Ambulatorium Terapii Psychoanalitycznej Wrocław

04/04/2025

📚 O znaczeniu współbrzmienia (unisono) z pacjentem wg Bionowskiej Teorii Pola, oczami (i słowami) włoskiej psychoanalityczki, 👉 Violet Pietrantonio:

"Wytrwanie we współbrzmieniu - długo odczuwając brak rozumienia, w oczekiwaniu na reverie, która pozwoli nam coś przeczuć i zacząć śnić - może być emocjonalnie odczuwane jak długa odyseja przez gęste mgły, ruchome piaski i noce bez świtu, jak psychiczne przedsięwzięcie wymagające pokory, gotowości na niepewność i lęk oraz Wiary w sensie Bionowskim, ufności w metodę i proces transformacji psychicznej, która może się rozpocząć poprzez przejście przez współbrzmienie.

O, jak mówił Bion, ewoluuje z sesji na sesję, aż stanie się czymś, co można wyśnić. Ale to właśnie współbrzmienie jest passe-partout i duszą tej niemej drogi ewolucyjnej, która może doprowadzić do śnienia.

To oniryczna wizja narodzin i rozwoju umysłu, w której objawy określane jako psychopatologiczne są postrzegane jako osady emocjonalnych doświadczeń, które pozostały całkowicie lub częściowo osierocone z unisono [współbrzmienia] i reverie".

Cytat pochodzi z seminarium z Violet Pietrantonio pt. "Kwantowy skok od nieświadomości jako obszaru psychiki do nieświadomości jako funkcji psychoanalitycznej umysłu i pola analitycznego", które odbyło się 29.03.2025 r. w Krakowie.

28/08/2024

Pacjent, który ukrył się w azylu, ogromnie boi się go opuścić – naraża go to na lęk i cierpienie, a właśnie te przeżycia skłoniły go do zastosowania obron z przeszłości. Pierwszą i natychmiastową konsekwencją wyjścia z azylu psychicznego jest jednak poczucie bycia odsuniętym i obserwowanym, a to z kolei wzbudza uczucie zakłopotania, wstydu i upokorzenia. Sytuację tę często ukazują mity i baśnie. Na przykład opowieść o nowych szatach cesarza ilustruje załamanie się fantazji narcystycznej i wyjście z azylu psychicznego – wyimaginowanych cesarskich szat – które miały zakrywać nagość. Biblijny opis wygnania z Edenu to oczywiście bardziej szczegółowy i pouczający opis wstydu, który pojawia się w chwili opuszczenia raju.
[…]
Wszyscy znamy emocje pojawiające się wtedy, gdy ktoś nas obserwuje. Wiemy, że przyglądanie się nam może wywołać zarówno przyjemne, jak i przykre uczucia. Z jednej strony możemy przeżywać dumę, przyjemność z bycia podziwianym oraz satysfakcję wynikającą z zaspokojenia impulsów ekshibicjonistycznych. Z drugiej jednak strony możemy doświadczać skrajnie przykrych emocji zakłopotania, wstydu i upokorzenia.

John Steiner, Widzieć i być widzianym
Obraz: IWAN KULIK (1959) | WYGNANIE Z RAJU, 1996

26/03/2024

Niestrudzenie przekonuję, aby nie mylić przemocy, wybuchowości, rozhamowania emocjonalnego z agresywnością. Ta ostatnia jest normalnym wyposażeniem naszego gatunku i nie uważam, żeby było jej w nadmiarze. To czego jest za dużo, to gwałtowność stanów protoemocjonalnych, które domagają się zebrania pomieszczania i przekształcenia.[…]. Silne emocje lub protoemocje często przypominają tsunami, powodują zniszczenia, ale same w sobie nie są agresywne. Ich następstwa to skutek trudności z pomieszczeniem oddziałujących sił, a czasem braku wałów przeciwpowodziowych lub erozji raf koralowych (obron?).
[…]
Każda sesja jest jak perła, jak paciorek naszyjnika lub różańca, które otwierają kolejne tajemne bramy, nie tyle odkrywając jakieś treści, ile umożliwiając podróżowanie w czasie, do przeszłości i do przyszłości, czyli Star Trek (Gwiezdne wędrowanie) naszego życia. Analiza prowadzi więc do rozwoju umysłu, zdolności śnienia i myślenia. Zawartość może przybierać dowolną formę – nie ma znaczenia, czy pacjent w trakcie całej analizy odtwarza scenariusz z dzieciństwa, snuje westernową czy fantastyczno-naukową narrację, czy traktuje ją jako swoje „miejsce pracy”. Motorem napędowym każdej opowieści jest potrzeba znalezienia miejsca i czasu, w których uda się myśleć i mówić o tym, co nie wysławialne.

