Poza Schematem Weronika Głuszek

Strona główna
Polska
Warsaw
Poza Schematem Weronika Głuszek

Psycholog 👩‍⚕️ | Pracuję z dziećmi od 2. do 14. W moim gabinecie najważniejsze jest dziecko – jego potrzeby, emocje, tempo rozwoju i wyjątkowość.

roku życia | Terapia indywidualna, grupowa i TUS 🌱 | Diagnoza Spektrum | Diagnoza ADHD | Wspieram dzieci, młodzież i rodziców w budowaniu pewności siebie, regulacji emocji i relacjach. Pracuję z dziećmi już od drugiego roku życia oraz młodzieżą, w tym z osobami w spektrum autyzmu, z afazją, mutyzmem, ADHD, niepełnosprawnością intelektualną, trudnościami w regulacji emocji czy lękiem separacyjnym.

Pomagam młodym ludziom lepiej rozumieć siebie, budować pewność oraz rozwijać umiejętności społeczne, zawsze w sposób dopasowany do ich indywidualnych możliwości. Prowadzę terapię indywidualną, grupową oraz treningi umiejętności społecznych (TUS). Wspieram także rodziców, oferując warsztaty, psychoedukację oraz spotkania oparte na Porozumieniu bez Przemocy i filozofii podążania za dzieckiem. Wierzę, że trwałe efekty daje tylko współpraca – dziecka, rodziny i terapeuty. Jestem magistrem psychologii o specjalności klinicznej (Menedżerska Akademia Nauk Stosowanych) i posiadam przygotowanie pedagogiczne. Obecnie rozwijam się na studiach podyplomowych z seksuologii na Uniwersytecie Warszawskim. W pracy wykorzystuję narzędzia diagnostyczne, m.in. testy psychologiczne do oceny poziomu lęku, depresji i inteligencji. Doświadczenie zdobywałam zarówno w gabinecie, jak i w środowisku klinicznym – ukończyłam Szkołę Onkowolontariatu, odbyłam staż w szpitalu onkologicznym oraz praktyki w Fundacji Wspierania Rozwoju Dziecka. Na co dzień pracuję w Placówce Montessori Elipsoida, gdzie naturalnie korzystam z elementów tej filozofii, opartej na szacunku, uważności i zaufaniu do wewnętrznego planu rozwoju każdego dziecka.

21/05/2026

Pierwsza wizyta u psychologa dziecięcego.
Czego mogą się Państwo spodziewać? 🧑‍🧑‍🧒 💙

Decyzja o umówieniu konsultacji często nie jest łatwa. Zwykle stoi za nią troska, niepokój, wiele pytań i ogromna uważność na dziecko.

💙 Pierwsze spotkanie najczęściej odbywa się bez obecności dziecka. To spokojna przestrzeń dla rodziców, żeby opowiedzieć o swoich obserwacjach, trudnościach i obawach. Czas, aby dowiedzieć się jakie jest ich dziecko, co lubi, co je cieszy, jakie ma mocne strony, co w nim wyjątkowe i piękne.

💙 Do konsultacji warto przygotować wcześniejsze opinie, wyniki badań czy własne notatki z obserwacji. Nie trzeba jednak „przychodzić idealnie przygotowanym”. Najważniejsze są szczerość, autentyczność i poczucie bezpieczeństwa. W gabinecie nie trzeba niczego udowadniać ani obawiać się oceny.

Podczas spotkania pytam o różne obszary życia dziecka, aby jak lepiej zrozumieć jego codzienność, emocje i potrzeby. Dziecko rozwija się i funkcjonuje w wielu wzajemnie powiązanych obszarach, w relacjach, w rodzinie, w przedszkolu lub szkole, w swoich doświadczeniach oraz we własnym, indywidualnym tempie rozwoju.

Najczęściej rozmawiamy między innymi o:

🔹 tym, co skłoniło Państwa do szukania wsparcia,
🔹 trudnościach i tym, jak wyglądają na co dzień,
🔹 rozwoju dziecka i jego dotychczasowych doświadczeniach,
🔹 zdrowiu, wcześniejszych diagnozach i konsultacjach,
🔹 emocjach, relacjach, przedszkolu/szkole, zabawie i zainteresowaniach,
🔹 codzienności domowej i atmosferze w rodzinie.

Czasem pojawiają się też pytania trudniejsze i bardzo osobiste, o zmęczenie, kryzysy, relacje czy zdrowie psychiczne w rodzinie. Wiem, że odpowiedzenie na nie bywa niełatwe. I w takich momentach widzę przede wszystkim, że samo przyjście do gabinetu jest już wyrazem dużej odwagi, troski, uważności i miłości wobec dziecka. Nie jestem tu po to, by oceniać, ale by lepiej zrozumieć i towarzyszyć w szukaniu sposobu, który będzie wspierający dla dziecka i rodziny.

