A co FREUD na to?

26/05/2026

Dziś z cyklu: znalezione w notatkach. Jakieś pomysły, o czym mogła być ta myśl? Moje skojarzenia krążą wokół tego, że samo nic się nie wydarzy. Że szkoda energii na podtrzymywanie iluzji. I że w pewnym momencie warto wziąć za siebie odpowiedzialność. Ciekawa jestem Waszych skojarzeń.

19/05/2026

Czy płacz może być odpoczynkiem? Żeby ciało mogło odetchnąć. Żeby emocje mogły przepłynąć. Żeby znów powoli wrócić do siebie. Czasem można sobie spokojnie poszlochać.

10/05/2026

Przecież myśl nie musi od razu prowadzić do celu. Nie musi być natychmiast logiczna, uporządkowana, produktywna i sensowna. Może chodzić sobie po bezdrożach. Oddalać się, wracać, gubić, kojarzyć rzeczy pozornie odległe.
Można nie wiedzieć!
Czasem właśnie błądzenie będzie formą szukania, w przestrzeni skojarzeń, pomyłek, obrazów i przeczuć.

03/05/2026

Zdarzają się wam takie odkrycia, z których wynika, że niektóre wasze talenty mają za sobą bolesne dzieciństwo? Że to, co dziś uznajecie za swoją kompetencję, w przeszłości było właściwie sposobem na przetrwanie? Bywa, że dorosły człowiek dopiero po latach odkrywa, z czego naprawdę zbudowane są jego najmocniejsze strony. Że różne jego cechy i umiejętności powstały z konieczności.

Dziś zagrożenie minęło, ale strategia została.

I można być wdzięcznym za swoje kompetencje. Można z nich korzystać, jeśli są pomocne, jeśli służą życiu, relacjom, pracy, bliskości. Ale jednocześnie warto zobaczyć i opłakać cenę, za jaką kiedyś zostały zdobyte. Nie po to, by je sobie odebrać. Raczej po to, by przestały być automatyczną odpowiedzią na dawny lęk, a stały się czymś, czego możemy używać świadomie. Z większą wolnością i z większym zrozumieniem wobec tamtego dziecka, które kiedyś musiało sobie radzić.

15/04/2026

A jeśli problem nie leży w „braku życia”, tylko w relacji z nim?

12/04/2026

Zapraszamy do udziału w grupie warsztatowej poświęconej refleksji nad tożsamością psychoterapeuty.

Psychoterapia jest szczególną formą pracy. Opiera się nie tylko na wiedzy i technice, lecz także na osobistej obecności terapeuty w relacji. Każdy z nas wnosi do niej własną historię, motywacje, wartości oraz sposoby rozumienia drugiego człowieka.

Spotkania będą przestrzenią do pracy własnej nad doświadczaniem siebie w roli psychoterapeuty. Poddamy refleksji zasoby i ograniczenia, które warto w sobie rozpoznawać, a także przeżycia związane z drogą zawodową oraz z procesem osobistego dojrzewania.

Warsztat adresowany jest do osób w trakcie szkolenia psychoterapeutycznego oraz do psychoterapeutów różnych modalności. Udział w warsztacie może zostać zaliczony jako 40 godzin pracy własnej wymaganej w procesie certyfikacji psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Prowadzące:
Agnieszka Czechowska – psycholog, psychoterapeutka (certyfikat 905 SNP Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego), superwizorka aplikantka SNP Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i SP Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Magdalena Tymińska – psycholog, psychoterapeutka (certyfikat 416 Polskiego Towarzystwa Psychologicznego), analityczka grupowa (certyfikat 95 Instytutu Analizy Grupowej „Rasztów”).

Terminy:
• 26-27 września 2026 (20 h)
• 03-04 października 2026 (20 h)

Miejsce: Warszawa- Śródmieście lub Mokotów
(dokładna lokalizacja zostanie podana po zebraniu grupy)

Zgłoszenia: mailowe na adres
[email protected]
do 30.05.2026

Po zebraniu wystarczającej liczby uczestników (10–12 osób) zaproponujemy krótką, bezpłatną rozmowę online z prowadzącymi.

Opłaty:
Koszt jednego weekendu: 1500 zł.
Opłata jednorazowa za całość: 3000 zł.
Przy płatności za poszczególne zjazdy: 2 × 1600 zł.
Warsztat stanowi całość – nieobecność na jednym ze zjazdów nie zwalnia z opłaty.

12/04/2026

Kiedy boimy się tak bardzo, że nieświadomie wybieramy nie wiedzieć. Nie sprawdzać. Nie nazywać.

10/04/2026

Gdy już prawie wiesz, ale jeszcze nie wiesz.
Gdy już prawie czujesz, ale wciąż się wymyka.
Spróbuj to wyśnić.

08/04/2026

Mam w sobie mocne emocjonalne skojarzenie z wydarzeniami z kosmosu, które teraz obserwujemy.
Z tym, jak bardzo perspektywa potrafi zmieniać to, co wydawało się oczywiste, znane i poukładane. A tu proszę. Dłuższy lot w kosmos i wszystko się jakoś zachwiało. Ale czy z nami nie jest podobnie?

Bo przecież dystans, także ten psychiczny, pozwala nam zobaczyć więcej. I to nie dlatego, że coś się zmieniło, ale dlatego, że zmieniło się miejsce, z którego patrzymy. Odkryciem może być więc nowy punkt patrzenia, zupełnie jak przy porządnym wglądzie! Aż k**i, żeby powiedzieć, że wszyscy jesteśmy KOSMOSEM!

Dystans pozwala dostrzegać w sobie rzeczy, które zawsze były obecne, ale pozostawały poza naszym zasięgiem. Każdy z nas ma więc swoją niewidoczną stronę Księżyca.

Sami popatrzcie na to zdjęcie. Ono doskonale oddaje ten moment, gdy to, co znane, przestaje być takie oczywiste. Też to poczuliście? Ten miks- trochę zachwytu, trochę niepokoju i trochę poruszenia.

Zdjęcie: NASA (Artemis II)

05/04/2026

30/03/2026

Dziś będzie o śmierci, ponieważ odszedł Wiesław Myśliwski, człowiek, który myślał słowem:

„Żyć mi się zawsze chciało, nie umierać. Żyć i żyć, aby dalej, aby więcej. Choćby i nie było po co. Zresztą czy to takie ważne, jest czy nie ma po co? Może to nawet wszystko jedno, a tylko człowiek lubi się na próżno dręczyć...”
(Kamień na kamieniu)

Kiedy umiera ktoś, kto tak głęboko dotykał życia, pojawia się coś trudnego do uchwycenia, jakiś rodzaj niepasującego pęknięcia, jakby jedno z drugim nie powinno współwystępować. Bo jego słowa były tak bardzo „po stronie życia”, że zaskakująco trudno je teraz pogodzić z jego końcem.

A jednak śmierć jest częścią życia. I może właśnie dlatego to zdanie brzmi dziś inaczej. Jakby przypominało, co trzeba zdążyć poczuć.
Że chce się żyć.