Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

04/08/2026

Czy „uwalnianie emocji” prowadzi do ich przetworzenia? O napięciu, ekspresji i regulacji w świetle współczesnych badań

Emocje bywają przedstawiane jak napięcie, które trzeba „wyrzucić” lub rozładować. Badania nie potwierdzają jednak, że intensywna ekspresja sama w sobie prowadzi do osłabienia emocji albo jej przetworzenia.

Najwięcej danych dotyczy złości. W eksperymencie Brada Bushmana osoby, które po prowokacji uderzały w worek treningowy, myśląc o człowieku odpowiedzialnym za ich złość, odczuwały później więcej złości i zachowywały się bardziej agresywnie niż grupa kontrolna. Odreagowanie połączone z ruminacją nasilało więc złość, zamiast ją wygaszać.

Metaanaliza z 2024 roku, obejmująca 154 badania i 10 189 uczestników, wykazała, że działania obniżające pobudzenie, takie jak spokojne oddychanie, relaksacja, medytacja i uważność, zmniejszały złość oraz agresję. Aktywności zwiększające pobudzenie nie dawały ogółem podobnego efektu.

Rozwiązaniem nie jest również tłumienie. W badaniu Grossa i Levensona hamowanie ekspresji podczas oglądania materiału wywołującego wstręt ograniczało widoczne reakcje, nie zmniejszając subiektywnego doświadczenia emocji, a w części pomiarów wiązało się ze wzrostem aktywacji fizjologicznej.

Ekspresja, chwilowa ulga, regulacja i przetwarzanie opisują różne procesy. Badania nad przebiegiem terapii wskazują, że przetwarzanie wiąże się ze zmianą sposobu rozumienia i organizowania doświadczenia, a nie wyłącznie z jego intensywnością. Płacz, krzyk, drżenie lub silne pobudzenie mogą być częścią ważnego procesu, lecz same nie dowodzą trwałej zmiany.

Warto więc pytać: co po tej ekspresji stało się możliwe? Czy pacjent lepiej rozpoznaje swój stan, rozumie jego znaczenie i ma większy wybór reakcji?

Jak odróżniacie ekspresję emocji od ich przetwarzania?

Źródła:
Bushman, B. J. (2002). doi:10.1177/0146167202289002.
Gross, J. J., Levenson, R. W. (1993). doi:10.1037/0022-3514.64.6.970.
Kjærvik, S. L., Bushman, B. J. (2024). doi:10.1016/j.cpr.2024.102414.
Pascual-Leone, A., Greenberg, L. S. (2007). doi:10.1037/0022-006X.75.6.875.

03/08/2026

Wybierasz kurs psychoterapii? Zobacz, jak różnorodność nurtów zwiększa Twoje możliwości w pracy terapeutycznej

Wybór kursu psychoterapii wpływa na to, z jaką wiedzą i jakimi narzędziami wejdziesz później do gabinetu. Program skoncentrowany na jednym nurcie daje jedną główną perspektywę. Poznanie kilku podejść poszerza sposób rozumienia pacjenta i zwiększa repertuar możliwych interwencji.
Akredytowany Kurs Psychoterapii, realizowany przez Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii we współpracy z Katowickim Instytutem Psychoterapii, obejmuje:
✔ psychoterapię systemową – 80 godzin,
✔ psychoterapię ericksonowską – 80 godzin,
✔ psychoterapię psychodynamiczną – 40 godzin,
✔ psychoterapię poznawczo-behawioralną – 40 godzin,
✔ psychoterapię pozytywną – 20 godzin.
Program obejmuje także psychoterapię grupową, psychoterapię rodzin oraz psychoterapię małżeństw i par – po 40 godzin każdego z tych obszarów.
Co daje Ci takie przygotowanie?
✔ kilka perspektyw rozumienia pacjenta,
✔ większą elastyczność w doborze sposobu pracy,
✔ przygotowanie do pracy z różnymi osobami i problemami,
✔ możliwość budowania własnego, spójnego warsztatu terapeutycznego,
✔ połączenie wiedzy teoretycznej z praktycznymi ćwiczeniami.
Cały program obejmuje 1560 godzin, w tym zajęcia wykładowo-warsztatowe, doświadczenia własne, superwizję grupową i indywidualną oraz obowiązkowy staż w ośrodku psychoterapeutycznym spełniającym wymogi PTP.
Kurs przygotowuje do samodzielnego prowadzenia psychoterapii. Jest atestowany przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz akredytowany przez Sekcję Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
📣 Trwa nabór na XVIII edycję.
🔎 Szczegóły:
https://k-i-p.com.pl/akredytowany-kurs-psychoterapii/
📝 Formularz zgłoszeniowy:
https://www.archiwum.k-i-p.pl/ankieta-zgloszeniowa-na-akredytowany-kurs-psychoterapii
Masz pytania? Napisz do nas i sprawdź, czy ten kurs jest właściwym kolejnym krokiem w Twoim rozwoju zawodowym.