💙 Pierwsze spotkanie nie ma na celu rozwiązania wszystkiego od razu ani znalezienia natychmiastowych odpowiedzi. To raczej spokojne wejście w proces rozumienia dziecka, jego funkcjonowania, emocji i codziennych doświadczeń.

💙 W jego centrum pozostaje uważność na to, co trudne, i to, co wymaga wsparcia, ale też na to, co w dziecku zasługuje na zauważenie i wzmocnienie. To właśnie z takiego całościowego spojrzenia rodzi się kierunek dalszej pracy i możliwość adekwatnej pomocy.

11/03/2026

🧠 Czy emocje i rozum ze sobą walczą… czy współpracują?

Przez długi czas popularna była wizja mózgu jako miejsca, w którym różne „części” walczą o kontrolę: instynkt, emocje i rozum. Dziś jednak wiemy, że rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona i w pewnym sensie bardziej fascynująca.

Zamiast oddzielnych części, które „przejmują stery”, mamy raczej dynamiczny system współpracy. I właśnie dlatego emocji NIE DA się sensownie oddzielić od:

🔅myślenia,
🔅pamięci,
🔅reakcji ciała,
🔅relacji z innymi ludźmi.

❗️To wszystko działa jednocześnie!

W przetwarzaniu emocji szczególną rolę odgrywa kilka struktur mózgu.

🟠 Jedną z nich jest ciało migdałowate, które można porównać do wewnętrznego systemu alarmowego. Bardzo szybko ocenia, czy coś w otoczeniu może być zagrażające, ważne albo emocjonalnie znaczące.

Nie chodzi jednak tylko o strach. Ciało migdałowate pomaga nadać doświadczeniu emocjonalny ciężar i decyduje, na co nasz organizm powinien zwrócić szczególną uwagę.

🟢 Z kolei hipokamp łączy emocje z pamięcią i kontekstem doświadczenia. Pomaga odróżnić „to dzieje się teraz” od „to przypomina coś, co już kiedyś przeżyłem lub przeżyłam”.

Ma to ogromne znaczenie zwłaszcza w doświadczeniach traumatycznych, kiedy przeszłość może być przeżywana tak, jakby znów działa się w teraźniejszości.

🔵 Podwzgórze odpowiada za połączenie emocji z reakcją ciała. Wpływa między innymi na napięcie mięśni, tętno, wydzielanie hormonów, uczucie głodu i pragnienia oraz reakcję walki lub ucieczki.

Dlatego emocje nie są tylko „w głowie”. Emocje są również w ciele.

🟣 Istotną rolę odgrywają także kora przedczołowa i kora obręczy. To obszary, które pomagają regulować emocje, zatrzymać impuls, przyjrzeć się sytuacji, nadać doświadczeniu znaczenie i podjąć decyzję.

Warto podkreślić, że kora przedczołowa nie służy do wyłączania emocji. Jej rola polega raczej na tym, by pomóc nam emocje rozumieć, nazywać i regulować.

W uproszczeniu można mówić o dwóch drogach przetwarzania informacji:

🔹przetwarzanie oddolne (bottom-up) – szybkie, automatyczne, związane z reakcją ciała i strukturami emocjonalnymi.
🔹przetwarzanie odgórne (top-down) – bardziej świadome, związane z interpretacją, refleksją i regulacją.

Dlatego czasem najpierw pojawia się napięcie w ciele, ścisk w brzuchu, przyspieszone bicie serca albo lęk… a dopiero potem rozumiemy, co właściwie nas poruszyło.

🧠 W kontekście traumy czy przewlekłego stresu ma to szczególne znaczenie. Problem często nie polega na „braku kontroli” czy „słabej woli”, ale na tym, że układ alarmowy reaguje szybciej i mocniej – tak, jakby zagrożenie wciąż trwało!

Wbrew popularnemu przekonaniu emocje i myślenie nie są przeciwnikami. Bardzo często to właśnie emocje pomagają nam zrozumieć, co jest dla nas ważne. Dzięki nim potrafimy rozpoznawać zagrożenie, podejmować decyzje, budować relacje, uczyć się na doświadczeniu i rozwijać empatię.

🧠 Mózg nie jest więc polem walki między „instynktem” a „rozumem”. To raczej system, który nieustannie próbuje chronić nas, przewidywać, zapamiętywać doświadczenia i nadawać im sens.

W praktyce oznacza to między innymi, że człowieka nie da się uspokoić wyłącznie logiką. Kiedy układ nerwowy jest silnie pobudzony, samo tłumaczenie sobie „przecież nic się nie dzieje” często nie wystarcza.

Potrzebne bywa zauważenie:

💡sygnałów z ciała,
💡nazwanie emocji,
💡rozpoznanie kontekstu,
💡doświadczenie bezpieczeństwa w relacji,
💡połączenie przeżycia z rozumieniem.

Dlatego w terapii tak ważna jest integracja – nie chodzi tylko o to, żeby coś zrozumieć, ale też o to, żeby organizm mógł poczuć bezpieczeństwo.

