30/06/2026
Bardzo bliska jest mi ta perspektywa
Z okazji kończącego się Miesiąca Dumy chcielibyśmy przypomnieć, że praca terapeutyczna z parami nieheteronormatywnymi wymaga nie tylko otwartości i akceptacji, ale również specjalistycznej wiedzy na temat doświadczeń mniejszości seksualnych. Terapeuci par powinni być świadomi specyficznych wyzwań, z jakimi mogą mierzyć się osoby LGBTQ+, takich jak stres mniejszościowy, doświadczenia dyskryminacji czy społeczne stereotypy dotyczące ich relacji. Ważnym elementem profesjonalnej pracy jest także refleksja nad własnymi przekonaniami i uprzedzeniami oraz umiejętność rozpoznawania mitów, które mogą wpływać na sposób rozumienia par nieheteronormatywnych.
Dlatego chcemy przyjrzeć się kilku popularnym przekonaniom dotyczącym związków LGBTQ+ i skonfrontować je z tym, co pokazują badania naukowe.
𝟭. „𝗣𝗮𝗿𝘆 𝗷𝗲𝗱𝗻𝗼𝗽ł𝗰𝗶𝗼𝘄𝗲 𝘀𝗮̨ 𝗺𝗻𝗶𝗲𝗷 𝘀𝘁𝗮𝗯𝗶𝗹𝗻𝗲 𝗶 𝗰𝘇𝗲̨𝘀́𝗰𝗶𝗲𝗷 𝘀𝗶𝗲̨ 𝗿𝗼𝘇𝘀𝘁𝗮𝗷𝗮̨”
Badania nie pokazują, że sama orientacja partnerów powoduje mniejszą trwałość związku. Stabilność zależy głównie od czynników takich jak jakość relacji, wsparcie społeczne, sytuacja ekonomiczna czy stres. Badanie na dużych danych dotyczących par wykazało, że po uwzględnieniu różnych czynników pary jednopłciowe i różnopłciowe miały podobny poziom stabilności związków.
Manning, W.D., Brown, S.L. & Stykes, J. Same-Sex and Different-Sex Cohabiting Couple Relationship Stability. Demography 53, 937–953 (2016). https://doi.org/10.1007/s13524-016-0490-x
𝟮. „𝗗𝘇𝗶𝗲𝗰𝗶 𝘄𝘆𝗰𝗵𝗼𝘄𝘆𝘄𝗮𝗻𝗲 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘇 𝗽𝗮𝗿𝘆 𝗷𝗲𝗱𝗻𝗼𝗽ł𝗰𝗶𝗼𝘄𝗲 𝗺𝗮𝗷𝗮̨ 𝗴𝗼𝗿𝘀𝘇𝗲 𝘄𝘆𝗻𝗶𝗸𝗶 𝘄 𝗿𝗼𝘇𝘄𝗼𝗷𝘂”
Przeglądy badań z psychologii i socjologii wskazują, że dzieci wychowywane przez rodziców tej samej płci osiągają podobne wyniki jak dzieci wychowywane przez rodziców różnej płci, m.in. pod względem rozwoju poznawczego, społecznego, zdrowia psychicznego czy wyników szkolnych. Czynnikiem kluczowym jest jakość rodzicielstwa (ciepło, stabilność, zaangażowanie), a nie płeć rodziców.
Manning WD, Fettro MN, Lamidi E. Child Well-Being in Same-Sex Parent Families: Review of Research Prepared for American Sociological Association Amicus Brief. Popul Res Policy Rev. 2014 Aug 1;33(4):485-502. doi: 10.1007/s11113-014-9329-6. PMID: 25018575; PMCID: PMC4091994.
𝟯. „𝗪 𝗽𝗮𝗿𝗮𝗰𝗵 𝗷𝗲𝗱𝗻𝗼𝗽ł𝗰𝗶𝗼𝘄𝘆𝗰𝗵 𝗸𝘁𝗼𝘀́ 𝘇𝗮𝘄𝘀𝘇𝗲 𝗺𝘂𝘀𝗶 𝗯𝘆𝗰́ “𝗺𝗲̨𝘇̇𝗰𝘇𝘆𝘇𝗻𝗮̨”, 𝗮 𝗸𝘁𝗼𝘀́ “𝗸𝗼𝗯𝗶𝗲𝘁𝗮̨”
Badania nad parami jednopłciowymi pokazują, że często mają one bardziej elastyczny podział ról niż stereotypowy model heteroseksualny. Role w związku częściej wynikają z indywidualnych predyspozycji, preferencji i negocjacji między partnerami, a nie z płci.