29/07/2026

🧠 Czy para może być szczęśliwa, gdy jedna osoba jest w spektrum autyzmu? A może problem nie polega na braku empatii, lecz na wzajemnym niezrozumieniu?

Przez wiele lat w literaturze dotyczącej autyzmu dominowało przekonanie, że trudności relacyjne wynikają przede wszystkim z ograniczonej zdolności osób autystycznych do rozumienia innych ludzi. Współczesne badania proponują jednak bardziej złożony obraz.

W 2012 roku Damian Milton opisał koncepcję określaną jako „problem podwójnej empatii” (*Double Empathy Problem*). Zgodnie z nią trudności komunikacyjne pomiędzy osobami autystycznymi i neurotypowymi nie wynikają wyłącznie z trudności jednej strony. Mogą być konsekwencją wzajemnych różnic w sposobie odbierania, interpretowania i przekazywania informacji społecznych.

Badania pokazują, że osoby autystyczne często lepiej rozumieją i trafniej komunikują się z innymi osobami autystycznymi niż z osobami neurotypowymi. Podobne zjawisko obserwuje się również po drugiej stronie. Z tej perspektywy problem nie zawsze polega na braku empatii, lecz na odmiennych sposobach rozumienia doświadczeń drugiego człowieka.

Temat ten staje się szczególnie interesujący w kontekście terapii par. Część partnerów osób w spektrum opisuje bowiem przewlekłe poczucie samotności, niezrozumienia i emocjonalnego oddalenia. W literaturze zjawisko to bywa określane jako „zespół Kasandry” (*Cassandra Phenomenon*).

Nie jest to jednostka diagnostyczna ani formalne rozpoznanie kliniczne. Termin ten powstał jako próba opisania doświadczeń niektórych partnerów, którzy mimo zaangażowania w relację mają poczucie, że ich potrzeby emocjonalne pozostają niezauważone lub niezrozumiane.

Jednocześnie coraz więcej badaczy zwraca uwagę, że interpretowanie tych trudności wyłącznie jako konsekwencji „braku empatii” u osoby autystycznej może prowadzić do nadmiernego uproszczenia obrazu relacji. W praktyce klinicznej często spotykamy dwie osoby, które próbują budować bliskość, ale korzystają z odmiennych sposobów komunikowania emocji, potrzeb i intencji.

Być może jednym z ważniejszych pytań nie jest wyłącznie to, kto ma trudność w relacji. Równie istotne może być zrozumienie, w jaki sposób obie strony nadają znaczenie tym samym sytuacjom i dlaczego czasem tak trudno im odnaleźć wspólny język.

📖 „The problem of empathy is a two-way issue.”
— Damian Milton

🤍

Jak Państwo rozumieją trudności pojawiające się w parach neurotypowo-neuroatypowych? Czy bliższa jest Państwu perspektywa deficytu społecznego, czy raczej wzajemnego niedopasowania sposobów komunikacji i rozumienia doświadczeń?

📚 Wybrane źródła:
• Milton, D. (2012). *On the ontological status of autism: The ‘double empathy problem’.*
• Crompton, C. J. i wsp. (2020). *Neurotype-Matching, but not being Autistic, Predicts Better Social ‘Clicks’ and Communication.*
• Aston, M. (2012). *The Other Half of Asperger Syndrome.*

21/07/2026

„Przy mnie bądź” – Studium Psychoterapii Dzieci i Młodzieży

Praca terapeutyczna z dziećmi i młodzieżą wymaga rozumienia indywidualnego doświadczenia młodej osoby, jej etapu rozwoju, relacji rodzinnych oraz środowiska, w którym funkcjonuje.