💛 Najważniejsze przesłanie: mózg nie jest polem bitwy między instynktem, emocjami i rozumem. To złożony system, który nieustannie próbuje rozpoznać, co jest ważne, ochronić nas, zapamiętać doświadczenie, nadać mu sens i pomóc nam być w relacji z innymi.

🧠 Emocje nie są błędem systemu.
💛 Są jego bardzo ważną częścią.

A jak jest u Was? Czy zdarza Wam się najpierw poczuć reakcję w ciele albo emocję… a dopiero potem zrozumieć, co właściwie się wydarzyło?

09/03/2026

🧠CZY NAPRAWDĘ MAMY W GŁOWIE… TRÓJJEDYNY MÓZG?

Czasem reagujemy błyskawicznie i impulsywnie.
Czasem kierują nami emocje.
A czasem zatrzymujemy się i próbujemy wszystko spokojnie przeanalizować.

Skąd biorą się te różne sposoby reagowania?

To jedna z najbardziej znanych opowieści o ludzkim mózgu.
W latach 60. XX wieku neurobiolog Paul MacLean zaproponował model tzw. trójstopniowej organizacji mózgu.

Według tej koncepcji nasz mózg miał składać się z trzech ewolucyjnych warstw, które pojawiały się w toku rozwoju gatunków.

🦎 MÓZG GADZI (R-COMPLEX)
Najstarsza część mózgu, związana z podstawowymi reakcjami przetrwania.
To obszary odpowiadające za automatyczne zachowania, rutynę, reakcje obronne czy szybkie decyzje „tu i teraz”.

🐭 MÓZG PALEOSSACZY (PALEOMAMMALIAN COMPLEX)
Obejmuje przede wszystkim układ limbiczny, czyli struktury silnie związane z emocjami, więzią, motywacją, opieką nad potomstwem i doświadczeniem relacji.

🧠 MÓZG NOWOSSACZY (NEOMAMMALIAN COMPLEX)
Czyli rozwinięta kora nowa, która umożliwia język, planowanie, analizę, refleksję i bardziej złożone procesy poznawcze.

Ta teoria szybko zdobyła ogromną popularność.
Dlaczego? Bo w bardzo intuicyjny sposób tłumaczyła coś, co wielu z nas dobrze zna z codziennego doświadczenia.

Model MacLeana porządkował te doświadczenia i dawał wrażenie, że można je przypisać do trzech „części” mózgu.

MÓZG TO NIE DRABINA, TYLKO SIEĆ!

Dziś wiemy, że mózg nie rozwijał się warstwa po warstwie, jakby ktoś dokładał kolejne piętra do budynku.
Ewolucja mózgu była znacznie bardziej dynamiczna.
Struktury mózgowe rozwijały się równolegle, wzajemnie na siebie wpływały i tworzyły coraz bardziej złożone systemy współpracy.

To oznacza, że w rzeczywistości mózg działa raczej jak gęsta sieć połączeń, a nie jak trzy oddzielne poziomy, które przejmują kontrolę nad naszym zachowaniem.

I właśnie dlatego emocji nie da się sensownie oddzielić od innych procesów psychicznych.

Emocje są ściśle powiązane z:
• myśleniem;
• pamięcią;
• reakcjami ciała;
• relacjami z innymi ludźmi.

Kiedy coś przeżywamy, w mózgu aktywuje się wiele systemów jednocześnie.
To, co czujemy, pamiętamy, myślimy i jak reaguje nasze ciało tworzy jedną całość.

➡️ W kolejnym poście przyjrzymy się bliżej temu, które struktury mózgu szczególnie uczestniczą w przetwarzaniu emocji.
Bo emocje nie pojawiają się „znikąd”.

Za każdym uczuciem stoi bardzo konkretny proces zachodzący w mózgu i w ciele. 🧠

06/03/2026

🧠 Tydzień Wiedzy o Mózgu od 9 marca (poniedziałek) do 15 marca (niedziela) to doskonała okazja, aby przyjrzeć się bliżej temu, jak działa nasz mózg i układ nerwowy, a wraz z nimi cały organizm człowieka.

Zrozumienie pracy mózgu pomaga nam lepiej poznawać własne emocje. To właśnie on odpowiada za nasze samopoczucie, nastrój, a także za odczuwanie lęku czy radości.

Mózg jest naszym centrum dowodzenia, zarządza podstawowymi funkcjami życiowymi, ale również procesami poznawczymi takimi jak pamięć, koncentracja czy uczenie się.

Dlatego już od poniedziałku zapraszamy Was na małą podróż do środka głowy. Przyjrzymy się temu, jak działa mózg i jak możemy lepiej zadbać o jego kondycję każdego dnia.

Gotowi na odkrywanie tajemnic naszego najważniejszego organu? 🧠✨

💬 A Waszym zdaniem - co najbardziej pomaga naszemu mózgowi dobrze funkcjonować na co dzień?

