20/05/2026
Większość osób postrzega zaburzenie obsesyjno-kompulsywne przez pryzmat estetyki i zamiłowania do czystości, jednak w rzeczywistości jest to wycieńczająca, niewidoczna dla oczu walka z paraliżującym lękiem.
Ciągłe poprawianie ubrań, układanie przedmiotów pod linijkę czy nieustanne symetryzowanie otoczenia nie wynika z potrzeby porządku, lecz z ogromnego, wewnętrznego przymusu. Za każdym takim zachowaniem stoi silne poczucie odpowiedzialności oraz irracjonalny lęk, że zaniechanie danej czynności doprowadzi do tragedii, która dotknie najbliższych i stanie się wyłączną winą osoby cierpiącej.
W ten sposób rodzi się mechanizm błędnego koła, w którym wykonanie kompulsji przynosi ulgę jedynie na krótką chwilę, po czym lęk powraca z nową falą wątpliwości i zmusza do ponownego poprawiania.
Jako psychoterapeutka często widzę w gabinecie ten niszczycielski terror odpowiedzialności, który odbiera ludziom spokój i wolność. Warto głośno mówić o tym, że OCD karmi się lękiem, a wyjście z tej pułapki polega na przerwaniu nawyku ciągłego kontrolowania i nauce tolerowania niepokoju, co staje się możliwe dzięki profesjonalnemu wsparciu terapeutycznemu.
