Agnieszka Helwing-Brodala Psychoterapia

16/07/2026

Przedwakacyjne spotkanie "Rodzinnych manowców" za nami.
Kolejne we wrześniu i zastanawiamy się nad tematem - może nam podpowiecie?

Projektujemy.
Jak projektor rzuca obraz filmu na ścianę naprzeciwko, tak my-ludzie projektujemy swoje myśli i uczucia na innych. Robimy to bardzo często. Domyślamy się - co kto pomyślał, co kto czuje, czego kto potrzebuje. Przypisujemy znaczenia, intencje i czasem nawet słowa innym osobom, które tak naprawdę są w naszej głowie i w naszych emocjach. Empatia to też rodzaj projekcji - emocje, które czujemy w sobie wcale nie muszą być dokładnie takie same, jakie odczuwa druga osoba.

I dobrze, że mamy taką zdolność do odczytywania stanów emocjonalnych swoich i innych. Gorzej jest, jeśli nie potrafimy rozróżnić co jest moje a co jest cudze. Kłopotliwe może też być, gdy jesteśmy przekonani, że to co czujemy i myślimy, to święta prawda na temat drugiej osoby.

Tego rozróżniania, odrębności oraz rozumienia siebie i innego uczy nas Porozumienie bez Przemocy. O tym było nasze ostatnie przed wakacjami spotkanie "Rodzinnych manowców" - bardzo dziękujemy Uczestnikom :*

Kolejny warsztat z tegorocznego cyklu odbędzie się 12. września (godz. 9.00-14.00) i jeszcze nie zdecydowałyśmy się na temat. Myślałyśmy wstępnie, żeby porozmawiać o życiu z nastolatkiem na pokładzie - czy bylibyście chętni na takie spotkanie? Dajcie znać

Pozdrawiamy Was serdecznie i życzymy miłego wakacyjnego lenistwa :*
Ania i Agnieszka 🌻🍀

06/07/2026

Miło mi poinformować wszystkich zaglądających tutaj, iż 03.07.2026 roku zdałam egzamin certyfikacyjny na psychoterapeutę przed niezależną komisją egzaminacyjną w Polskiej Radzie Psychoterapii.

Od piątku jestem więc certyfikowaną psychoterapeutką.

Za mną wiele lat pracy i włożonego wysiłku, abym mogła przystąpić do egzaminu i uzyskać ten tytuł. Czuję radość i ulgę. Z wdzięcznością myślę o wszystkich osobach, które uczyły mnie i wspierały na tej drodze. Jak dobrze Was mieć! Z wdzięcznością myślę też o osobach, które zdecydowały się mi zaufać i powierzyły mi swoje historie - nie byłoby mnie jako terapeutki bez Was. Dziękuję, że mogłam uczyć się tej delikatnej i trudnej sztuki towarzysząc Wam. Stale się tego uczę, bo człowiek jest ogromną tajemnicą.

03/07/2026

Nasza luźna rozmowa z Maciejem Czujko o kryzysie wieku średniego. Zapraszamy :)
Podcast Fundacja ZOBACZ MNIE ❤ Dziękuję za zaproszenie

Kryzys wieku średniego to nie tylko stereotypowy sportowy samochód,...

29/06/2026

W antropologii ci, którzy wyjechali na badania terenowe w nierozpoznane dotąd lądy i spędzili tam wystarczająco dużo czasu, aby się zaadoptować, często po powrocie przeżywali głęboki kryzys psychiczny, a nawet zapadali na choroby psychiczne - powiedział kolega na spotkaniu towarzyskim, które było zwieńczeniem naszej wspólnej pracy interwizyjnej. Kolejny intensywny rok za nami, odliczany od wakacji do wakacji. Pełen pracy gabinetowej, regularnej superwizji, wymagających programów szkoleniowych (dla niektórych) i własnych procesów terapeutycznych - głębokich, trudnych, przekształcających. Przez siedem lat staliśmy się dla siebie ważną grupą. Nawet lejący się strumieniami żar z nieba nie odstręczył nas od tego spotkania.