Kurdek, L. A. (2007). The Allocation of Household Labor by Partners in Gay, Le***an, and Heterosexual Couples. Journal of Family Issues, 28(1), 132–148.
𝟰. „𝗣𝗮𝗿𝘆 𝗟𝗚𝗕𝗧𝗤+ 𝘀𝗮̨ 𝗯𝗮𝗿𝗱𝘇𝗶𝗲𝗷 𝘀𝗸𝘂𝗽𝗶𝗼𝗻𝗲 𝗻𝗮 𝘀𝗲𝗸𝘀𝗶𝗲 𝗻𝗶𝘇̇ 𝗻𝗮 𝗺𝗶ł𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝗶 𝗿𝗼𝗱𝘇𝗶𝗻𝗶𝗲”
Badania nad związkami LGBTQ+ pokazują, że podstawowe elementy satysfakcjonującego związku są podobne jak w parach heteroseksualnych: bliskość emocjonalna, komunikacja, zaufanie, wsparcie i wspólne cele. Orientacja seksualna nie jest naukowym wskaźnikiem tego, czy ktoś chce budować trwałą relację lub rodzinę.
Manning, W.D., Brown, S.L. & Stykes, J. Same-Sex and Different-Sex Cohabiting Couple Relationship Stability. Demography 53, 937–953 (2016). https://doi.org/10.1007/s13524-016-0490-x
𝟱. „𝗢𝘀𝗼𝗯𝘆 𝗟𝗚𝗕𝗧𝗤+ 𝗻𝗶𝗲 𝘁𝘄𝗼𝗿𝘇𝗮̨ 𝗽𝗿𝗮𝘄𝗱𝘇𝗶𝘄𝘆𝗰𝗵 𝗿𝗼𝗱𝘇𝗶𝗻”
Badania nad rodzinami z rodzicami LGBTQ+ pokazują, że rodziny te funkcjonują podobnie do innych rodzin, jeśli mają stabilne warunki życia i wsparcie społeczne. Dla dobrostanu dzieci ważniejsze są relacje rodzinne niż struktura rodziny sama w sobie.
https://www.apa.org/pi/lgbt/resources/parenting
𝟲. „𝗣𝗮𝗿𝘆 𝗷𝗲𝗱𝗻𝗼𝗽ł𝗰𝗶𝗼𝘄𝗲 𝘀𝗮̨ 𝗯𝗮𝗿𝗱𝘇𝗶𝗲𝗷 𝗿𝗼𝘇𝘄𝗶𝗮̨𝘇ł𝗲 𝗶 𝗺𝗻𝗶𝗲𝗷 𝘇𝗱𝗼𝗹𝗻𝗲 𝗱𝗼 𝗺𝗼𝗻𝗼𝗴𝗮𝗺𝗶𝗶”
Orientacja seksualna sama w sobie nie przewiduje tego, czy ktoś będzie wierny. Monogamia, otwartość związku lub inne modele relacji są kwestiami indywidualnych wartości i ustaleń między partnerami. Badania pokazują, że najważniejszymi predyktorami jakości relacji są m.in. zaufanie, komunikacja i zgodność oczekiwań, nie orientacja seksualna.
Mohr JJ, Selterman D, Fassinger RE. Romantic attachment and relationship functioning in same-sex couples. J Couns Psychol. 2013 Jan;60(1):72-82. doi: 10.1037/a0030994. PMID: 23356467.
𝟳. „𝗢𝘀𝗼𝗯𝘆 𝗯𝗶𝘀𝗲𝗸𝘀𝘂𝗮𝗹𝗻𝗲 𝘀𝗮̨ “𝗻𝗶𝗲𝘇𝗱𝗲𝗰𝘆𝗱𝗼𝘄𝗮𝗻𝗲” 𝗮𝗹𝗯𝗼 “𝗽𝗿𝘇𝗲𝗰𝗵𝗼𝗱𝘇𝗮̨ 𝗳𝗮𝘇𝗲̨”
Badania psychologiczne traktują biseksualność jako stabilną orientację, a nie brak decyzji. Tożsamość seksualna może u części osób być bardziej płynna w czasie, ale płynność nie oznacza „udawania”. Stereotyp ten jest przykładem tzw. wymazywania biseksualności - sytuacji, gdy ludzie zakładają, że osoba bi „tak naprawdę” jest hetero albo homoseksualna.
Diamond, L. M. (2008). Female Bisexuality From Adolescence to Adulthood: Results From a 10-Year Longitudinal Study. Developmental Psychology, 44(1), 5–14.
