Samowspółczucie. Katarzyna Urbaniak

05/06/2026

05/05/2026

Czym się kończy oglądanie komedii romantycznych...

Jak byłam nastolatką robiły na mnie wrażenie te sceny - nieważne gdzie, nieistotny kontekst, walić konsekwencje (po mnie choćby potop!). Grunt to zaszaleć, pokazać spektakularnie, że ci "zależy" nawet jak wcześniej kłamałeś, zdradzałeś czy generalnie olewałeś lub miałeś problem z "angażowaniem się".

Czym większy gest, tym większa miłość. Wiadomo.

A potem dorosłam.

Po co mi to było i po co mi to było...
(I wcale nie mam na myśli momentu, kiedy skończyłam 18 lat :-D

ehhh

Potem okazało się, że nieustanie trzeba być siebie ciekawym, uśmiechać się do różnic, współpracować, być współodpowiedzialnym, troszczyć się, przekraczać swój egoizm i kręcenie się wokół własnej osi, rozwijać współczucie, odpuszczać i iść koło siebie kiedy obie strony tego nadal chcą i na co dzień siebie nawzajem wybierają.
(I wszystkie te inne sprawy, o których mówią w podcastach;-)

A potem wychodzę na "ośkę" i widzę to (nie mój, żeby nie było!).

Ktoś ma przemieszczać się z tym "dowodem", jeździć do pracy, nie zapomnieć.

Jeśli uczysz się, że miłość ma być głównie wielkim gestem,
to tak właśnie robisz. Kochamy tak, jak nas nauczono.
Czasami za późno poddajemy to refleksji.

Dlatego tak wiele potrzebnego jest w relacji współczucia dla siebie i drugiej osoby. Wiele wzorców i schematów w sobie nosimy, które nas tworzą, nierzadko określają wyraźnie ramy, w jakich się poruszamy.

Współczucie pomaga wyjść poza te ramy, zapukać do innej przestrzeni, sprawdzić jak może być inaczej. Głównie dlatego, że kierujesz się troską, jesteś uważniejsza/szy oraz potrafisz stworzyć w sobie punkt oparcia i bezpieczeństwa.

Wtedy łatwiej, także w kochaniu.

ps. I żeby nie było - nie jestem całkowicie przeciwna wielkim gestom (choć może takim...tak!).

27/04/2026

Samowspółczucie pomaga rozwijać akceptację i poczuć się bezpieczniej ze sobą, niezależnie od wersji "nas", która na ten moment wybrzmiewa.

Przyjmujemy coraz to inne, czasami trudne kawałki siebie, także towarzyszące nam poczucie oddzielenia, niechęci, bycia niegodnym/ną czy tęsknoty za inną wersją siebie.

Nie ma tu "wysokich wibracji", zakłamywania rzeczywistości, hurra optymizmu, udawania, że jest inaczej.

Lądujemy blisko życia i blisko doświadczenia. Czasami nas to zdumiewa, ale nie przestaje być prawdziwe.

Rosemery Trommer przysłała mi wiersz, który właśnie o tym jest.

"Kiedy czuję, że nie należę do świata,
kiedy przechodzę obok jeżynowych zarośli
i moja uwaga jakimś sposobem nie zostaje pochwycona
przez ich sprytne kolce i ciepły,
drzewny zapach liści,
kiedy przeklinam wiatr zamiast zwrócić się
ku niemu, z ramionami szeroko rozrzuconymi jak do lotu,
w takich chwilach nie ma wiersza, modlitwy,
książki ani mowy — pięknej czy pełnej gniewu — dość silnej,
by przypomnieć mi, że należę do wszystkiego.

Jak to możliwe, że tak przekonujące jest to odrętwienie,
to zwątpienie, że mogłabym być godna?

I jak to możliwe, że tak późnym, kwietniowym porankiem
drżę wobec najmniejszego piękna,
zachwycona eleganckim sięganiem
smukłego bambusa, wijącym się, długonogim
splątaniem dzikiego wiciokrzewu, nitkowatymi,
rytmicznymi popiskiwaniami kurcząt
na podwórku mojej pasierbicy, skomleniem
jej psa, który patrzy na kurczęta.

W tej chwili prawie nie mogę uwierzyć,
że kiedykolwiek mogłam czuć się oddzielona od świata,
choć wiem, że takie chwile są prawdziwe.