Zaciekawiliśmy się tematem powracających do swoich starych domów antropologów. Bo właściwie dlaczego człowiek, który poznał zupełnie inną kulturę, zaadoptował się i przeżył w niej kilka miesięcy, a może i lat, dekompensuje się po powrocie do swojego poprzedniego życia? Co takiego dzieje się w jego umyśle, że w efekcie choruje? Myśleliśmy o zdolnościach adaptacyjnych naszych ludzkich umysłów. O wpływie przeciążeń, jakie niewątpliwie musiałyby nastąpić, gdybyśmy zanurzali się w obce światy, spoza naszego kręgu kulturowego. Wyobraziliśmy sobie spotkania z ludźmi, których język polega na kląskaniu i mlaskaniu, a rytuały i zasady życia społecznego zupełnie nie przypominają tego, co znane. Szok po powrocie wydaje się naturalną reakcją. Ale że aż choroba psychiczna?

Pomyślałam, że choroba psychiczna pojawia się wtedy, gdy to, co wewnątrz człowieka jest zbyt odmienne od tego, co na zewnątrz. Gdy brakuje spójnika pomiędzy tymi światami - życzliwego świadka, towarzysza, który byłby otwarty i na jeden i na drugi świat. Gdy nie ma takiej osoby, grupy osób czy całej wioski, które pomogłyby zintegrować to, co trudne do przeżycia i połączenia, istnieje spore ryzyko pojawienia się przeciążającego poczucia inności, nierealności, zdezorientowania i zagubienia, może nawet szaleństwa.

Jako psychoterapeuci pełnimy rolę spójników. Otwieramy się na wewnętrzne światy naszych pacjentów i wraz z nimi badamy połączenia ze światem zewnętrznym. Pomagamy łączyć różne części osobowości, objawy z ich przyczynami, teraźniejszość z przeszłością. Staramy się budować spójną opowieść o ludzkim doświadczeniu. Zanurzamy się w odmienne kultury i różne sposoby myślenia. Możemy to robić dzięki naszym własnym psychoterapiom, stałym superwizjom i interwizjom, które dla nas pełnią rolę łącznika. Sami będąc w nieustannym odkrywaniu własnej rzeczywistości wewnętrznej zdolni jesteśmy towarzyszyć drugiemu człowiekowi w odkrywaniu swojej. Dzięki temu narracja może się toczyć a umiejętność myślenia się rozwijać. Potrzebujemy wszyscy - nie tylko psychoterapeuci - trzymających nas osób, z którymi w bezpiecznych warunkach możemy spotykać się ze sobą.

Wakacyjnie życzę Wam i sobie ciekawych podróży, nowych wrażeń, odpoczynku i bezpiecznych, łagodnych powrotów.🏜️🏖️⚓️

23/06/2026

Dzień Ojca 💛

Małe pytania o sprawy najważniejsze.

Kto tam w środku jest?

Czy wszystko z nim dobrze?

Czy mnie usłyszy?

Czy pozna mój głos?

Gdzie mam stać, kiedy przyjdzie?

Czy będę wiedział, co robić?

Czy można kochać kogoś, kogo jeszcze się nie zna?

Czy można się go bać?

Jak się trzyma taką małą głowę?

Czy ja też mogę je usypiać?

Co robić, kiedy płacze?

Czy wie, że jestem jego tatą?

Skąd mam wiedzieć, czego potrzebuje?

Co to jest gruszka?

Czy ten katar jest groźny?

Dlaczego nie śpi?

Dlaczego ja nie śpię?

Jak ono nauczyło się chodzić?

Kiedy zaczęło tak szybko rosnąć?

Jak to możliwe, że już tyle potrafi?

Czy upadło za mocno?

Mam podnieść czy poczekać?

Czy ono patrzy już na świat?

Czy patrzy też na mnie?

Patrzy na świat.

Patrzy na mnie.

Dlaczego nie mogę wytrzymać?

Dlaczego czasem chcę wyjść i zamknąć za sobą drzwi?

Dlaczego nikt nie mówił, że można jednocześnie kochać i złościć się?

Jak się płacze?

Czy inni też tak mają?


Dlaczego mój tata tego nie robił?

Czy nie umiał?

Czy nie mógł?

Czy nie miał z kim o tym porozmawiać?

Co chcę zachować z tego, co dostałem?

Czego nie przekazać dalej?


Jak opowiada się świat?

O wojnie?

O strachu?

O samotności?

