Mater Pater

13/02/2026

Z przymrużeniem oka, trochę psychoanalitycznie o Tłustym Czwartku.
Już za nami, ale dlaczego by nie zamyślać się nad nim jeden dzień dłużej😉

Notatki Koło•brzegu żartobliwie

Edyty Łuców-Stepczyńskiej

Correale na fali Tłustego Czwartku

Wyobrażam sobie, że Antonello Correale w Tłusty Czwartek nie widziałby po prostu pączka. Widziałby obraz. A może nawet – Obraz przez duże „O”.

Bo pączek nie jest przecież tylko ciastem. To obiekt nasycony. Napęczniały znaczeniem. Okrągły jak fantazja o pełni. Wypełniony słodkim nadmiarem – jak psyche w momencie, gdy nie może już pomieścić afektu.

Correale mógłby powiedzieć, że Tłusty Czwartek to społecznie usankcjonowany moment legalizacji regresji. Zgoda na chwilowe zawieszenie superego dietetycznego. Zgoda na powrót do pierwotnej relacji z obiektem karmiącym. Pączek staje się wtedy czymś więcej niż deserem – staje się obrazem obiektu, który obiecuje: „nasycę cię całkowicie”.

A przecież – jak wiemy z Potęgi obrazów – obrazy nie są niewinne. One działają. Zawłaszczają pole psychiczne. Organizują doświadczenie.

Wyobrażam sobie, że Correale spojrzałby na witrynę cukierni i powiedział:

„To nie jest ekspozycja słodyczy. To galeria obrazów nasycenia. Każdy pączek obiecuje ocalenie przed pustką”.

A kiedy sięgamy po trzeci z rzędu?

Może to nie łakomstwo. Może to próba ujarzmienia obrazu braku, który nie daje spokoju.

Bo pączek – w tym ujęciu – jest jak obraz psychotyczny w miniaturze: zbyt intensywny, zbyt słodki, zbyt pełny. Na chwilę daje wrażenie kompletności, a zaraz potem zostawia nas z pytaniem: „Dlaczego wciąż nie jestem nasycony?”.

I pewnie dodałby jeszcze pół-żartem:

„Tłusty Czwartek pokazuje, że społeczeństwo doskonale rozumie dynamikę obrazów. Daje nam jeden dzień, byśmy mogli się nimi przejeść – zanim znów wrócimy do kontroli”.

A może najważniejsze byłoby to: że w tej zbiorowej celebracji jest coś wspólnotowego. Obrazy nasycenia krążą między nami. Śmiejemy się, stoimy w kolejkach, porównujemy nadzienia. Afekt się rozlewa.

Bo w gruncie rzeczy Tłusty Czwartek to święto potęgi obrazu pełni.

I – jak każda potęga – działa tylko dlatego, że pod spodem istnieje doświadczenie braku.

Tekst z przymróżeniem oka zainspirowany myśleniem teoretycznym i klinicznym Antonello Correale i jego książką „Potęga obrazów”.

03/08/2025

Marta Groszyńska, współpracująca z nami psychoterapeutka w programie TVN o zaburzeniach odżywiania.
Zachęcamy do obejrzenia.

Bardzo miło mi było po raz pierwszzy gościć wczoraj w studio . Poniżej zamieszczam link do nagrania dla tych, którym nie udało się obejrzeć.
W niedługim czasie zaproszę na ciąg dalszy programu, w którym skupimy się na tym, jak rozpoznać u dziecka zaburzenie odżywiania oraz jak rozpocząć leczenie.
***
Anoreksja, zaburzenia odżywiania. Olga ważyła 30 kilogramów i "mówiła, że jest za gruba, że w lustrze widzi potwora" - TVN24 https://share.google/boBVKKiZxPGASJK4x

15/07/2025

Witajcie,
do naszego zespołu dołączyła
Anna Nadratowska.

Kilka słów o Ani, od Ani:):

Jestem psychologiem, psychoterapeutką indywidualną i grupową, terapeutką par
Jestem absolwentką Uniwersytetu Gdańskiego, Wydziału Nauk Społecznych, kierunek psychologia.
Ukończyłam m.in. 4-letnie szkolenie z psychoterapii w Instytucie Analizy Grupowej „Rasztów”, które jest rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne oraz Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. Posiadam certyfikat analityka grupowego.
Jestem również superwizorem aplikantem w trakcie szkolenia w Instytucie Psychoterapii Zintegrowanej w Monachium.
Swoje doświadczenie zbierałam przez wiele lat pracując z młodzieżą z zaburzeniami psychicznymi i rodzinami w ośrodku terapeutycznym w Gdańsku jako psycholog, koordynator, a następnie kierownik ośrodka, a także pracując w Poradniach dla Rodzin, udzielających wsparcia psychologicznego.
Poza psychoterapią prowadzę szkolenia i seminaria z psychoterapii dla studentów psychotraumatologii w Fundacji Pomorskie Centrum Psychotraumatologii

Jak pomagam?
W Ośrodku MaterPater prowadzę psychoterapię indywidualną dorosłych oraz młodzieży (od 14 r ż.) a także psychoterapię par.
Pracuję w nurcie psychodynamicznym i psychoanalitycznym.
Pracuję również w Poradni Zdrowia Psychicznego NZOZ PL WAT w Warszawie, gdzie prowadzę terapię grupową dla osób w kryzysie psychicznym.
W pracy terapeutycznej opieram się na Kodeksie Etyczno-Zawodowym Psychologa oraz Kodeksie Etyki Instytutu Analizy Grupowej „Rasztów”.
Pracę psychoterapeutyczną z pacjentami poddaję regularnej superwizji.

Komu pomagam?
Od 18 lat pomagam osobom w kryzysie psychicznym oraz z zaburzeniami i chorobami psychicznymi (zaburzenia nastroju, depresja, lęk, fobie, nerwica, zaburzenia osobowości, choroby psychosomatyczne i in.)
Pracuję z osobami doświadczającymi w swoim życiu trudności emocjonalnych i relacyjnych. Uważam, że jakość naszej relacji z samym sobą oraz innymi ludźmi decyduje o dobrostanie psychicznym i jakości naszego życia.
Zawodowo interesuję się pogłębionym i holistycznym podejściem do zdrowia psychicznego w oparciu o dobrostan emocjonalny, fizyczny i duchowy.
Prywatnie jestem miłośniczką muzyki, tańca, żeglarstwa i podróży w nieznane.
Poza gabinetem można mnie też spotkać na ścieżkach rowerowych w Warszawie.

NR TELEFONU, POD KTÓRYM UMÓWISZ KONSULTACJĘ:
509 822 995

08/06/2025

Trzeba sobie uświadomić, że o ile w momencie rozstania nasza rola jako męża/żony wygasa, o tyle jako rodzica nie. Dalej trzeba współdecydować z drugim rodzicem dziecka we wszystkich sprawach go dotyczących. Zdanie jednego rodzica jest tak samo ważne jak drugiego - mówi Daria Drab, psycholożka, psychoterapeutka oraz mediatorka rodzinna.

Zachęcamy do przeczytania artykułu z wywiadu jakiego udzieliła nasza koleżanka z zespołu.
Daria Drab jest psychoterapeutką pracującą w naszym Ośrodku.

Trzeba sobie uświadomić, że o ile w momencie rozstania nasza rola jako męża/żony wygasa, o tyle jako rodzica nie. Dalej trzeba współdecydować z drugim rodzicem dziecka we wszystkich sprawach go dotyczących. Zdanie jednego rodzica jest tak samo ważne jak drugiego - mówi Daria Drab, psycho...