Podzielcie się swoimi sposobami w komentarzu! 🧠✨

03/03/2026

✨ PSYCHOLOG WERONIKA GŁUSZEK ✨
📍 Rodzinna Przystań | Warszawa Ursynów

Wolne terminy konsultacji

🗓 środa | ⏰ 16.00 •17.00 •19.00
🗓 czwartek | ⏰ 16.00

👧🧒 Dzieci od 2 do 14 r.ż.

Jeśli zauważasz, że Twoje dziecko mierzy się z trudnościami w emocjach, relacjach, koncentracji lub rozwoju - zapraszam do bezpiecznej, uważnej przestrzeni, w której wspólnie możemy przyjrzeć się jego potrzebom 🌿

Jestem psychologiem dzieci i młodzieży, magistrem psychologii o specjalności klinicznej z przygotowaniem pedagogicznym, trenerem Treningów Umiejętności Społecznych (TUS) oraz diagnostą narzędzi ADOS-2, Conners, ASRS i ADI-R. Obecnie pogłębiam wiedzę na studiach podyplomowych z seksuologii.

Prowadzę diagnozę psychologiczną z wykorzystaniem standaryzowanych narzędzi oraz terapię dzieci:
🤍 w spektrum autyzmu
🤍 z ADHD
🤍 z trudnościami w regulacji emocji
🤍 z lękiem separacyjnym i trudnościami adaptacyjnymi

W pracy najważniejsza jest dla mnie relacja, poczucie bezpieczeństwa i współpraca z rodziną. Wierzę, że dziecko rozwija się najlepiej wtedy, gdy czuje się zauważone i rozumiane 💛

📩 Zapisy: wiadomość prywatna lub kontakt przez Rodzinna Przystań

https://www.znanylekarz.pl/weronika-gluszek/psycholog/warszawa

Jeśli czujesz, że to dobry moment na wsparcie – jestem tutaj. 🌱

21/02/2026

✨ Międzynarodowy Dzień Psychologa ✨

W 1879 roku psychologia została uznana za samodzielną naukę empiryczną. Dziś obejmuje diagnozę, terapię, opiniowanie, wsparcie i edukację. To ogromna odpowiedzialność.
A dla mnie… to przede wszystkim relacja 🤍

Są takie momenty, kiedy siedzę naprzeciwko dziecka i myślę, że to ogromny przywilej – móc być w jego świecie. Kiedy rodzic pozwala sobie na szczerość. Kiedy ktoś mówi coś, czego wcześniej nie odważył się wypowiedzieć.
Wtedy naprawdę nie czuję, że pracuję.
Czuję więź. Zaufanie. Wzruszenie.

Jestem dumna, kiedy dzieci chcą przychodzić. Kiedy pytają, czy dziś też będą zajęcia. Kiedy wychodzą z uśmiechem. Kiedy wspólnie przechodzimy przez trudne chwile i małe wielkie zwycięstwa 🌿

To już 7 lat mojego rozwoju w tym obszarze. Wiele miejsc, doświadczeń, rozmów, historii. Psychologia jest szeroka, wymagająca, uczy pokory. Wiem, że wciąż się uczę.
Ale zawsze staram się dawać całą siebie.
Żeby rodziny czuły się bezpieczne.
Żeby były zrozumiane.
Żeby naprawdę zostały usłyszane.
Dziś, w Międzynarodowy Dzień Psychologa, czuję wdzięczność. Za to, że mogę iść tą drogą. Za każde zaufanie. Za każdą historię, która została mi powierzona 🤍

A szczególnie bliskie są mi słowa Marii Montessori:
„Niech dzieci będą wolne. Zachęcaj ich do biegania na zewnątrz, gdy pada deszcz. Niech zdejmą buty, gdy znajdą kałużę wody. A gdy trawa łąk będzie mokra od rosy, niech biegną po niej i depczą ją bosymi stopami. Niech odpoczywają spokojnie, gdy drzewo zaprasza ich do spania w swoim cieniu. Niech krzyczą i śmieją się, gdy słońce obudzi ich rano.”

Bo w mojej pracy najważniejsze jest to, by dziecko mogło być sobą.
W swoim tempie.
Z całym swoim światem 💛

04/01/2026

🧑‍🧑‍🧒Nowy Rok to dobry moment, by zatrzymać się i zadać sobie ważne pytanie: jak dbamy o zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży?

🔅Zdrowie psychiczne jest jednym z fundamentalnych dóbr człowieka i stanowi integralną część ogólnego zdrowia. Nie oznacza wyłącznie braku choroby czy zaburzeń.

😁Zgodnie z definicją WHO to także potencjał psychiczny, który pozwala zaspokajać potrzeby, uczyć się, rozwijać, budować relacje, radzić sobie z trudnościami i czerpać satysfakcję z życia.

🔵U dzieci i młodzieży zdrowie psychiczne przejawia się m.in. w:
* zdolności do doświadczania i wyrażania emocji w sposób adekwatny i bezpieczny;
* poczuciu własnej wartości, bezpieczeństwa i zaufania do siebie oraz świata;
* umiejętności funkcjonowania w rodzinie, szkole i grupie rówieśniczej;
* zdolności do nawiązywania i podtrzymywania relacji oraz stopniowego uczenia się samodzielności.

