Psycholog Karolina Palczewska-Budniewska

18/08/2026

Czym jest grupa wsparcia? 🤍

To grupa dla osób z doświadczeniem uzależnienia, które zdecydowały się pozostać w abstynencji i chcą dalej budować swoje trzeźwe życie.

Zdrowienie z uzależnienia to nie tylko zakończenie leczenia.
To także uczenie się życia na nowo -zauważania i przyjmowania tego, co pojawia się w środku, budowania relacji, przechodzenia przez trudne momenty i wybierania tego, co służy trzeźwemu życiu.

I właśnie w tym bardzo pomaga grupa.

Spotykamy się regularnie online, a co jakiś czas również na żywo. Jest przestrzeń na rozmowę, dzielenie się tym, co aktualnie ważne, słuchanie innych i po prostu bycie wśród osób, które mają podobne doświadczenia.

Grupa jest dla osób, które mają za sobą minimum podstawowy etap leczenia uzależnienia i chcą dalej pracować nad swoją trzeźwością.

Spotkania prowadzą dwie osoby - psycholog i terapeuta oraz instruktor terapii uzależnień.

W uzależnieniu bardzo często pojawia się izolacja. Człowiek zaczyna zostawać sam ze swoimi problemami, emocjami i myślami.
Tymczasem trzeźwienie nie musi być samotną drogą.

Bycie częścią grupy daje możliwość doświadczania relacji, w których można być sobą, mówić o trudnych rzeczach i jednocześnie dostać wsparcie od osób, które naprawdę rozumieją.

Duch tej grupy można zamknąć w jednym zdaniu:

„To, że jesteś tu dziś, ma znaczenie.”
🤍

Dołączenie do grupy poprzedza wstępna konsultacja, podczas której możemy się poznać i porozmawiać o tym, czy grupa będzie odpowiednią formą wsparcia dla Ciebie.

Na konsultację możesz zapisać się przez ZnanyLekarz – Karolina Palczewska-Budniewska

https://www.znanylekarz.pl/karolina-palczewska-budniewska/psycholog/zabrowo

albo umówić się ze mną bezpośrednio, pisząc wiadomość prywatną.

Jeśli masz pytania - napisz.

Nie musisz od razu wiedzieć, czy to miejsce dla Ciebie. Możemy o tym po prostu porozmawiać. 🤍

03/08/2026

Kilka lat temu sama usiadłam w fotelu terapeuty.
Nie wiedziałam wtedy, że ta decyzja zmieni całe moje życie.

To właśnie podczas terapii EMDR po raz pierwszy zobaczyłam, jak ogromną zdolność do zdrowienia ma ludzki umysł.

Zaczęłam zadawać pytania, czytać, zgłębiać neurobiologię, mechanizmy pamięci i wpływ traumy na nasze życie.
Zafascynowałam się ludzką psychiką.

Fascynacja przerodziła się w pasję, a pasja – w zawód.

Paradoksalnie to moje własne trudne doświadczenia doprowadziły mnie do miejsca, w którym dziś jestem. Stały się początkiem drogi.

Od dawna marzyłam o tym, aby sama zostać terapeutą EMDR.

To szkolenie jest przeznaczone dla osób z odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem klinicznym.

Tak więc jako psycholog zdobywałam kolejne kwalifikacje, pracowałam z pacjentami, uczyłam się, rozwijałam i cierpliwie czekałam na moment, w którym będę mogła złożyć swoje zgłoszenie.

I oto nadszedł mój czas! ☀️

Uzyskałam certyfikat EMDR Europe Level 1, zostałam terapeutą EMDR i czuję, że zatoczyłam piękny krąg.

To, co kiedyś było dla mnie pomocą, dziś staje się narzędziem mojej pracy z drugim człowiekiem. ❤

Jestem ogromnie wdzięczna wszystkim, których spotkałam na swojej drodze – nauczycielom, terapeutom, pacjentom, ale przede wszystkim tej młodszej wersji siebie, która wiele lat temu odważyła się poprosić o pomoc.
❤

13/07/2026

„Chcę wiedzieć więcej”
dokładnie taka myśl pojawiła się w mojej głowie podczas zajęć z Dr n. med. Jakub Greń na studiach z psychologii uzależnień.
I właśnie z tą ciekawością trafiłam na warsztat terapii i integracji psychodelicznej na Uniwersytecie Warszawskim.
Polskie Towarzystwo Psychodeliczne

Czym jest integracja psychodeliczna?
W dużym skrócie można to opisać jako proces nadawania znaczenia doświadczeniom psychodelicznym i próba przełożenia płynących z nich wglądów, emocji czy trudnych treści na codzienne życie.

Czyli... Nie chodzi o samo doświadczenie, ale o to, co człowiek zrobi z nim później.

Rozmawialiśmy o relacji terapeutycznej, etyce, psychoanalitycznym spojrzeniu na integrację oraz o towarzyszeniu osobom korzystającym z psychodelików — zarówno w badaniach klinicznych, jak i poza nimi.
I tak… zdecydowanie nadal chcę wiedzieć więcej.

04/07/2026

Czym właściwie jest „awe” i „small self”?

Abraham Maslow pisał o „awe” - szczególnym rodzaju zachwytu, który pojawia się w kontakcie z czymś potężnym, pięknym i przekraczającym naszą codzienność.

Awe pojawia się, kiedy człowiek styka się z czymś:
• bardzo rozległym / potężnym / złożonym (vastness),
• oraz takim, co nie mieści się od razu w dotychczasowych schematach poznawczych i wymaga zmiany sposobu rozumienia sytuacji (need for accommodation).

