może być przeżywana przez kobietę i mężczyznę oraz dlaczego w tym doświadczeniu tak ważne jest wzajemne wsparcie.

Zapraszam do lektury. Link w komentarzu (str. 42-44).

Katarzyna Socha dziękuję za zaproszenie do rozmowy 🤍

01/10/2026

Z przyjemnością dzielę się z Wami informacją o rozpoczęciu stażu w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.
To dla mnie przede wszystkim okazja do poszerzania wiedzy, zdobywania doświadczenia klinicznego oraz poznania pracy w nowym środowisku.

Mam nadzieję, że będzie to czas pełen nowych doświadczeń oraz wielu wartościowych lekcji, które będę mogła wykorzystać w dalszej drodze zawodowej.

Z otwartością i ciekawością patrzę na ten nowy etap! 🤍



Fot. Lilulaj Marta Ciszkowska Fotografia Studio Lilulaj

28/09/2026

Proces diagnostyczny w kierunku ADHD to przede wszystkim proces kliniczny, którego celem jest ustalenie:
• czy u Pacjenta występują objawy charakterystyczne dla ADHD,
• czy objawy były obecne już w dzieciństwie (przed 12. rokiem życia),
• czy dotyczą więcej niż jednego obszaru życia,
• czy powodują trudności, wpływające na pogorszenie codziennego funkcjonowania,
• czy objawów nie wyjaśnia lepiej inna przyczyna, np. zaburzenia lękowe, depresja, PTSD, uzależnienia lub inne trudności psychiczne (w tym doświadczanie sytuacji kryzysowej chronicznej).

U dorosłych szczególnie istotne jest odtworzenie historii funkcjonowania od dzieciństwa do chwili obecnej. ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym, więc nie powinno pojawić się po raz pierwszy dopiero w dorosłości.

Cykl spotkań w ramach procesu diagnostycznego obejmuje:
• szeroki wywiad psychologiczny,
• obserwacje podczas wizyt,
• zastosowanie narzędzi (testów przesiewowych) oraz
DIVA-5,
• ocenę funkcjonowania,
• diagnozę różnicową,
• omówienie wyników, zaleceń oraz wszystkich pytań z nimi związanych.

Masz jakieś pytania na ten temat?
Zapraszam do kontaktu.



Fot. Lilulaj
MUA

27/09/2026

W piątek byłam gościem webinaru organizowanego przez Transition Group „Porozmawiajmy o ADHD u dorosłych”.

Podczas spotkania miałam przyjemność podzielić się z uczestnikami wiedzą z zakresu wspierania osób z ADHD w środowisku zawodowym oraz rodzinnym.

Niezwykle ważną rolę odgrywa m.in. komunikacja - określenie konkretnych oczekiwań, wpłynie na mniejsze prawdopodobieństwo nieporozumień oraz dodatkowego pobudzenia i stresu.

Środowisko pracy - warto zadbać o słuchawki ograniczające hałas, spokojniejsze miejsce pracy, ograniczenie liczby powiadomień, uporządkowanie przestrzeni, możliwość pracy w blokach czasowych, jasny harmonogram spotkań czy pisemne podsumowanie ustaleń.

Zarządzanie czasem, w którym pomóc mogą: alarmy (choć nie jestem ich zwolenniczką), timery, planowanie z zapasem czasu, dzielenie dużych zadań, celów na mniejsze etapy, planowanie konkretnej godziny rozpoczęcia działania oraz ograniczenie liczby zadań zaplanowanych na jeden dzień.

Nie zapominajmy o przerwach i regeneracji - zadbaj o krótkie przerwy, ruch, regularne posiłki, nawodnienie, sen oraz odpoczynek od nadmiernych bodźców (w tym oczywiście ekranów).

To tylko garstka propozycji.
Jesteś ciekawa/y pozostałych?

Fot. Lilulaj