Studium Psychoterapii Dzieci i Młodzieży Wrocławskiego Instytutu Psychoterapii wprowadza do samodzielnego prowadzenia psychoterapii dzieci i młodzieży doświadczających zaburzeń emocjonalnych i psychicznych.

Program obejmuje 320 godzin zajęć wykładowo-warsztatowych. Łączy wiedzę z zakresu rozwoju, psychopatologii i diagnozy klinicznej z praktycznymi metodami terapii indywidualnej i rodzinnej. Studium prowadzone jest w podejściu integracyjnym, wykorzystującym systemową terapię rodzin, terapię ericksonowską oraz terapię poznawczo-behawioralną.

W programie znajdują się m.in.:

• rozwój emocjonalny, poznawczy, społeczny i psychoseksualny,
• psychopatologia i diagnoza kliniczna dzieci i młodzieży,
• depresja, zaburzenia lękowe, ADHD, spektrum autyzmu i zaburzenia odżywiania,
• praca z doświadczeniem przemocy, uzależnieniami i zaburzeniami zachowania,
• wsparcie dzieci w sytuacji rozwodu, adopcji i pieczy zastępczej,
• praca terapeutyczna z dzieckiem i systemem rodzinnym.

Zajęcia mają charakter praktyczny. Obejmują demonstracje interwencji terapeutycznych, omawianie przypadków klinicznych, ćwiczenia interaktywne, konsultacje oraz superwizje wybranych przypadków.

Studium jest przeznaczone dla osób zawodowo wspierających dzieci i młodzież, które chcą rozwijać swoje kompetencje diagnostyczne i terapeutyczne — m.in. psychologów, psychoterapeutów, pedagogów, lekarzy i socjoterapeutów.

📅 Rekrutacja na jesień 2026 roku jest otwarta.
📍 Zjazdy odbywają się raz w miesiącu, w piątki i soboty.
💰 Koszt udziału: 11 500 zł, z możliwością płatności w ratach.
🔗 Szczegółowe informacje i program:

https://wip.wroclaw.pl/kursy/szkolenia-krotkoterminowe/

📩 Zgłoszenia: [email protected]

Liczba miejsc jest ograniczona.

19/07/2026

🧠 Czy terapeuci mają swoich „ulubionych pacjentów”? O przeciwprzeniesieniu w świetle współczesnych badań

Psychoterapia często kojarzy się z uważnością, neutralnością i zdolnością do refleksji nad doświadczeniem pacjenta.

A jednak pacjenci nie pozostawiają terapeutów emocjonalnie obojętnymi.

Niektórzy budzą sympatię, troskę i zaangażowanie. Z innymi terapeuta może doświadczać bezradności, frustracji, zniecierpliwienia, potrzeby ratowania, a czasem nawet chęci wycofania się z relacji.

Czy takie reakcje są oznaką błędu terapeuty?

🔬 Co pokazują badania?

Przez wiele lat przeciwprzeniesienie rozumiano głównie jako zakłócenie procesu terapeutycznego wynikające z nierozwiązanych konfliktów samego terapeuty.

Współczesne badania proponują bardziej złożone spojrzenie.

Badania prowadzone przez Drew Westena, Christophera Betana i współpracowników pokazały, że terapeuci niezależnie od siebie często opisywali podobne reakcje emocjonalne wobec określonych wzorców funkcjonowania pacjentów. Oznacza to, że część tych reakcji może dostarczać ważnych informacji o tym, jak dana osoba jest przeżywana również przez innych ludzi w swoim otoczeniu.

Jest to jeden z powodów, dla których przeciwprzeniesienie coraz częściej postrzega się nie tylko jako zjawisko związane z terapeutą, ale również jako potencjalne źródło wiedzy o interpersonalnym funkcjonowaniu pacjenta.