📱Z jakimi trudnościami mierzą się dziś dzieci i nastolatki?
W praktyce diagnostycznej coraz częściej obserwujemy szerokie spektrum trudności psychicznych i rozwojowych.

🟣Najczęściej diagnozowane zaburzenia u dzieci i młodzieży, zgodnie z klasyfikacją ICD-10, obejmują:
* zaburzenia lękowe i nerwicowe związane ze stresem, w tym lęki, fobie, natrętne myśli i reakcje na przewlekłe przeciążenie
* zaburzenia nastroju, w tym depresję;
* zaburzenia rozwoju psychologicznego, takie jak spektrum autyzmu, trudności w komunikacji i relacjach społecznych;
* zaburzenia hiperkinetyczne (ADHD), obejmujące trudności z koncentracją uwagi, nadruchliwość i impulsywność;
* specyficzne trudności w uczeniu się - dysleksję, dysgrafię, dysortografię i dyskalkulię;
* zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się w dzieciństwie i adolescencji.

🟢Równocześnie narasta liczba problemów charakterystycznych dla współczesnej młodzieży, takich jak:
* nadmierne korzystanie z internetu, gier komputerowych i mediów społecznościowych;
* cyberprzemoc;
* eksperymentowanie z używkami;
* zaburzenia odżywiania;
* trudności w relacjach rówieśniczych i szkolnych;
* presja otoczenia i przeciążenie wymaganiami.

👥 Kto jest kim w systemie pomocy?

🔹Psycholog dzieci i młodzieży zajmuje się diagnozą funkcjonowania dziecka lub nastolatka. Przeprowadza wywiad, stosuje testy psychologiczne, ocenia procesy poznawcze, emocjonalne i osobowościowe.
Udziela pomocy psychologicznej i wsparcia, pomaga zrozumieć trudności oraz w razie potrzeby kieruje do psychiatry lub psychoterapeuty.
Psycholog nie prowadzi leczenia farmakologicznego.

🔹Psychiatra jest lekarzem. Stawia diagnozę medyczną, ocenia stan psychiczny i somatyczny oraz ustala plan leczenia, w tym farmakologicznego.
Może skierować na psychoterapię, leczenie szpitalne lub do oddziału dziennego.
Do psychiatry warto zgłosić się przy dużym nasileniu objawów, takich jak myśli samobójcze, autoagresja, nasilona depresja czy inne poważne zaburzenia.

🔹Psychoterapeuta prowadzi psychoterapię według określonego nurtu i w ramach ustalonego planu leczenia. Pomaga przepracować trudności emocjonalne i psychiczne w dłuższym procesie.
Psychoterapia może mieć formę indywidualną, grupową lub rodzinną.
Psychoterapeutą nie zawsze jest psycholog, kluczowe są kwalifikacje, szkolenie i regularna superwizja.

❗️Dzieci i młodzież do 18. roku życia nie potrzebują skierowania do psychologa, psychiatry ani psychoterapeuty.
Plan pomocy i leczenia ustalany jest przez zespół specjalistów.

🌱Na koniec warto podkreślić jedno: proszenie o pomoc jest oznaką troski i odpowiedzialności, a nie słabości. Zarówno dla rodzica, jak i dla nastolatka.🌱

🔵Trudności psychiczne nie wybierają „złej pory” i nie mijają same tylko dlatego, że je ignorujemy.

Psychoedukacja, rozmowa i wczesna diagnoza dają realną szansę na zmianę.
Pozwalają lepiej zrozumieć siebie, swoje dziecko i mechanizmy, które stoją za zachowaniem czy emocjami.
Im wcześniej pojawi się wsparcie, tym większa przestrzeń na rozwój, ulgę i poprawę jakości życia.

🔴Jeśli coś Cię niepokoi, zatrzymaj się przy tym sygnale. Zapytaj, poszukaj informacji, skonsultuj się ze specjalistą. Nie trzeba mieć „pewności”, by zgłosić się po pomoc.
Wystarczy uważność i gotowość do zadbania o zdrowie psychiczne - swoje lub dziecka.

🌱Nie jesteście w tym sami! Pomoc istnieje, a rozmowa często jest pierwszym, najważniejszym krokiem.🌱

15/12/2025

🎅 Święty Mikołaj, prawda i zaufanie… 🎁
(kilka spokojnych myśli z perspektywy psychologa) 🧠💛

Dla jednych rodziców opowieść o Świętym Mikołaju to ✨ piękna, ciepła tradycja.
Dla innych — 🤔 źródło niepokoju i wewnętrznych pytań.
❓ Czy to jest w porządku?
❓ Czy nie naruszam zaufania mojego dziecka?
❓ Czy nie uczę go kłamstwa?

