Dom Z serducha - zastępczy ale prawdziwy

22/08/2026

❤️ WITAJCIE W DOMU Z SERDUCHA! ❤️

Widzimy, że jest Was tutaj coraz więcej — i ogromnie się z tego cieszymy! 🥰

Jeśli jesteście tu od niedawna, to rozgośćcie się.
To jest DomZserducha – zastępczy, ale prawdziwy. 🏠❤️

U nas nie ma idealnych kadrów z idealnego życia.
Jest za to prawdziwa rodzina.
Są dzieci. Dużo dzieci. 😄
Jest śmiech, bałagan, szkoła, terapie, lekarze, góra prania i wieczne pytanie: „Co dziś na obiad?” 😂

Są też trudniejsze dni. Bezsilność. Zmęczenie. Łzy.
Bo rodzicielstwo zastępcze to nie bajka.

Ale przede wszystkim jest MIŁOŚĆ. ❤️

Na tej stronie pokazujemy rodzicielstwo zastępcze bez lukru. Mówimy o FAS/FASD, niepełnosprawności, potrzebach dzieci i o tym, jak naprawdę wygląda życie dużej rodziny zastępczej.

Czasem będziecie się z nami śmiać.
Czasem wzruszycie.
Czasem przeczytacie coś, co zaboli albo da do myślenia.

Ale jedno możemy obiecać:

❤️ BĘDZIE PRAWDZIWIE.

Dziękujemy, że do nas dołączyliście.
Napiszcie w komentarzu choć krótkie „Cześć!” 👋 — chcemy zobaczyć, kto właśnie wszedł do naszego Domu z Serducha. 🥰

A jeśli jesteście z nami już długo — przywitajcie nowych! ❤️

Bo ten dom jest zastępczy… ale wszystko, co w nim czujemy, jest prawdziwe.



❤️

Beata Podlewska, Anna Natalia KT, Bogumiła Cieślik, Ewa Kaszuba, Małgorzata Wysocka, Krystyna Putz, Emilia Jochym, Mirella Kucharska, Halina Wisniewska, Marta Głowacz, Justyna Szewczyk, Małgorzata Czyż, Małgorzata Mroczek, Roksana Buda, Małgorzata Niewiadomska, Maria Rataj, Klaudia Żuchowska, Krystyna Jagielska, Joanna Marcinkowska, Agnieszka Denys, Jakub Terczewski, Rafał Kabat, Marta Zmiertka, Marzena Jasiewicz, Ilona Cudak, Kasienka Pyła-Urban, Ela Bartkowska, Ewa Trawińska, Adam Kozłowski, Jerzy Kielczyk, Paweł Marta Goździk, Halina Frankowska, Anna Zhuravlova, Ewa Ewcia Malutka, Agnieszka Gal, Dawid Suchowierski, Robert Galas, Iwona Kostrzewska, Katarzyna Rzeszotarska, Stasiu Bobek, Monika Koperkiewicz, Zbigniew Cieślik, Beata Prusik, Joanna Rawicka, Ola Rawska, Jacek Pałubicki , Emilia Piotrowska, Piotr Waluś, Kamila Witkowska , Jadwiga Olesinska

22/08/2026

🔴 9 WRZEŚNIA – ŚWIATOWY DZIEŃ FAS 🔴

FAS i FASD jest spowodowane prenatalną ekspozycją dziecka na alkohol.

W ramach kampanii pokażmy, że pamiętamy. Pokażmy, że temat FAS i FASD nie może być przemilczany.
Zapraszamy szkoły, przedszkola, urzędy, instytucje, firmy, organizacje, rodziny i każdego z Was do wspólnej akcji.
❤️ ZAPAL CZERWONE ŚWIATŁO DLA FAS!
🔴 Oświetlcie na czerwono budynek szkoły, przedszkola, urzędu, firmy lub instytucji.
🔴 Zapalcie czerwone światło w swoim domu, mieszkaniu, oknie lub na balkonie.
🔴 Załóżcie czerwony element ubrania.
🔴 Przygotujcie czerwone dekoracje, serca, balony, kokardy lub inne czerwone akcenty.
🔴 Zróbcie zdjęcie i wyślijcie je do nas albo oznaczcie nas w mediach społecznościowych.