W kolejnych badaniach Jeffrey Hayes, Charles Gelso i współpracownicy wykazali, że sama obecność przeciwprzeniesienia nie wiąże się z gorszymi wynikami terapii. Znaczenie ma raczej zdolność terapeuty do rozpoznawania własnych reakcji, refleksji nad nimi i wykorzystywania ich w sposób świadomy.

🎯 Co może z tego wynikać dla praktyki klinicznej?

Niektóre emocje pojawiające się w gabinecie mogą mówić coś o historii terapeuty.

Inne mogą mówić coś o sposobie funkcjonowania pacjenta w relacjach.

A czasami oba te procesy zachodzą jednocześnie.

To właśnie dlatego tak ważną rolę odgrywają superwizja, autorefleksja i zdolność do obserwowania własnych reakcji emocjonalnych bez natychmiastowego działania pod ich wpływem.

Współczesne podejścia do przeciwprzeniesienia coraz częściej podkreślają, że kluczowe znaczenie ma nie sama obecność reakcji emocjonalnych terapeuty, lecz jego zdolność do ich rozpoznawania i refleksyjnego wykorzystywania.

Być może jednym z bardziej wymagających aspektów pracy terapeuty nie jest brak emocji wobec pacjenta.

Być może jest nim zdolność do pozostawania w kontakcie z tymi emocjami i wykorzystywania ich jako źródła rozumienia procesu terapeutycznego.

🤍

Jak Państwo rozumieją rolę przeciwprzeniesienia we współczesnej psychoterapii? Czy traktują je Państwo przede wszystkim jako potencjalne źródło zakłóceń, czy również jako ważne źródło informacji o procesie terapeutycznym?

📚 Wybrane źródła:
• Betan, E., Heim, A. K., Zittel Conklin, C., & Westen, D. (2005). *Countertransference Phenomena and Personality Pathology in Clinical Practice: An Empirical Investigation.*
• Gelso, C. J., & Hayes, J. A. (2007). *Countertransference and the Therapist's Inner Experience.*
• Hayes, J. A., Gelso, C. J., & Hummel, A. M. (2011). *Managing Countertransference.*

14/07/2026

Dlaczego po programie opartym na DBT odnotowano wyższy poziom objawów depresji i lęku?

Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) jest dobrze przebadaną metodą pracy z osobami doświadczającymi silnej dysregulacji emocjonalnej, samouszkodzeń czy zachowań samobójczych.

Czy jednak umiejętności wywodzące się z psychoterapii można skutecznie przekazywać wszystkim nastolatkom w ramach szkolnego programu profilaktycznego?

🔬 Co pokazują badania?

W 2023 roku Harvey i współpracownicy opublikowali w czasopiśmie Behaviour Research and Therapy wyniki kontrolowanego, nierandomizowanego badania obejmującego 1071 uczniów klas 8. i 9. z czterech szkół średnich w aglomeracji Sydney.

Program „WISE Teens” obejmował osiem cotygodniowych sesji poświęconych umiejętnościom związanym z uważnością (mindfulness), regulacją emocji, tolerancją dyskomfortu oraz skutecznością interpersonalną. Był realizowany w szkołach i skierowany do uczniów z całych klas, niezależnie od tego, czy doświadczali trudności psychicznych.

Wbrew oczekiwaniom badaczy, bezpośrednio po zakończeniu programu jego uczestnicy, w porównaniu z uczniami realizującymi standardowe zajęcia szkolne, zgłaszali:

• wyższy poziom objawów lęku i depresji,
• większe ogólne trudności oraz większe trudności w regulacji emocji,
• niższą świadomość emocjonalną,
• niższą jakość życia,
• gorszą ocenę relacji z rodzicami.

Po sześciu miesiącach większość różnic między grupami przestała być istotna statystycznie.

Uczestnicy programu nadal jednak oceniali jakość relacji zarówno z matką, jak i z ojcem gorzej niż uczniowie z grupy kontrolnej.

🎯 Co może z tego wynikać dla praktyki psychologicznej?

Badanie rodzi interesujące pytania dotyczące sposobu wdrażania interwencji psychologicznych.