Kiedy powiedzieć, że świat nie zawsze jest sprawiedliwy?

Kiedy powiedzieć, że jest jedynym, jaki mamy?

Skąd będzie wiedziało, co naprawdę ma znaczenie?

Jak pokocha świat, którego nie wybierało?


Czy ono jeszcze mnie potrzebuje?

Dlaczego zamyka drzwi?

Czy mam pytać?

Czy czekać?

Jak być blisko, kiedy nie chce bliskości?

Jak puszczać, nie tracąc?

Kim się staje?

Kim ja się stałem?

Które z tych pytań były naprawdę o nie?

A które o mnie?

Jak poradzę sobie bez niego?

Jak poradzi sobie beze mnie?

Dla wszystkich, którzy stają się tatami i wszystkich, którzy każdego dnia uczą się nimi być na nowo - życzenia odwagi do zadawania małych pytań o sprawy najważniejsze.

16/06/2026

“Rozwój i dojrzewanie od niemowlęctwa do dorosłości są nieodłącznie związane z rytuałami przejścia, ontologicznymi punktami, z których nie ma powrotu.”
Judith Pickering: Kochać. Terapeutyczne ścieżki ku miłości.

15/06/2026

Czerwcowe spotkanie "rodzinnych manowców" już w najbliższą sobotę.
Komu bliski jest temat trudności w komunikacji z dzieckiem, znajdzie dla siebie na nim wiele wskazówek, bo będziemy rozmawiać właśnie o tym, jak się lepiej porozumiewać. I to nie byle jak, bo w duchu Porozumienia bez Przemocy (NVC).
Zapraszamy!
Agnieszka i Ania
📅 Kiedy: 20 czerwca (sobota) | 9:00–14:00
🏠 Miejsce: Ośrodek Działań Społeczno-Kulturalnych „PIAST”, ul. Rękodzielnicza 1, Wrocław
💰 Inwestycja: tylko 50 zł
🔗 Zapisy:

Zapraszamy na warsztat, który jest realizowany przez Fundację Daruma w ramach projektu "Rodzinne Manowce - grupa terapeutyczno-rozwojowa dla rodziców". Termin: 20.06.2026 (sobota) w godz. 9.00-14.00 Miejsce: Ośrodek Działań Społeczno-Kulturalnych „PIAST” przy ul. Rękodzielniczej 1 we Wro...

11/06/2026

Wczorajsze szkolenie w Legnicy w gościnnych progach Legnicka Biblioteka Publiczna im. T. Gumińskiego 💚
Rozmawialiśmy o emocjach, które są ważną częścią naszego życia psychicznego. O tym, jak bardzo wpływają na nasze zachowanie i relacje z innymi ludźmi - z naszymi bliskimi w domu ale i tymi w pracy - czytelnikami, współpracownikami. Odkrywaliśmy razem moc słuchania - otwartości i ciekawości względem drugiego człowieka. Mogliśmy doświadczyć i przekonać się jak bardzo dar słuchania może pomóc w przeżyciu emocji i w efekcie dać dużo poczucia bliskości i zrozumienia.
Dziękuję bardzo Organizatorom i Uczestnikom za wspólne poszukiwania i za ciepłe przyjęcie 😘

08/06/2026

Po-matek czwarty, ostatni.

"Zarówno historycy zajmujący się macierzyństwem, jak i teoretycy psychodynamiczni przypominają nam, że od czasów rewolucji przemysłowej matki są obciążane odpowiedzialnością, gloryfikowane oraz winione za to jaką osobą okazuje się być ich dziecko. Matka postrzegana jest jako podstawowa przyczyna pozytywnego lub negatywnego rozwoju dziecka, bez względu na to, jak wiele autorytetu i szacunku przypisuje się jej roli w systemie rodzinnym czy kulturowym, w jakim się znajduje. Społeczeństwo składa na barki matki ogromną odpowiedzialność, nie dając jej przy tym wsparcia finansowego, prestiżu ani uznania za wykonywanie pracy o tak niezwykłej wadze dla całej kultury. Nie dostaje się Oskara za bycie rodzicem. Ociągamy się z wyrażaniem uznania dla matki, ale chętnie przypisujemy jej winę za wszelkie bolączki społeczeństwa."
Maureen Murdock: Podróż Bohaterki