📩 Zdjęcia przesyłajcie na:
[email protected]
lub oznacz zdjęcie/a hastagiem:



Ale na tym nie kończymy!
👉 NOMINUJ kolejne osoby, szkoły, przedszkola, firmy i instytucje.
Niech jedna nominacja uruchamia następną. Niech czerwone światło przechodzi z domu do domu, ze szkoły do szkoły, z miasta do miasta.
Chcemy, żeby 9 września cała Polska zobaczyła czerwony znak dla FAS i usłyszała przesłanie kampanii .
Nie potrzeba wielkiego wydarzenia. Czasem wystarczy jedna czerwona lampka w oknie, jedno zdjęcie i jedna nominacja, żeby informacja poszła dalej.
Nie ma bezpiecznej dawki alkoholu w ciąży. FAS i FASD można w 100% zapobiec poprzez całkowitą abstynencję w czasie ciąży.
📸 Zrób zdjęcie.
📩 Wyślij je do nas.
📣 Opublikuj.
❤️ Oznacz znajomych.
🔴 NOMINUJ DALEJ.
9 września zapalmy Polskę na czerwono. Płyńmy dalej z przesłaniem kampanii

❤️ Dziękujemy Kamili Witkowskiej za dołączenie do naszej akcji! 🔴
To była reprezentantka Polski w siatkówce, grająca na pozycji środkowej. W sezonie 2024/2025 występowała w MOYA Radomka Radom
Każda osoba, która mówi głośno o FAS/FASD, pomaga nam nieść ten ważny przekaz dalej. Dziękujemy za obecność, wsparcie i czerwony znak dla FAS! ❤️
Razem możemy sprawić, że 9 września Polska naprawdę zaświeci na czerwono. 🔴

Materiały graficzne akcji:
https://drive.google.com/drive/folders/1eIppfhocsFzUFEYol1didSQM-iqFvMOA

. ❤️

22/08/2026

🚨 „MAMO… A JA ZOSTANĘ JUŻ Z WAMI?” — I CO MASZ ODPOWIEDZIEĆ, KIEDY SAM TEGO NIE WIESZ?

❤️ RODZICIELSTWO ZASTĘPCZE BEZ LUKRU – CZ. 16/20
Tymczasowość, która czasem trwa latami — oczami rodziców zastępczych z

To jedno z tych pytań, po których człowiekowi robi się ciężko.
„Zostanę już z Wami?”
Patrzysz na dziecko, które mieszka z Tobą.
Które mówi do Ciebie „mamo” albo „tato”.
Którego znasz już na tyle, że po minie wiesz, czy miało dobry dzień.
Wiesz, jak zasypia.
Czego się boi.
Co lubi na śniadanie.
Kiedy potrzebuje przytulenia, a kiedy lepiej dać mu chwilę spokoju.
I masz odpowiedzieć.
Tylko co?
„Nie wiem.”
Bo taka jest prawda.
Piecza zastępcza z założenia jest pieczą czasową.
Dziecko może wrócić do rodziców biologicznych, jeśli będzie to dla niego bezpieczne i możliwe.
Może zostać skierowane do adopcji, jeśli jego sytuacja prawna na to pozwoli.
Może też pozostać w pieczy przez wiele lat.
A pomiędzy tym wszystkim jest ono.
Dziecko, które chciałoby po prostu wiedzieć, gdzie jest jego dom.

Bez lukru?

Ta niepewność potrafi być potwornie trudna również dla nas.
Bo jak kochać „tymczasowo”?
Jak przytulać trochę?
Jak być mamą albo tatą na pół gwizdka, żeby przypadkiem później mniej bolało?
My nie potrafimy.
Jeżeli dziecko jest z nami, to jest częścią naszego domu.
Ma swoje miejsce przy stole.
Swoje rzeczy.
Swoje obowiązki.
Swoje humory. 😉
Jedziemy razem na wakacje.
Świętujemy urodziny.
Martwimy się, kiedy choruje.
Wkurzamy się, kiedy kolejny raz nie posprząta pokoju.
Żyjemy.
Normalnie.
Nie można powiedzieć dziecku: „Nie przywiązuj się za bardzo, bo być może kiedyś odejdziesz”.

Tak samo jak my nie możemy codziennie pilnować własnego serca, żeby przypadkiem nie pokochać za mocno.
Bo dziecko potrzebuje dzisiaj prawdziwej relacji.
Nie „tymczasowej miłości”.

A potem może przyjść dzień, kiedy trzeba będzie powiedzieć:
„Wracasz do mamy.”
Jeśli rodzic biologiczny zmienił swoje życie, odzyskał możliwość bezpiecznej opieki i powrót jest dobry dla dziecka — właśnie do tego piecza powinna dążyć.
I wtedy?
Można się cieszyć.
Naprawdę.
A jednocześnie płakać.
Jedno nie wyklucza drugiego.

