Katarzyna Zaremba - Psycholog • Psychoterapeuta • Coach

23/06/2025

Taki smaczek, proszę ja was 😉

28/05/2025

Żyjemy w relacjach. Budujemy je, rozwijamy, niszczymy, zaniedbujemy.

Rzadko mamy świadomość, jak drobne i na pozór nieistotne elementy wpływają na jakość relacji.
Mina, gest, wzruszenie ramion, zbyt mocne słowo, brak reakcji... Przedłużającą się cisza. Pretensje. Unikanie.
Drobny, niby niewiele znaczący gest może mieć niekiedy decydujące znaczenie - decydujące o losie danej relacji. Może być kroplą, która przeleje czarę frustracji.

Też tak masz, że o tym, co Cię męczy i wypala powiesz kumplowi lub przyjaciółce, a nie osobie, której tematy dotyczy?

Otoczeni przez ludzi, często mając ich dość, drżymy przed samotnością.

Człowiek pełen jest paradoksów.

05/07/2024

Rozmyślam ostatnio o szczęściu, a konkretnie o tym, że jego odczuwanie nie przychodzi nam naturalnie, że musimy się tego nauczyć - w przeciwieństwie do poczucia zagrożenia czy obawy, które mamy zainstalowane w mózgu na stałe. Bo mózg nie powstał po to, abyśmy byli szczęśliwi, tylko abyśmy przetrwali, dostrzegając w porę niebezpieczeństwo.

I wypada mi cytat z Beocjusza sprzed półtora tysiąca lat:
"Nic nie jest beznadziejne, póki za takie tego nie uznasz; z drugiej strony, nic nie przyniesie ci szczęścia, dopóki nie zaczniesz się z tego radować."

Ku refleksji.

23/11/2023

Czemu idziemy na psychoterapię? Powodów jest wiele...

13/11/2023

Poczdam.
Wycieczka szkolna :)

02/11/2023

Refleksja na dziś:
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Zazdrość szkodzi.
Nie poczujesz zadowolenia, skupiając się na braku.
Nie poczujesz spokoju, myśląc o tym, co możesz utracić.
Nie pokochasz siebie, skupiając się na własnych niedoskonałościach.

Zazdrościmy, bo się porównujemy.
Ale porównując dwa czynniki i omijając całą resztę, dokonujemy manipulacji.
Przekłamujemy rzeczywistość.
A taka rzeczywistość ma bardzo ograniczoną perspektywę - wąską, długą i szarą.
Jest więzieniem.

Droga do wolności to droga przez wdzięczność.
Przez docenienie tego, co mamy.
Zauważenie własnych kompetencji, talentów i mocnych stron.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

NIE ODKŁADAJ SIEBIE NA PÓŹNIEJ!

Foto: Snowscat, unsplash.com

30/05/2022

Czemu szczerość jest trudna?
Bo naraża nas na przeżywanie własnych emocji i doświadczanie cudzych.
A czemu tego unikamy?
Bo utożsamiamy emocje że słabością.
Bo nie chcemy się obnażać.
Nie chcemy narażać się na zranienie czy odrzucenie.
I wybieramy nieszczerość, czasem kłamstwo.
Unikamy kogoś. Uciekamy od siebie.
Zamykamy emocje w klatce, jak dzikie zwierzę, które może rzucić nam się do gardła.
A im dłużej trzymamy je w klatce, tym bardziej się od nich separujemy. Myślimy: to nie ja, to nie w być moje.
A potem zadajemy sobie pytanie: kim jestem? Jaka jestem naprawdę?
I trudno nam zrozumieć, że my oraz to, co w klatce, tworzy całość.
Otwórzmy klatki. Nauczymy się oswajać emocje. Poznawać ich język. Swój język.
I nie bójmy się szczerości. Szczerość jest sposobem dbania o siebie i o relacje.

Foto: Christopher Windus, unsplash.com

16/04/2022

Tekst poniżej jest o bólu. Niektórzy z nas jeszcze bardziej go czują podczas świątecznego czasu.

BÓL
-------

Bywa, że Cię bardzo boli?