Jeśli te pytania są Ci bliskie — to znak, że bardzo uważnie podchodzisz do relacji ze swoim dzieckiem 🤍
A to już jest ogromna wartość.

🧠 Co mówi psychologia — spokojnie i bez uproszczeń!

Badania nad rozwojem dzieci pokazują, że fantazja i myślenie magiczne ✨🦄 są naturalną częścią dzieciństwa — szczególnie między 3. a 8. rokiem życia.

Dzieci w tym wieku swobodnie poruszają się między światem realnym a wyobrażonym. 🌍💭
Dla dorosłych bywa to trudne do zrozumienia, ale dla dzieci jest rozwojowo sensowne.

Co ciekawe — badania (m.in. Chris Boyle, Jacqueline Woolley) nie pokazują, by odkrycie prawdy o Świętym Mikołaju masowo niszczyło zaufanie do rodziców 🚫💔

Reakcje dzieci są różne:
😢 smutek
😌 ulga
😄 duma z własnego odkrycia
Najczęściej jednak są krótkotrwałe.
I tak — każde dziecko może przeżywać to inaczej. I to też jest w porządku 🌱

⚠️ Jeśli boisz się „kłamstwa” — to ważny sygnał!
Niektórzy rodzice czują, że mówienie o Świętym Mikołaju jest niezgodne z ich wartościami.
Psychologia nie mówi: „to błąd” ❌
Wręcz przeciwnie — spójność dorosłego z własnymi przekonaniami wzmacnia poczucie bezpieczeństwa dziecka. 🤍

Warto pamiętać, że:
✔️ nie trzeba wybierać między „pełnym mitem” a „brutalną prawdą”,
✔️ można mówić o Mikołaju symbolicznie 🎁 — jako o idei hojności i dzielenia się,
✔️ można pozwolić dziecku wierzyć, nie inicjując aktywnie narracji,
✔️ można też powiedzieć wprost: „To historia, którą ludzie opowiadają w święta”.
Każda z tych dróg może być wystarczająco dobra, jeśli opiera się na szacunku i uważności. 🌿

👂 Najważniejszy moment? Pytanie dziecka…
Psychologowie podkreślają jedno:
🔹 kiedy dziecko zaczyna pytać — warto bardziej słuchać niż odpowiadać.

Zamiast natychmiastowego „tak” lub „nie”, czasem wystarczy:
💬 „A co ty o tym myślisz?”
💬 „Jakie masz przeczucia?”
💬 „Widzę, że się nad tym zastanawiasz”.

Dla wielu dzieci odkrycie prawdy to ważny krok rozwojowy 🧩
Dowód, że potrafią samodzielnie myśleć.
Nie potrzebują wtedy „demaskowania” — tylko towarzyszenia. 🤝

❤️ Relacja jest ważniejsza niż odpowiedź!
Z perspektywy psychologa najważniejsze nie jest to, czy Święty Mikołaj „istnieje” w Waszym domu, ale czy:
✨ dziecko czuje się wysłuchane,
✨ może zadawać pytania bez lęku,
✨ doświadcza spójności i szacunku.

Dzieci rzadko pamiętają dokładnie, co im powiedziano.
Znacznie częściej pamiętają, jak się wtedy czuł.💛

💬 Zaproszenie do rozmowy!
Jeśli masz ochotę — podziel się:
👇 jak Ty podchodzisz do tego tematu,
👇 co było dla Ciebie najtrudniejsze,
👇 jakie rozwiązania sprawdziły się w Waszej rodzinie?

Nie ma jednej właściwej drogi !🚶‍♀️🚶‍♂️
Są różne rodziny, różne dzieci i różne wartości.
I każda z tych historii zasługuje na uważność i szacunek. 💛✨

02/11/2025

🕯️ Jak dzieci rozumieją śmierć?

Listopad to czas, kiedy wiele rodzin zatrzymuje się na chwilę w zadumie. Zapalamy znicze, wspominamy, rozmawiamy.
Dzieci obserwują nasze rytuały i czasem stawiają pytania, które dla nas mogą być trudne: „Gdzie jest babcia?”, „Czy umrę, kiedy zasnę?” — albo po prostu milczą i patrzą.

W takich chwilach najważniejsze jest to, co my — dorośli — potrafimy im dać: spokój, prawdę i obecność.

🧠 Co mówią badania o rozumieniu śmierci przez dzieci?

Jedne z klasycznych badań przeprowadziła Maria Nagy (1948) — na ich podstawie wyróżniono trzy etapy rozumienia śmierci u dzieci:

1️⃣ Do ok. 5. roku życia
Dziecko często traktuje śmierć jako coś tymczasowego i odwracalnego. Martwą osobę może kojarzyć z „zasypianiem” lub „nieobecnością”.
To odpowiada etapowi myślenia przedoperacyjnego (wg Piageta): świat jest jeszcze pełen magii i symboli.