W ciągu ośmiu sesji wprowadzono dużą liczbę nowych pojęć oraz umiejętności. Autorzy wskazują, że mogło zabraknąć czasu na ich utrwalenie i zintegrowanie.

W informacjach zwrotnych uczniowie zwracali uwagę na szeroki zakres materiału oraz trudności ze zrozumieniem, jak wykorzystywać poznane umiejętności w praktyce. Część uczestników krytycznie oceniała również zbyt ustrukturyzowany charakter programu i wskazywała na potrzebę większej interaktywności.

Program nie obejmował rodziców. Autorzy wskazują, że brak szerszego wsparcia ze strony otoczenia, w tym rodziców i nauczycieli, mógł mieć znaczenie dla uzyskanych wyników.

Co ciekawe, analizy eksploracyjne wykazały, że częstsze ćwiczenie poznanych umiejętności poza zajęciami było na ogół związane z bardziej pozytywnymi wynikami zarówno bezpośrednio po zakończeniu programu, jak i po sześciu miesiącach.

Być może najciekawsze pytanie płynące z tego badania nie brzmi:

„Czy umiejętności DBT są pomocne?”

lecz:

„Jakich warunków potrzebuje młody człowiek, aby nowe umiejętności mogły zostać rzeczywiście zintegrowane z codziennym życiem?”

Badanie przypomina również, że skuteczność interwencji psychologicznych może zależeć nie tylko od samej metody, ale również od kontekstu, sposobu wdrożenia, zaangażowania uczestników oraz wsparcia ze strony najbliższego otoczenia.

📖 Harvey, L.J., White, F.A., Hunt, C. i Abbott, M. (2023). Investigating the efficacy of a Dialectical behaviour therapy-based universal intervention on adolescent social and emotional well-being outcomes. Behaviour Research and Therapy, 169, 104408.

🤍

Jak Państwo interpretują te wyniki? Jaką rolę w skuteczności programów rozwijających kompetencje emocjonalne odgrywa środowisko rodzinne, motywacja uczestników i możliwość praktycznego wykorzystywania nowych umiejętności poza salą szkolną?

07/07/2026

🎭🧩 Czy wzrost liczby diagnoz ADHD i ASD oznacza, że tych zaburzeń jest więcej? A może przez lata wielu pacjentów pozostawało niezdiagnozowanych?

Coraz więcej dorosłych otrzymuje diagnozę ADHD lub spektrum autyzmu dopiero po 30., 40., a nawet 50. roku życia.

Dla części osób jest to moment ulgi i lepszego zrozumienia własnej historii. Dla innych pojawia się pytanie:

„Jak to możliwe, że przez tyle lat nikt tego nie rozpoznał?”

🔬 Co pokazują badania?

W ostatnich latach znacząco wzrosła liczba badań dotyczących późnych diagnoz ADHD i ASD u osób dorosłych.

Badania Laury Hull i współpracowników nad zjawiskiem maskowania (camouflaging) pokazują, że część osób przez lata rozwija strategie pozwalające lepiej funkcjonować społecznie. Uczą się społecznych „scenariuszy”, obserwują zachowania innych, przygotowują odpowiedzi na rozmowy i ukrywają trudności związane z komunikacją czy przeciążeniem sensorycznym.

Z zewnątrz mogą sprawiać wrażenie dobrze przystosowanych. Wewnętrznie często funkcjonują kosztem dużego wysiłku psychicznego.

Szczególną uwagę badacze zwracają dziś na kobiety. William Mandy, Francesca Happé oraz inni autorzy wskazują, że przez wiele lat wiedza o autyzmie opierała się głównie na obserwacjach chłopców. W efekcie część dziewczynek i kobiet pozostawała niezdiagnozowana lub otrzymywała inne rozpoznania, takie jak zaburzenia lękowe, depresyjne czy trudności osobowościowe.

Podobne zjawisko obserwuje się również w ADHD. Badania pokazują, że u dziewcząt objawy częściej przyjmują postać trudności z koncentracją, organizacją czy regulacją emocji niż zachowań zakłócających funkcjonowanie grupy. Z tego powodu mogą pozostawać mniej widoczne dla otoczenia i specjalistów.

🎯 Co może z tego wynikać dla praktyki klinicznej?