Czasem przychodzi ból. I boli tak mocno, że żałujemy, że to nie fizyczne. Kto wie, czy nie zamieniliśmy go na ból z czasów podstawówki, gdy szkolny dentysta leczył nam zęby kanałowo bez znieczulenia.
Na pewno byśmy zamienili.
I jesteśmy w tym bólu, ze swoim zranieniem, utratą, w swym dziecięcym cierpieniu, mając na wierzchu wszystko, co na co dzień skrywamy.

Miałeś tak?
Stłukłaś kiedyś szklankę? Lub kieliszek? Rozbiłeś butelkę? Szkło się rozsypało? I co zrobiłeś z tym szkłem? Zamiotłaś, odkurzyłeś? Czy chodziłaś po tym na boso?

Wyobraź sobie, że Twój ból jest tym szkłem. Od Ciebie zależy, co z nim zrobisz. Czy zamieciesz pod dywan? Czy dokładnie odkurzysz? Czy będziesz chodzić na boso, raniąc się cały czas?

Co wybierasz?

Mówisz, że to nie takie proste? Że szkła jest tyle, że nie dasz rady sprzątnąć wszystkiego? Że nie masz siły? Że i tak po latach pod gołą stopą znajdzie się jakiś stary kawałek, który spowoduje, że znowu zaczniesz krwawić?
I chcesz powiedzieć, że z powodu tych obaw nie warto podłączyć odkurzacza? Że co, że szkoda prądu? A nie szkoda Twojej energii na życie z otwartymi ranami?
Że nie wiesz, jaki odkurzacz jest do tego najlepszy? Naprawdę wszystko jedno, bierz wszystko, co masz pod ręką. Po pierwsze – przestań szkodzić sobie bardziej.

Że gadam głupoty? Że się tak nie da? Ależ da się! I powiem Ci, dlaczego. Bo te wszystkie zranienia, te wszystkie odłamki szkła, o które ranisz swoje stopy, a może nawet większe powierzchnie ciała, pochodzą ze szklanek, spodeczków czy butelek z twojego dzieciństwa. Gdy przeżywasz ten ból, gdy składa ciebie wpół i przygina do podłogi, to wtedy krzyczy Twoje wewnętrzne, poranione dziecko. Ono płacze i rozpacza z samego serca swojej bezbronności. Krzyczy różne rzeczy: Kochaj mnie! Nie zostawiaj mnie! Potrzebuję cię! Nie poradzę sobie sam!
I my musimy się zatroszczyć o nie. Dotknąć, doświadczyć swojej bezbronności. A potem wejść w siłę, bo każdy ją ma. Wracając do pytania - skąd wiem, że się da? No bo jesteśmy dorośli. Już możemy to udźwignąć. Już mamy zasoby – wewnętrzne, zewnętrzne.

Co mówisz? Że ich nie czujesz? Spokojnie. Dzisiaj płacz. Jutro zadzwoń do przyjaciela. Oczyść skaleczenia, pozwól komuś, by przykleił plaster. I poodkurzaj.

Foto: Jamie Street, unsplash

25/03/2022

Śpieszmy się kochać dzieci.

“Nie istnieje samotność gorsza, niż nie czuć się dobrze ze samym sobą” - Mark Twain.
Mocna myśl. A pomyślmy, że tak czuje się większość dzieciaków w wieku nastoletnim. Są we własnych oczach nie tacy, jak trzeba, dziwni, inni, niedoskonali, albo dosadniej - głupi, do niczego, brzydcy, nic nie warci.
Czujecie ten stan? Uzmysławiacie go sobie? Wiecie, jak to jest czuć się tak codziennie?
Od tego jest bardzo cienka granica do myślenia, że jak mam z takim sobą żyć życie, to może lepiej wcale.