Możemy wiedzieć, że to właściwa droga, i jednocześnie czuć, jak bardzo będzie nam tego dziecka brakowało.
Bo rodzic zastępczy nie oddaje „miejsca w pieczy”.
Żegna człowieka, z którym dzielił codzienność.

Najtrudniejsze jest jednak życie miesiącami albo latami w zawieszeniu.
Kolejna rozprawa.
Kolejna opinia.
Kolejny termin.
Kolejne:
„Jeszcze nie wiadomo.”
Dorośli potrafią jakoś funkcjonować z kalendarzem i dokumentami.
Dziecko funkcjonuje inaczej.
Dla niego rok to ogromna część życia.
Dlatego potrzebuje odpowiedzi uczciwych.

Nie:
„Na pewno zostaniesz z nami.”
I nie:
„Na pewno wrócisz do mamy.”
Tylko:
„Nie wiem, co zdecydują dorośli. Ale wiem jedno — dzisiaj jesteś tutaj. Jesteś bezpieczny. I dzisiaj jesteśmy z Tobą.”
To możemy obiecać.

❤️ W nie umiemy kochać dzieci „na trochę”.
Nie wiemy, co przyniesie każda kolejna historia.
Ale dopóki dziecko jest z nami, chcemy, żeby wiedziało jedno:
Nie jesteś gościem.
Nie jesteś numerem sprawy.
Nie jesteś „dzieckiem umieszczonym w pieczy”.
Jesteś częścią naszego domu.
A jeśli kiedyś przyjdzie dzień rozstania?
Będzie bolało.
Pewnie bardzo.
Ale wolimy kiedyś tęsknić za dzieckiem, które dostało od nas prawdziwą bliskość, niż przez lata trzymać je na dystans tylko po to, żeby ochronić własne serce.

Bo piecza może być tymczasowa, rodziną zastępczą...
Ale dziecko potrzebuje być kochane naprawdę — dzisiaj. ❤️


Rodzicielstwo zastępcze bez lukru.

❤️👇🏼Już jutro 👇🏼❤️

👉 Cz. 17/20: Powrót do rodziny biologicznej. Sukces pieczy czy strata rodziny zastępczej? Czasami jedno i drugie jednocześnie.



Piosenka "Dziś jesteś z nami":
Dom Z serducha - zastępczy ale prawdziwy

22/08/2026

❤️ 29 DNI Z FAS/FASD – PRAWDZIWE ŻYCIE | 12/29

⏳ DO 9 WRZEŚNIA – ŚWIATOWEGO DNIA FAS – ZOSTAŁO 19 DNI.

🚨 „MAMY DIAGNOZĘ. I CO DALEJ?”

Myślisz, że kiedy w końcu dostajesz diagnozę FAS/FASD, najtrudniejsza część jest za Tobą.
Że teraz ktoś powie:
„Dobrze. To jest problem. A tutaj macie pomoc.”
Też tak kiedyś myśleliśmy.

A potem wracasz do domu z dokumentem w ręku.
I okazuje się, że diagnoza nie uruchamia magicznego przycisku „POMOC”.

U nas diagnoza nie zmieniła dzieci następnego dnia.
Nadal trzeba było kilka razy przypominać tę samą rzecz.
Nadal zdarzało się, że coś, co wczoraj było oczywiste, dzisiaj jakby wyparowało.
Nadal były trudne emocje.
Impulsy.
Problemy z koncentracją.
Przeciążenie.
Problemy w szkole.
Sytuacje, po których człowiek siada wieczorem i zastanawia się:
„Co jeszcze możemy zrobić?”
Zmieniło się jedno.

W końcu zaczęliśmy rozumieć DLACZEGO.
I to naprawdę dużo.
Ale samo zrozumienie nie wystarcza.

🚨 BO PO DIAGNOZIE ZACZYNA SIĘ KOLEJNE SZUKANIE.
Gdzie jest terapia?
Kto naprawdę zna FAS/FASD?
Kto potrafi pracować z dzieckiem, którego mózg funkcjonuje inaczej?
Kto pomoże nam, a nie tylko wręczy kolejne zalecenia?
Gdzie mamy pojechać?
Ile będziemy czekać?
Ile to będzie kosztowało?
Czy szkoła zrozumie diagnozę?
Czy ktoś pokaże nam konkretnie, jak mamy pomagać dziecku w zwykły poniedziałek rano?
Bo właśnie tego potrzebuje rodzic.
Nie tylko definicji.
Konkretów

Czasem słyszysz:
„Dziecko powinno być objęte terapią.”
Świetnie.
Tylko jaką?
Gdzie?
U kogo?
Za ile?
Kiedy pierwszy termin?
I czy osoba, do której trafimy, naprawdę rozumie FAS/FASD?
Bo nie każda terapia jest odpowiednia dla każdego dziecka.
Nasze dzieci nie są jednym „przypadkiem FAS”.
Każde jest inne.
Jedno potrzebuje więcej pomocy z emocjami.
Inne z pamięcią i organizacją.
Kolejne z komunikacją, relacjami albo nauką.
To, co działa u jednego dziecka, nie musi zadziałać u drugiego.