Coraz więcej specjalistów podkreśla, że wzrost liczby diagnoz nie musi oznaczać wyłącznie wzrostu liczby przypadków.
Może być również efektem lepszego rozumienia neuroróżnorodności, większej świadomości społecznej oraz rozwoju wiedzy diagnostycznej.
Dla wielu pacjentów późna diagnoza staje się ważnym momentem porządkowania własnej historii. Pozwala inaczej spojrzeć na wcześniejsze trudności, relacje, niepowodzenia czy wieloletnie poczucie „bycia innym”.

Jednocześnie diagnoza nie kończy procesu poznawania człowieka. Pozostaje jednym z elementów pomagających lepiej rozumieć jego doświadczenie i sposób funkcjonowania.

📖 „Niektórzy ludzie nie są wyczerpani dlatego, że nie próbują się dostosować. Są wyczerpani dlatego, że próbują dostosowywać się przez całe życie.”
— Devon Price, *Unmasking Autism* (2022)

🤍

Czy w Państwa praktyce coraz częściej pojawiają się osoby diagnozowane w kierunku ADHD lub ASD dopiero w dorosłości? Jakie znaczenie ma dla nich to rozpoznanie?

📚 Wybrane źródła:
• Hull, L. i wsp. (2017). “Putting on My Best Normal”: Social Camouflaging in Adults with Autism Spectrum Conditions.
• Mandy, W. (2019). Social Camouflaging in Autism: Is It Time to Lose the Mask?
• Young, S. i wsp. (2020). Females with ADHD: An Expert Consensus Statement.
• Price, D. (2022). Unmasking Autism: Discovering the New Faces of Neurodiversity.

06/07/2026

Jak współczesne badania zmieniają nasze rozumienie psychoterapii? 📚

Psychoterapia nieustannie się rozwija, a wraz z nią rośnie również wiedza na temat mechanizmów zmiany, czynników wpływających na skuteczność leczenia oraz możliwości jeszcze lepszego dopasowania pomocy do potrzeb pacjentów.

📖 Zachęcamy do lektury artykułu przygotowanego przez dr Monikę O. Jańczak we współpracy z Grupą Roboczą ds. ustawy o zawodzie psychoterapeuty. To interesujące opracowanie, które w przystępny sposób przedstawia aktualny stan wiedzy i kierunki rozwoju współczesnej psychoterapii. Materiał może być wartościową inspiracją zarówno dla psychoterapeutów i specjalistów zdrowia psychicznego, jak i wszystkich osób zainteresowanych psychoterapią opartą na aktualnych dowodach naukowych.

Życzymy inspirującej lektury. 🧠



https://www.rp.pl/ochrona-zdrowia/art44705881-czy-psychoterapia-naprawde-dziala-nauka-juz-zna-odpowiedz-ale-najciekawsze-pytania-zaczynaja-sie-pozniej

30/06/2026

🧠 Czy terapeuta powinien zawsze rozumieć pacjenta?
Współczesne badania nad relacją terapeutyczną sugerują, że nie zawsze najważniejsze jest pełne zrozumienie

W psychoterapii często podkreśla się znaczenie empatii, uważności i zdolności do rozumienia doświadczeń pacjenta. Intuicyjnie wydaje się, że im lepiej terapeuta rozumie osobę siedzącą naprzeciwko, tym skuteczniejsza może być pomoc.

Jednak współczesne badania nad procesem terapeutycznym pokazują bardziej złożony obraz.

🔬 Co pokazują współczesne badania?

Badacze zajmujący się mentalizacją, między innymi Peter Fonagy i Anthony Bateman, zwracają uwagę, że jednym z kluczowych elementów skutecznej terapii nie jest przekonanie terapeuty, że rozumie pacjenta, lecz zdolność do utrzymywania postawy ciekawości wobec jego doświadczenia.

W praktyce oznacza to gotowość do przyjęcia, że wewnętrzny świat drugiej osoby może być bardziej złożony, niż początkowo zakładamy.

Niektóre nurty psychoterapii podkreślają wręcz, że zbyt szybkie poczucie zrozumienia może prowadzić do tworzenia uproszczonych interpretacji, które bardziej odzwierciedlają perspektywę terapeuty niż rzeczywiste doświadczenie pacjenta.

