Słucham uważnie

01/05/2026

Ćwiczę sztukę robienia nic (o dziwo nie nad morzem!) 💙 choć z uwagi na profil należałoby chyba napisać „resetowania układu nerwowego” 😉

23/04/2026

Zwykłe życie. Tylko tyle i aż tyle.

11/04/2026

Ciekawy film, biorąc pod uwagę, że większość romantycznych scenariuszy z USA kończy się na „i żyli długo i szczęśliwie”. W europejskim kinie mamy na pewno więcej przykładów filmów, które są bliżej życia, jeśli chodzi o związki i relacje, pokazujących bardziej adekwatnie ich złożoność. Wracając do „Dramy” - w trakcie seansu przebiegały mi przez głowę myśli (luźno związane z fabułą tak naprawdę), dotyczące tego, że decydując się na związek, będąc na fali tych romantycznych uczuć, często nie omawiamy tak zwanych „życiowych” kwestii, wychodząc z założenia, że przecież się kochamy, więc jakoś się dogadamy, a w ogóle to przecież rozmowy o tym, jak widzimy podział rachunków, obowiązków, spędzanie świąt, kontakty z rodzinami pochodzenia i wiele innych „psują klimat”. Chcemy wierzyć, że mamy tak samo, że również w sferze wartości nie różnimy się zbytnio, choć tak naprawdę to opieramy się w tym przekonaniu wyłącznie na tym, że skoro wybraliśmy siebie nawzajem to musimy być jakoś do siebie podobni. Niestety często z biegiem czasu okazuje się, że jednak nie jesteśmy. Inna rzecz, która chodziła mi po głowie podczas oglądania filmu, to słynne „36 pytań prowadzących do miłości”. Abstrahując od tego, czy rzeczywiście są one „skuteczne”, zaczęłam się zastanawiać, ilu z nas może powiedzieć, że rozmawiało ze swoim partnerem/ partnerką na takie tematy i zna odpowiedzi, jakich udzieliłaby druga osoba? Przykładowo: Jakie jest twoje najcenniejsze wspomnienie? Gdybyś mógł/ mogła obudzić się jutro z nową cechą, to co by to było? Jaki jest najbardziej żenujący moment z twojego życia? Co my tak naprawdę wiemy o osobie, której deklarujemy „póki śmierć nas nie rozłączy”? Wracając już bardziej do fabuły samego filmu, na pewno zostawiła mnie z otwartymi pytaniami, dotyczącymi tego, czy mamy prawo zawłaszczać przeszłość partnera i to, jaką osobą był „przed nami”? Na pewno warto mieć jednak na uwadze, planując seans, że nie jest to komedia romantyczna. Może to być potencjalna przeszkoda, ale mam nadzieję, że tak się nie stanie :)

From writer/director Kristoffer Borgli and starring Zendaya and Robert Pattinson. THE DRAMA – Save the date April 3.RELEASE DATE: April 3DIRECTOR: Kristoffer...

31/03/2026

To był potężny film. Film o przekazywaniu sztafety traumy pokoleniowej, który zostawia widza w podobnym stanie. Obraz zrobił na mnie wielkie wrażenie. Zdecydowanie to ten rodzaj kina, który zostaje pod powieką i oferuje doświadczenie katharsis. Nie wiem, co jeszcze mogłabym dodać. Nie wiem, czy nawet mogę napisać, że polecam ten film, bo jakoś niezręcznie mi polecać film dostarczający tak trudnych emocji. Może więc tak: czy warto? Warto.

Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — porus...

30/03/2026

Czasem trzeba o sobie przypomnieć 😉 zatem: działam i pracuję, ale też łapię wiosenne chwile i robię zdjęcia: kwiatom i nieustannie Leonowi 🙂

26/03/2026

Wśród moich pacjentów jest sporo osób, które deklarują, że mają bardzo wysokie standardy w kontekście utrzymania porządku w domu. Czasem odczuwają to jako wręcz wewnętrzny przymus. Czasem odmawiają sobie prawa do odpoczynku z tego tytułu, sprzątanie stawiając ponad relaks. Jeśli czujesz, że jakoś to z Tobą rezonuje - załączam materiał w tym temacie. Może to pomoże przyjrzeć się temu z innej strony i porozważać trochę, z jakiego miejsca we mnie wypływają przekonania na temat porządku i prawa do odpoczynku?