W górach oba warunki są spełnione bardzo naturalnie:
1. ogrom przestrzeni, wysokości, ekspozycji, pogody, ciszy czy surowości krajobrazu....
2. doświadczenie własnej małości wobec tej przestrzeni uruchamia zmianę perspektywy:
„moje codzienne problemy nagle nie są całym światem”.

To właśnie tu pojawia się small self.

Człowiek przestaje być centrum własnego doświadczenia; mocniej odczuwa, że jest częścią większej całości - natury, świata, życia, wspólnoty, czasu.

Jednym z ciekawszych efektów awe jest to, że problemy nie tyle znikają, ile zmienia się ich subiektywna wielkość.
Kiedy człowiek patrzy na ogromny krajobraz, może pojawić się coś w rodzaju psychicznego „oddalenia kamery”:
• codzienne konflikty wydają się mniej totalne,
• napięcie przestaje wypełniać całe pole uwagi,
• łatwiej zobaczyć własne życie jako fragment większej historii.
To trochę przypomina samodystansowanie znane z psychologii poznawczej i klinicznej.

Badania nad awe pokazują, że temu stanowi często towarzyszy:
• większe poczucie więzi z innymi ludźmi,
• większa otwartość na wspólnotę,
• silniejsze poczucie związku z naturą,
• większa gotowość do zachowań prospołecznych.

W górach small self często ma też wymiar egzystencjalny. Człowiek doświadcza, że:
• nie kontroluje wszystkiego,
• jest częścią natury, a nie jej panem,
• ciało ma granice,
• czas, pogoda, przestrzeń i biologia są silniejsze niż nasze plany.

Wracam z Podhala z niesamowicie przyjemnym odczuciem,
Że jestem częścią czegoś większego. 💚

26/05/2026

Dziś Dzień Matki.
Szczególny dzień pod wieloma względami.
Dla jednych może być piękny, dla innych trudny.

Myślę dziś nie tylko o kobietach, które trzymają swoje dzieci w ramionach, ale też o tych, które noszą je w sercu.

W takich doświadczeniach trudno znaleźć słowa. I właśnie wtedy pomocą może stać się opowieść.

Bajkoterapia bywa niezwykłym wsparciem. Pozwala mówić o tym, co najtrudniejsze - delikatnie, poprzez metaforę.

Tam, gdzie brakuje języka, historia potrafi stworzyć bezpieczną przestrzeń dla emocji.

Bajki mają w sobie coś szczególnego. Pozwalają wypowiedzieć to, co jest zbyt trudne, by powiedzieć to wprost.

Dają miejsce na tęsknotę, miłość i żal.
Na uczucia, które często pozostają niewidoczne dla innych.

Dlatego dziś chcę powiedzieć wszystkim mamom:
Piszcie bajki!

Piszcie dla dzieci, które możecie dziś przytulić.
I dla tych, których nie mogłyście wziąć w ramiona.

Bo czasem właśnie w opowieści można znaleźć odrobinę ukojenia.

21/05/2026

Serdecznie zapraszam na konferencję „Pamięć, trauma, kultura oporu we współczesnej rodzinie i praktyce metodologicznej”, podczas której będę miała przyjemność wystąpić i podzielić się swoją refleksją.

Już 25 maja 2026 r. o godz. 10:00 w Pomorskiej Szkole Wyższej w Starogardzie Gdańskim odbędzie się I Międzynarodowa Interdyscyplinarna Konferencja Naukowa z cyklu „Oświata - Pamięć - Tożsamość” pt. „Pamięć, trauma, kultura oporu we współczesnej rodzinie i praktyce metodologicznej”.

Spotkanie poświęcone będzie aktualnym zagadnieniom związanym z modelem współczesnej rodziny oraz badaniami metodologicznymi. Konferencja stanowi przestrzeń do wymiany refleksji i doświadczeń badawczych, z udziałem przedstawicieli różnych środowisk naukowych.

Zapraszamy do udziału w wydarzeniu! 🙌

11/05/2026

Dawno nie czułam tylu emocji naraz - ekscytację, wdzięczność, spełnienie i… totalne motyle w brzuchu.
Jako psycholożka specjalizująca się w uzależnieniach spędziłam ostatnie dni na szkoleniu z psychologii uzależnień na University of Oxford - miejscu, które od zawsze kojarzyło mi się z naukowym Olimpem.

Siedząc w sali wykładowej i patrząc na skany mózgu, słuchając o tym, jak „neurons that fire together wire together”, miałam wrażenie, że ktoś rozrysowuje przede mną mapę tego, co od dawna intuicyjnie czuję w pracy z osobami zmagającymi się z nałogiem. Teorie o hipokampie, układzie nagrody, hamowaniu reakcji, poszukiwaniu wrażeń zaczęły układać mi się w spójną historię konkretnego człowieka.
To, co mnie najbardziej kręci, to fakt, że o ludzkim mózgu wciąż wiemy zaskakująco mało i że mogę być naocznym świadkiem, jak krok po kroku odkrywamy te białe plamy.
Każdy nowy slajd o neuroplastyczności i neurotoksyczności był dla mnie jednocześnie zachwytem i ogromną pokorą.
Wisienką na torcie była możliwość zobaczenia „na żywo”, jak działa neurofeedback. Patrzeć, jak mózg uczy się regulować sam siebie

Wracam z Oxfordu z głową pełną inspiracji i jeszcze większą miłością do ludzkiego mózgu. Chcę dalej rozwijać to, co robię dla moich studentów, pacjentów i wszystkich, których ciekawi to, co naprawdę dzieje się „pod czaszką”.

06/05/2026