Więc obejmuję ramionami tę samotną wersję
siebie i dziwię się, jak ta część mnie,
która wierzy, że nigdy nie mogłabym należeć,
też tutaj należy."

Rosemery Wahtola Trommer

-------------------

Zapraszam na kursy Uważnego Samowspółczucia
-> Wakacyjny kurs online
-> Wrocławski kurs we wrześniu
Linki w komentarzu.

25/04/2026

Ostatnio na Kobiecej Wataszce wzruszyłam się bardzo, kiedy jedna z uczestniczek wspomniała, że spotkamy się w Kręgu na Wataszce jak będziemy staruszkami.

Wyobraziłam to sobie w mgnieniu oka, miałam obraz w głowie i uczucie czułości, wdzięczności i bólu związanego z nieuchronnym upływem czasu (ostatnio bardzo jest to dla mnie obecny temat).

Pomyślałam, że to byłoby niezmiernie wspaniałe zobaczyć nas zdrowe, nieustraszone i nadal ciekawe, nadal pełne życia.

Zobaczyć się, kiedy już wydarzyły się te wszystkie rzeczy, o którym pomyślałyśmy i te, które nie przypuszczałyśmy, że mogą mieć miejsce, te które może coś zwiastowało...a może nam się wydawało?

Co będzie dla nas ważne, co pozbawione znaczeń?
Jak będziemy siebie opowiadać, a może zabraknie słów, będą zbędne?
Czy będziemy tak często wybuchać śmiechem?
Czy cisza nadal będzie między nami tak komfortowa?
Czy nadal współczucie i uważność będą przenikać nasze życie?
Czy nadal będziemy?

Kończę dzisiejszy dzień ze wspomnieniami i wielką wdzięcznością za nasze spotkania. D-z-i-ę-k-u-j-ę.

ps. Chat gpt wspiął się na szczyty swoich możliwości i zrobił ze mnie "staruszkę".

24/04/2026

Hej Wrocławiu! Informacja dla osób lubiących planować :-) Zapowiadam, że we wrześniu odbędzie się stacjonarny kurs Uważnego Samowpółczucia. Spotykamy się w .studio na Poniatowskiego. Wpisujcie w kalendarze, żeby nie przegapić, bo to jedyny kurs, jaki planuję jeszcze w tym roku stacjonarnie w naszym pięknym mieście. 12 dostępnych miejsc, 3 są zarezerwowane. Do 15 maja przyjemniejsza cena, niższa o 140 zł.

Zapraszam!Link w komenatrzu.

Jesteś spoza Wro? Już wkrótce ogłoszę wakacyjny kurs online.

20/04/2026

Na Kobiecą Wataszkę przyjeżdżamy czasami z bólem głowy, utkniętą energią życiową, zmęczeniem, kołowrotkiem codziennych zdarzeń, zmartwieniami o dzieci, o zdrowie, straconą pracę.

Życie potrafi nam dodać trosk.

A w trakcie brak pośpiechu, własne tempo, kontakt z naturą, ruch, taniec, odżywcze i ożywcze jedzenie, sen, medytacja, poczucie akceptacji i przynależności, wspólny śmiech i płacz okazują się być leczące.

Powoli miękniemy, zrzucając z ramion kolejne ciężary, pozwalając sobie poczuć, że jest w nas takie miejsce, gdzie wszystko jest "w porządku".

Tak samo jak pod falami wzburzonego jeziora, jest takie miejsce, gdzie nie docierają nawet słoneczne promienie, gdzie panuje cisza i spokój.

Dziękuję Kobiety za waszą obecność, wspólne wzrastanie i za niezwykle hojne dzielenie się dobrem.

Ogromną wdzięczność i wzruszenie czuję myśląc o Was, z Wami wszelkie trudy wydają się prostsze do udźwignięcia, uwypuklają się sprawy warte uwagi, rozpuszczają się zbędne poruszenia umysłu.

Z całego serca Wam kibicuje, niech wasze życie będzie pełne harmonii, miłości, niech będzie wolne od cierpienia.

10 lecie Kobiecej Wataszki staje się okazją do wspomnień i świętowania. A myśl o tym jaką dają te spotkania wartość - do wzruszeń i poczucia sensu.