2️⃣ Około 5–9 lat
Pojawia się rozumienie nieodwracalności, ale nadal może dominować myślenie magiczne — np. wyjaśnienia typu „umarł, bo był niegrzeczny” czy personifikacje śmierci.
Dziecko nie zawsze odnosi śmierć do siebie.

3️⃣ Od ok. 9–11 lat
Następuje dojrzenie: dziecko rozumie śmierć jako nieuchronny, osobisty proces — że dotyczy także niego.
To etap operacji formalnych, kiedy pojawia się większa zdolność do refleksji i empatii.

⏱️Badania Hanny Żuchowskiej (lata 80.) pokazują, że dzieci 6–10-letnie zwykle rozumieją już biologiczny sens śmierci (ciało przestaje działać), choć niektóre wciąż przypisują zmarłym cechy psychologiczne (np. że „cieszą się z kwiatów”).
Między badaniami Nagy a późniejszymi obserwacjami można też zauważyć przesunięcie dolnej granicy wieku rozumienia śmierci — co może wynikać z przyspieszonego rozwoju dzieci i zmian kulturowych.

💬 Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci — wskazówki praktyczne

Badacze są zgodni: szczerość i jasność języka są kluczowe. Dziecko potrzebuje prostych, prawdziwych wyjaśnień, dostosowanych do wieku.

🚫 Unikaj eufemizmów:
„babcia zasnęła” (może wywołać lęk przed snem);
„Bóg zabrał, bo kochał” (może prowadzić do gniewu lub poczucia niesprawiedliwości;
„odeszła” (dziecko może pytać: dlaczego nikt jej nie szuka?).

✅ Mów prosto: „Babcia zmarła — jej ciało przestało działać: nie oddycha, nie patrzy, nie czuje, nie myśli. To znaczy, że już nie żyje.”
Takie konkretne wyjaśnienie daje zrozumienie i bezpieczeństwo.

⁉️ Dopasuj ilość informacji do wieku — odpowiadaj na pytania, nie zasypuj dziecka teoriami.

💛Pozwól na emocje: zadawanie pytań, płacz, złość i milczenie są naturalne. Daj przestrzeń i powiedz, że wszyscy mają prawo tak czuć.

⚰️ Czy pozwolić dziecku iść na pogrzeb?

Udział w rytuałach bywa kontrowersyjny, jednak specjaliści (m.in. Kübler-Ross, Kergorlay-Soubrier) podkreślają, że uczestnictwo może pomóc: potwierdza ostateczność śmierci, daje możliwość pożegnania i widzenia wsparcia ze strony bliskich. Jeśli dziecko chce iść — warto je przygotować: opowiedz, jak wygląda ceremonia, że ludzie mogą płakać, że to sposób żegnania. Wykluczenie dziecka może spowodować, że wyobrazi sobie gorsze rzeczy, niż rzeczywistość.

🌱 Jak wspierać dziecko w żałobie — praktyczne pomysły

💡 Mów prawdę, ale prostym językiem.
💡Przypominaj dziecku, że nie jest winne — śmierć nie jest zaraźliwa ani karą.
💡Pomóż zachować wspomnienia: „pudełko skarbów”, album ze zdjęciami, nagrania opowieści o zmarłym.
💡Rozmawiaj o emocjach — zachęcaj do wyrażania ich (słowami, rysunkiem, ruchem).
💡Utrzymuj rutynę — daje poczucie bezpieczeństwa.
💡Nie zostawiaj dziecka samego z bólem — obecność dorosłego jest najważniejsza.
💡Szukaj wsparcia w społeczności: rodzina, nauczyciele, wychowawcy mogą pomóc obserwować i towarzyszyć.
💡💡Pamiętajmy, że dziecięca żałoba może trwać dłużej i ujawnić się przy kolejnych stratach — to proces, nie jednorazowe wydarzenie.

📚 Literatura dla dzieci (wybrane tytuły, pomocne w rozmowie)

📖Żegnaj, Panie Muffinie! — Ulf Nilsson;
📖Jesień liścia Jasia — Leo Buscaglia;
📖Gęś, śmierć i tulipan — Wolf Erlbruch;
📖Czy tata płacze? — Hilde Ringen Kommedal;
📖Esben i duch dziadka — Kim Fupz Aakeson.

🌿 Na koniec

Dziecko ma prawo:

🍂 przeżywać żałobę po swojemu;
🍂zadawać trudne pytania;
🍂 wspominać zmarłych i być włączone w rytuały pożegnania.

🕯️Największym darem, jaki możemy mu dać w tych dniach, jest prawda, obecność i czułość.

📖 Źródła: M. Nagy (1948); H. Żuchowska (lata 80.); E. Kübler-Ross; M. Kergorlay-Soubrier; A. Duperey; oprac. m.in. Kotowicz (2012), Królica (2009), Ogryzko-Wiewiórkowska (1994), Czudek-Ślęczka (2006).

28/10/2025

💻 Internet jest dziś przestrzenią dorastania, rozmów, relacji, odkrywania siebie!