Antonino Ferro, Unikanie emocji, przeżywanie emocji.

05/10/2023

"Kochać" Judith Pickering składa się z 17 rozdziałów, 9 z nich koncentruje się na klinicznej i technicznej stronie pracy z parami.

Jednym z tych rozdziałów jest 👉 "NARCYZM ECHA" 👉 w którym autorka - jak na jungowską analityczkę przystało - bardzo szczegółowo analizuje mit o Narcyzie dołączając do niego często pomijaną w psychoanalitycznych analizach, rolę nimfy Echo.

👉Zaczyna swój tekst tak:

"Fascynacja tych, który wchodzą w rolę obserwatorów, badaczy życia i stają się lustrem dla narcystycznych osób, wymaga analizy: gdyby sami nie byli w jakiś wyparty sposób narcystyczni, dlaczego miałoby ich ciągnąć do takich ekshibicjonistów? Pozostający w cieniu są zafascynowani tymi, którzy pokazują swoją twarz.

Widzimy, że w narcyzmie obecna jest unieruchamiająca sadomasochistyczna pętla, w której jeden jest wyrzutkiem, a drugi wyrzuca. Jeden jest Narcyzem, a drugi Echem. Masochistyczna wierność Echa utwierdza Narcyza w jego pogardzie, która z kolei nasila jej melancholijne, skupione na sobie, kompulsywne ruminacje".

✔️Pickering sięga do książek Anity Brookner analizując opisane przez nią nieszczęśliwe narcystyczne połączenia bohaterów oraz przedstawia historię terapii Państwa Grey. Zwraca uwagę na kluczową sprawę w terapii par narcystycznych - czyli na znalezienie 👉wspólnego wybranego faktu 👉wspólnego elementu zazębiającej się traumatycznej sceny trzymającej osoby w parze w sado-masochistycznym uścisku i niepozwalającego na rozwój prawdziwej miłości.

✔️Co ciekawe, Autorka zwraca też uwagę na wersję mitu o Narcyzie według Pauzaniusza według której: "Narcyz w odbiciu w tafli wody wypatrywał utraconej siostry bliźniaczki. Znajdował ukojenie we wpatrywaniu się w swoje odbicie, szukając w nim podobieństwa do niej. To nie miłość do siebie nim kierowała, lecz melancholijna miłość do utraconej siostry".

Zachęcamy do lektury tego rozdziału i całej książki dr Pickering :)
Do 8 października promocyjna cena:

https://fundament.waw.pl/ksiazki/kochac-terapeutyczne-sciezki-ku-milosci/

---
Tłumaczenie rozdziału "Narcyzm Echa" Barbara Suchańska
Ilustracja: John William Waterhouse "Echo i Narcyz", domena publiczna

14/08/2023

Kurs podstawowy w zakresie psychoterapii psychoanalitycznej

22/05/2023

Zapraszamy serdecznie

Kurs podstawowy w zakresie psychoterapii psychoanalitycznej

17/04/2023

📖Autorem kolejnego artykułu z drugiego numeru czasopisma naukowego naszego ośrodka: wunderBlock. Psychoanaliza i Filozofia pt. "Psychoanaliza ontologiczna albo «Kim chcesz być, kiedy dorośniesz?«" jest Thomas Ogden.
[link do artykułu na dole]

Thomas H. Ogden jest psychoanalitykiem i superwizorem Psychoanalytic Institute of Northern California. Autor licznych książek i esejów z zakresu psychoanalizy. Ostatnio opublikował Coming to Life in the Consulting Room (2021).