W ostatnich latach coraz więcej uwagi poświęca się również pojęciu *epistemic trust* — zaufania do wiedzy płynącej od drugiej osoby. Badania sugerują, że pacjenci częściej korzystają z nowych doświadczeń i informacji wtedy, gdy czują się autentycznie wysłuchani i traktowani z ciekawością, a nie wtedy, gdy mają poczucie, że zostali szybko „rozszyfrowani”.

🎯 Dlaczego jest to ważne dla praktyki psychoterapeutycznej?

Być może jednym z paradoksów terapii jest to, że skuteczna pomoc nie zawsze wymaga natychmiastowego znalezienia odpowiedzi.

Czasami większą wartość ma wspólne pozostawanie przy pytaniach.

Przestrzeń, w której terapeuta może powiedzieć „spróbujmy razem zrozumieć, co się tutaj dzieje”, bywa dla pacjenta bardziej rozwijająca niż gotowa interpretacja.

Nie oznacza to oczywiście rezygnacji z wiedzy klinicznej czy formułowania hipotez. Oznacza raczej zachowanie otwartości na to, że doświadczenie drugiego człowieka może wykraczać poza nasze pierwsze rozumienie.

Współczesna psychoterapia coraz częściej podkreśla więc nie tylko znaczenie empatii, ale również znaczenie poznawczej pokory i gotowości do pozostawania w kontakcie z tym, czego jeszcze nie wiemy.

📖 „Największym zagrożeniem dla zrozumienia nie jest niewiedza, lecz iluzja wiedzy.”

— Daniel J. Boorstin

Zapraszamy do refleksji: czy w Państwa doświadczeniu klinicznym zdarza się, że moment odejścia od gotowych interpretacji otwiera przestrzeń do głębszego rozumienia pacjenta?

28/06/2026

Dobre wiadomości

📣 Ważna informacja z posiedzenia Podkomisji stałej ds. zdrowia psychicznego (18.06.2026).

Podczas posiedzenia poświęconego kadrom w ochronie zdrowia psychicznego padła bardzo ważna deklaracja ze strony Ministerstwa Zdrowia dotycząca prac nad ustawą o zawodzie psychoterapeuty. 👇

✅ Prawa nabyte były, są i będą respektowane.
Ministerstwo jednoznacznie potwierdziło, że osoby, które:

🔹 uzyskały certyfikat psychoterapeuty zgodnie z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego,
🔹 lub rozpoczęły szkolenie przed wejściem w życie nowej ustawy,

zachowają swoje uprawnienia – niezależnie od tego, czy wykonują psychoterapię w ramach świadczeń finansowanych przez NFZ, czy w sektorze prywatnym.

Słowa przedstawicielki Ministerstwa Zdrowia, Magdaleny Przydatek, nie pozostawiają w tym zakresie wątpliwości:

💬 „Co do praw nabytych – nikt nikomu ich nie odbierze, nie mamy takiego zamiaru (...). Osoby, które posiadają certyfikat psychoterapeuty, będą go posiadały. (...) Osoby, które przed wejściem w życie tej ustawy rozpoczną szkolenie, również zachowają swoje uprawnienia. Nie było nawet takiej myśli, aby musiały odbywać szkolenie ponownie.”

📌 To ważny i uspokajający sygnał dla całego środowiska.
Jednocześnie Ministerstwo poinformowało, że prace nad projektem ustawy są intensywne i systematycznie posuwają się naprzód.

💬 Jak podkreśliła Magdalena Przydatek:
„Co tydzień intensywnie pracujemy (...), mamy już wiele rozwiązań. Ostateczny kształt projektu może się jeszcze zmienić, ale prace są zaawansowane.”

Na szczegóły projektu musimy jeszcze poczekać, jednak przekaz z posiedzenia jest jasny:
✔️ prawa nabyte będą chronione,
✔️ osoby już wykonujące zawód nie utracą swoich uprawnień,
✔️ projekt ustawy jest konsekwentnie rozwijany.
Będziemy na bieżąco informować o kolejnych etapach prac. 🤝