🛜 Facebook, Instagram, Discord, WhatsApp, YouTube, Snapchat, a coraz częściej też OnlyFans — to nie tylko platformy do kontaktu i rozrywki.

🫆To miejsca, gdzie granice prywatności, zaufania i bezpieczeństwa mogą się zatrzeć. To przestrzeń, w której bardzo łatwo się zgubić.

Dzieci, młodzież właśnie tam poznaje „znajomych”, uczy się o relacjach, o ciele, o emocjach – często bez dorosłego przewodnika.

A przecież „zabezpieczenie” wielu stron dla dorosłych to wciąż tylko jedno pytanie:
👉 „Czy masz 18 lat?” – „Tak.”

To dzieje się, zanim dziecko zrozumie, czym jest zgoda, granica, wstyd czy szacunek.
Dlatego tak ważne są rozmowy.
Nie wtedy, gdy „coś się stanie”, ale na co dzień, w małych momentach.

🧭 Jak rozmawiać o bezpieczeństwie, ciele i relacjach?
Rozmowy o Internecie zaczynają się od rozmów o ciele i emocjach.
Dziecko, które wie, że ma prawo decydować o sobie, dużo łatwiej powie „nie” – zarówno offline, jak i online.

👶 6–9 lat — fundament: Twoje ciało należy do Ciebie
🔹 Nikt – poza rodzicem, lekarzem (w obecności rodzica) – nie może dotykać miejsc intymnych.
🔹 Miejsca intymne to te, które zakrywa bielizna.
🔹 Jeśli ktoś prosi o zdjęcie ciała lub pokazanie się przez kamerę – zawsze powiedz nie i przyjdź do mnie.
🔹 Masz prawo powiedzieć „nie”, odejść i poprosić o pomoc – zawsze.

Mów spokojnie, prosto, bez zawstydzania.
To nie „trudny temat”. To fundament bezpieczeństwa.

👧 10–13 lat — granice, emocje, ciekawość
🔹 Dzieci w tym wieku zaczynają interesować się ciałem, relacjami i akceptacją. To naturalne.
🔹 Porozmawiaj, czym jest prywatność – że nie wszystko, co się czuje, trzeba pokazywać w Internecie.
🔹 Wyjaśnij, że żaden rówieśnik ani dorosły nie ma prawa prosić o zdjęcia ciała – nawet „dla zabawy” czy „zaufania”.
🔹 Ucz, że jeśli ktoś naciska, manipuluje lub prosi o tajemnicę, to sygnał alarmowy.

Zamiast pytać „dlaczego to zrobiłeś?”, zapytaj:
👉 „Co się wydarzyło?”
👉 „Jak się z tym czułeś?”
👉 „Co mogłoby pomóc Ci czuć się bezpieczniej?”

🧑 14+ lat — relacje, presja i zgoda
🔹 To czas odkrywania siebie, relacji i bliskości – nie da się tego zatrzymać, ale można towarzyszyć.
🔹 Rozmawiaj o tym, czym jest zgoda – że to nie tylko słowo „tak”, ale też poczucie bezpieczeństwa, wolności i komfortu.
🔹 Ucz, że ciało nie jest walutą, a zdjęcia wysłane online nigdy nie są w pełni prywatne.
🔹 Powiedz jasno: jeśli coś się stało – nie jesteś winny/winna. To dorośli są od pomocy, nie od karania.

Rozmawiaj też o presji:
Internet pokazuje wycinki rzeczywistości – nieprawdziwe wzorce relacji, ciała, miłości.
Pomóż dziecku zbudować własne definicje bliskości i wartości.

🪞 Dla dorosłych — jak prowadzić te rozmowy?
❤️ Nie czekaj, aż zapytają. Zrób pierwszy krok.
🧩 Mów prosto i spokojnie. Jeśli Ty się wstydzisz, dziecko też się zawstydzi.
👂 Słuchaj więcej, niż mów. Czasem potrzebują tylko Twojej obecności.
🌱 Nie reaguj złością ani szokiem. To zabija zaufanie.
📱 Daj przykład. Jeśli my spędzamy w telefonie całe wieczory, uczymy, że to normalne.
🤝 Rozmawiaj przy okazji. Po filmie, w aucie, na spacerze – wtedy najłatwiej się otworzyć.

🧠 Edukacja to opieka. Jeśli nie Ty opowiesz o świecie – zrobi to Internet.
Nie chodzi o zakazy.
Chodzi o relację, zaufanie i świadomość.
Bo w świecie, w którym granice między „online” a „offline” już się zatarły,
rozmowa jest najskuteczniejszym zabezpieczeniem, jakie możesz dać swojemu dziecku.

Adres

Rodzinna Przystań/Ulica Symfonii 1/6
Warsaw

Strona Internetowa

https://www.znanylekarz.pl/weronika-gluszek/psycholog/warszawa, https://poza-schematem.com.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Poza Schematem Weronika Głuszek umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Chcesz aby twoja praktyka była na górze listy Klinika w Warsaw?