Abstrakt:
Autor omawia różnice między tym, co nazywa psychoanalizą epistemologiczną (zajmującą się poznaniem i rozumieniem), której głównymi twórcami są Freud i Klein, a psychoanalizą ontologiczną (zajmującą się byciem i stawaniem się), której głównymi architektami są Winnicott i Bion. Winnicott przenosi punkt ciężkości psychoanalizy z symbolicznego znaczenia zabawy na doświadczenie bawienia się, Bion zaś przenosi punkt ciężkości z symbolicznego znaczenia snów na doświadczenie śnienia we wszystkich jego postaciach. Psychoanaliza epistemologiczna obejmuje przede wszystkim pracę nad dochodzeniem do zrozumienia nieświadomych znaczeń; natomiast psychoanaliza ontologiczna stara się przede wszystkim umożliwić pacjentowi w sposób twórczy samodzielne odkrywanie znaczenia, a przez to umożliwić mu życie w sposób pełniejszy.

🔗Link do artykułu:
https://wunderblock.pl/2023/01/31/psychoanaliza-ontologiczna-albo-kim-chcesz-byc-kiedy-dorosniesz/
___
𝐰𝐮𝐧𝐝𝐞𝐫𝐁𝐥𝐨𝐜𝐤. 𝐏𝐬𝐲𝐜𝐡𝐨𝐚𝐧𝐚𝐥𝐢𝐳𝐚 𝐢 𝐅𝐢𝐥𝐨𝐳𝐨𝐟𝐢𝐚 / 𝐜𝐳𝐚𝐬𝐨𝐩𝐢𝐬𝐦𝐨 jest periodykiem naukowym ukazującym się dwa razy do roku, prowadzonym przez Ośrodek Myśli Psychoanalitycznej przy Instytut Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk.

Redaguje zespół: Barbara Barysz, Agata Bielińska, Jastrzębska, Ewa Kobylińska-Dehe, Zbigniew Kossowski, Andrzej Leder, Adam Lipszyc (redaktor naczelny)
📧[email protected]

30/03/2023

17/01/2023

📚 Kreatywna relacja pary:

"Skoro nie 'zakochanie' podtrzymuje relacje, to co?

Pierwsi pracownicy Tavistock Relationships odkryli, że relacja pary może stworzyć środowisko do rozwoju i wzrostu, ponieważ dzięki 'wystarczająco dobrym' warunkom daje szansę na ponowną integrację odrzuconych części self odnalezionych w drugiej osobie. W ten sposób sprawy, które w przeszłości, być może w pierwszym okresie życia, ułożyły się niepomyślnie, mogą zostać przepracowane i zmienione w ramach nowej relacji.

Nie jest to jedyny twórczy potencjał, który oferuje bycie w parze. Jedna z rozwijanych w ostatnich latach idei dotyczy ▪stanu umysłu pary▪ (...). Odnosi się ona zarówno do pary, jak i do terapeuty pary, dla którego jest to sprawa nieodzowna. Koncepcja stanu umysłu pary opiera się na pracy Brittona (...), opisującego tworzenie się 'trzeciej pozycji', w której osoba może jednocześnie obserwować siebie i być sobą.

Stan umysłu pary polega na zdolności do bycia sobą w relacji i jednocześnie obserwowania siebie w relacji. Jeśli obecna jest zdolność do intymności, odrębności i ciekawości, umożliwiająca powstanie 'stanu umysłu pary', partnerzy mogą być twórczy w parze w taki sposób, w jaki nie mogliby być oddzielnie.

Oznacza to, że jeśli pojawiają się trudności w relacji, np. konflikt dotyczący różnic, bolesne straty lub zmiany, para może zjednoczyć się i znaleźć drogę naprzód. Pokłada ufność w swojej relacji, wierząc, że pomieści ona ten proces (...) i umożliwi każdej z osób lepszy rozwój w obrębie relacji, niż miałaby ona poza nią" (s. 71-72).

A. Balfour, M. Morgan, Bycie parą. Perspektywy psychoanalityczne, w: A. Balfour, Ch. Clulow, K. Thompson (red.)(2022). "Posłuchajmy pary. Nowe kierunki w terapii par i rodzin". Warszawa: Oficyna Wydawnicza Fundament .

Fot.: Hutomo Abrianto, Unsplash.

23/12/2022

Z cyklu piątki z Hanną Segal:
Segal o introjekcji.

Cytat pochodzi z książki H. Segal „Teoria Melanie Klein w praktyce klinicznej"

04/11/2022

Z cyklu piątki z Hanna Segal:
Segal o związku między narcyzmem a popędami życia i śmierci.
Cytat pochodzi z książki JM Quinodoz „Rozmowy z Hanną Segal. Jej wpływ na psychoanalizę”