Że co mówicie, dorośli? Że się to zmieni? Że minie?
Nastolatek, jeśli nie zdecyduje się po prostu kiwnąć głową i zamilknąć, jeśli zdobędzie się na szczerą reakcję, odpowie: Jasne, k*rwa, a kiedy?
Są dzieciaki, które pięknie nauczyły się nakładać maski. Pytamy ze zdziwieniem: On ma depresję? Ona źle o sobie myśli? A taka przecież głośna i roześmiana, wszędzie jej pełno.
No tak, bo gra. Dla nas, dorosłych. Nie chce być problemem. Nie wierzy w to, że ktoś pomoże.
Są też takie, które się nie kryją. Chodzą smutne, wycofane, zmęczone, unikają społecznych interakcji, bo boją się odrzucenia, oceny, każdego żartu i ironii. Co słyszą od nas? Co się z tobą dzieje? Weź się do roboty. Idź na spacer. Odrób lekcje. Brak zrozumienia i niechciane rady. A oni jeszcze bardziej pogrążają się w poczuciu, że czego jak czego, ale zrozumienia to nie dostaną.

To dwie skrajności. Ale ile jest odcieni pomiędzy nimi?
A oni są tacy piękni, tacy różnorodni, wrażliwi. Wiele w nich myśli, które dla nas, dorosłych, mogłyby by inspiracją. Ale nie są - bo co oni mogą wiedzieć o życiu? Siedzą z nosem w Internecie i tylko sobie szkodzą. Więc najlepiej zabierzmy im Internet, komputer, komórkę - niech idą na spacer. Albo pomajsterkują z tatą w garażu, albo zrobią z mama sałatkę. No, ale w sumie to żadna z nich pomoc - źle trzyma młotek, kroi za duże kawałki marchewki.
Mamy tyle rozwiązań, co dzieciaki powinny robić i jak. Czemu nie korzystają?
Bo nie ma w tych rozwiązaniach ich. Bo oni są w środku, w sobie - samotni, wystraszeni, niezrozumiani.
Uczmy się kochać dzieci, tak szybko odchodzą. Od nas. Bo nie rozumiemy.

Foto: Jarle Johansen, unsplash.com

27/10/2021

Znacie panią Carol Dweck? W swojej książce "Nowa psychologia sukcesu" rozróżnia dwa rodzaje nastawienia do siebie, dwa przekonania na temat swoich kompetencji: nastawienie na rozwój i nastawienie na trwałość.
Od tego, jak postrzegamy siebie, czy uważamy, że możemy się uczyć, rozwijać i doskonalić, czy też patrzymy na siebie jako zlepek pewnych stałych cech, naprawdę bardzo wiele zależy. Samoocena, samowiedza, życiowa satysfakcja, sposób radzenia sobie z przeciwnościami itp.

"Jeśli - tak jak osoba nastawiona na rozwój - wierzysz, że możesz się doskonalić, chętnie poznasz dokładne informacje odnośnie swoich obecnych możliwości, nawet jeśli będą one niepochlebne. Ba, jeśli twoim celem jest samokształcenie (tak jak to bywa w przypadku tych ludzi), takie informacje są ci po prostu niezbędne, abyś mógł się skutecznie uczyć. Jeśli natomiast każda opinia to po prostu zła lub dobra ocena twoich niezmiennych przymiotów - jak to bywa u ludzi nastawionych na trwałość - obraz sytuacji nieuchronnie zaczyna ulegać wypaczeniu. Niektóre osiągnięcia są przeceniane, do innych dorabiasz usprawiedliwienia, i zanim się obejrzysz, w ogóle już nie wiesz, na czym stoisz." Carol Dweck

28/09/2021

❓PYTANIA NA DZIŚ❓

✔️ Czego jeszcze w sobie nie odkryłaś/nie odkryłeś?
✔️ Jakiej możliwości nie chcesz zobaczyć?
✔️ Co jest skarbem, który w sobie nosisz?

Dobrego dnia i dobrych odpowiedzi 🙂

26/09/2021

Wojciech Eichelberger o przyczynach depresji u dzieci i młodzieży.
Warto przeczytać ten tekst z uwagą i zobaczyć, co możemy zmienić w relacjach z dziećmi, tymi wokół nas.

Depresja dzieci i młodzieży według wybitnego polskiego psychoterapeuty Wojciecha Eichelbergera. Dowiedz się, jak pomóc i zapobiegać depresji!