Dziękuję.
wśród fanów

17/04/2026

Czy są tutaj wśród naszej grupy mamy OzN?
A może znacie takich rodziców?Podajcie proszę informację dalej.

Jeśli potrzebujecie wytchnienia, rozmowy, refleksji, wsparcia, oddechu między obowiązkami to Edyta Skolasińska zorganizowała kameralną grupę na WhatsAppie, gdzie na co dzień toczą się rozmowy, mamy mają ze sobą kontakt, spotykają się on-line i wspólnie podejmują mini-wyzwania.

W najbliższy czwartek, w ramach tej grupy poprowadzę spotkanie o budowaniu bezpiecznego miejsca w sobie, do którego możemy przenieść się, odwołać, znaleźć w nim ukojenie, w trudniejszych chwilach.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, dołączyć do grupy - skontaktuj się proszę bezpośrednio z Edyta Skolasińska.

Edytę i to co tworzy na stronie https://bezinstrukcji.pl warto obserwować, czytać, słuchać i korzystać z warsztatów, które organizuje.
Mało kto, tak jak ona rozumie wypalenie rodzicielskie i sytuację rodziców OzN. Mało kto jak ona daje tyle zrozumienia, wsparcia i nadziei w tym szalonym świecie!!!

Najnowszy wpis Kiedy słyszysz trudną diagnozę dziecka, Twój świat wywraca się do góry nogami. Często pojawia się lęk, niepewność i poczucie osamotnienia. Nawet, jeśli wokół są ludzie. Bo nikt tak naprawdę nie rozumie tego, co czujesz, tak dobrze jak inny rodzic, który idzie tą dro...

13/04/2026

Zastanawiam się:
W jakim stopniu czujesz, że Twój dobrostan, życie życiem, które chcesz i poczucie, że jest "ok" jest zależne od Ciebie?

W jakim stopniu czujesz, że Twój dobrostan, życie życiem, które chcesz, poczucie, że jest "ok" jest zależne jest od czynników zewnętrznych: systemowych rozwiązań, zbiegów okoliczności, środowiska w jakim się wychowałaś/łeś, biologicznych uwarunkowań (zdrowie, wygląd, płeć etc), możliwości i ograniczeń wynikając ze społecznych uwarunkowań, "szczęścia" etc.?

Jak ci się to rozkłada na teraz? A może w czasie się to zmienia?

Jakie jest Twoje doświadczenie poczucia wpływu na własne życie?

--------------------

I zapraszam:
Kobieca Wataszka | 17-19 kwietnia 2026 | DOM POD SOWĄ już w ten weekend
Kurs Samowspółczucia ONLINE (Mindful Self-Compassion) - 8 tygodniowy, certyfikowany kurs od 27 kwietnia

03/04/2026

Pierwsza "Kobieca Wataszka" odbyła się w prima aprilis w 2016 roku. W tym roku obchodzimy 10 lecie naszych spotkań.
Właśnie sobie to uświadomiłam:-)

Nazwa pochodzi od miejsca, w którym po raz pierwszy się spotkałyśmy czyli Domu Gościnnego Wataszka, a przymiotnik "Kobieca" dodany został z uwagi na płeć, dla której jest to spotkanie organizowane.

Kto przyjeżdża na Kobiece Wataszki?

Kobiety, które:
👍 chcą złapać oddech, wrócić do siebie, odpocząć,
👍 widzą wartość w kobiecym towarzystwie,
👍 medytują, praktykują uważność i rozwijają współczucie lub chciałyby spróbować,
👍 tęsknią za ciszą,
👍 chcą poznawać siebie, dbać o siebie
👍 koncentrując się na sobie, nie chcą stracić z oczu drugiego człowieka,
👍 cenią kontakt z naturą.

Zapraszam 17-19 kwietnia do Domu pod Sową posłuchać dźwięku ciszy, zadbać o siebie, pospacerować, potańczyć, odkrywać, pobyć.

Wyjazd dla kobiet, polecany także przez mężczyzn 😍

Dlaczego? Bo jak się okazuje wiele kobiet jest zachęcanych przez partnerów, kolegów do pojawienia się na Kobiecej Wataszce.

Mamy nadal miejsce dla Ciebie.
Jeśli masz chęć dołączyć, zapraszam.

https://katarzynaurbaniak.pl/warsztaty-kobieca-wataszka/