💬 Sprzątanie daje natychmiastowy efekt. W sytuacji niepewności, konfliktów relacyjnych albo nadmiaru obowiązków jest jedną z niewielu czynności, które można szybko zakończyć i zobaczyć rezultat swoich działań. Powtarzalność ruchów i czynności obniża napięcie, a uporządkowana sekwencja działań uspokaja układ nerwowy. Dla części osób jest to także sposób odsunięcia momentu skontaktowania się ze swoimi trudnymi emocjami. Zamiast doświadczać bezradności, frustracji, złości czy lęku, energia zostaje skierowana na działanie, które daje poczucie kontroli. Problem pojawia się wtedy, gdy sprzątanie staje się podstawową strategią regulacji emocji i zaczyna zastępować inne formy radzenia sobie z nimi, takie jak rozmowa z bliskimi i korzystanie ze wsparcia społecznego, odpoczynek, czy konfrontowanie się z realnym źródłem napięcia w celu rozwiązania sytuacji problemowej – mówi psycholożka Karolina Maciejewicz, z którą rozmawiamy o potrzebie nadmiernego porządku. Link w komentarzu ⬇

25/03/2026

Wyzwanie na wiosnę: zauważyć, zatrzymać na chwilę i zachwycić się tym, jak do natury wraca życie 💜

23/03/2026

W ubiegłym tygodniu miałam okazję ponownie spotkać się z rodzicami moich uczniów. Tym razem mówiłam o nadopiekuńczym stylu rodzicielstwa, znanym również jako rodzic typu „helikopter”. Poruszyłam temat zmian pokoleniowych w podejściu do wychowania i wypaczenia znaczenia pojęcia „bezstresowe wychowanie”. Starałam się pokazać, że „łatwiej stworzyć mocne dziecko, niż naprawić skrzywdzonego dorosłego”, nie mogło też zabraknąć odwołania do mojej ulubionej systemowej teorii cyklu życia rodzinnego w kontekście zadań, jakie stoją przed rodzicami dzieci w wieku nastoletnim. Całość myślę można podsumować dwoma hasłami: „dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane” oraz „czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał”. Ucieszyła (ale i lekko zestresowała:) mnie frekwencja rodziców. Mam nadzieję, że w trakcie tych trzydziestu kilku minut udało mi się dotknąć czegoś istotnego i stworzyć przestrzeń do dalszych samodzielnych poszukiwań w tej materii 🙂 W prezentacji nie mogło zabraknąć memów dotyczących wychowania i jeden z nich niech posłuży za ilustrację do tego wpisu 🙂

07/03/2026

💜

06/03/2026

Zasiadanie w fotelu mamy we krwi :)

04/03/2026

Stawianie granic i asertywność to jedne z najczęściej poruszanych w moim gabinecie zagadnień. Jak we wszystkim - łatwo tu popaść w przesadę, zwłaszcza jeśli na jakimś etapie dochodzimy do wniosku, że nasza życzliwość i chęć niesienia pomocy i wsparcia innym były w jakiś sposób nadużywane. Gdzie kończy się stawianie granic i asertywność, a zaczyna izolacja od innych ludzi i zrywanie relacji w duchu „toksycznej pozytywności”? Na dziś polecam tekst o kulturze „przeterapeutyzowania”. Ludzki, życiowy, bez ubierania tematu w skomplikowane hasła. A jednak trafny w swojej prostocie.

Pamiętasz, jak w dzieciństwie ratowaliśmy się nawzajem? Skakaliśmy za sobą w ogień. Obejmowaliśmy się czułym ramieniem. Dziś, kiedy chcesz przyjaciółce opowiedzieć o tym, co cię boli, usłyszysz, że zaniżasz jej wibracje. Albo, że zalewasz ją swoim smutkiem. Ona musi się od ciebi...