I tu zaczyna się życie rodzica.
Telefon.
Kolejny telefon.
Mail.
Termin.
Dojazd.
Konsultacja.
Dokument.
Szkoła.
Specjalista.
Terapia.
Powrót do domu.

A pomiędzy tym wszystkim trzeba zrobić obiad, odrobić lekcje, ogarnąć codzienność i znaleźć jeszcze siłę dla dziecka, które właśnie nie daje sobie rady.

Bez lukru?

Czasami jesteśmy po prostu zmęczeni.
Nie dziećmi.
Ciągłą koniecznością organizowania im pomocy.
Bo rodzic powinien być rodzicem.
A czasami musi być jednocześnie terapeutą, kierowcą, sekretarką, koordynatorem, rzecznikiem swojego dziecka i człowiekiem, który kolejnej osobie tłumaczy od początku, czym właściwie jest FASD.

Najbardziej frustruje nas jednak sytuacja, kiedy mamy już diagnozę.
Mamy opisane trudności.
Mamy zalecenia.
I nadal musimy udowadniać, że dziecko naprawdę potrzebuje pomocy.
Papier nie nauczy nauczyciela, jak reagować na przeciążenie.
Papier nie przypomni dziecku po raz dziesiąty, co ma zrobić.
Papier nie zawiezie go na terapię.
Papier nie uspokoi emocji.
Papier nie przygotuje go do samodzielnego życia.
Do tego potrzebni są ludzie i system, który rzeczywiście działa.

I jeszcze coś, o czym mówi się za mało.
FAS/FASD nie kończy się wraz z dzieciństwem.
My jako rodzice myślimy również o tym, co będzie później.
Czy nasze dzieci poradzą sobie z pieniędzmi?
Z pracą?
Z dokumentami?
Z terminami?
Z relacjami?
Czy rozpoznają, kiedy ktoś będzie chciał je wykorzystać?
Czy będą potrafiły poprosić o pomoc?
Co stanie się wtedy, kiedy nas kiedyś obok nich nie będzie?
To są pytania, które potrafią siedzieć rodzicowi w głowie wieczorem, kiedy cały dom już śpi.

Dlatego terapia i wsparcie nie są dla nas „dodatkiem”.
To próba wyposażenia naszych dzieci w tyle umiejętności, ile tylko jesteśmy w stanie.

❤️ Diagnoza była nam potrzebna.
Bo pomogła zamienić:
„Dlaczego znowu to robisz?”
na:
„Co sprawia Ci trudność i jak możemy Ci pomóc?”
Ale diagnoza powinna być początkiem pomocy, a nie jej końcem.
Rodzina po diagnozie nie powinna dostać wyłącznie dokumentu i listy zaleceń.
Potrzebuje dostępu do specjalistów.
Terapii dopasowanej do dziecka.
Szkoły, która rozumie FAS/FASD.
Wsparcia dla rodziców.
I systemu, który nie każe rodzinie za każdym razem zaczynać wszystkiego od zera.

Nie chcemy litości.

Nie oczekujemy, że ktoś wychowa nasze dzieci za nas.
Chcemy mieć narzędzia, żeby zrobić to najlepiej, jak potrafimy.
Bo nasze dzieci mają ogromny potencjał.
Mają swoje pasje.
Charaktery.
Talenty.
Marzenia.
Potrafią kochać, śmiać się, zaskakiwać i robić rzeczy, z których jesteśmy niesamowicie dumni.
Tylko czasami potrzebują innej drogi, więcej czasu i większego wsparcia, żeby dojść tam, gdzie inni dochodzą szybciej.
I właśnie o tę drogę walczymy.
Każdego dnia.

❤️ DIAGNOZA TO NIE META.
TO DOPIERO POCZĄTEK DROGI.

A za diagnozą powinno iść coś jeszcze:
REALNA POMOC.
📢 Udostępnijcie ten post.

Może przeczyta go nauczyciel, terapeuta, urzędnik albo rodzic, który właśnie wrócił do domu z diagnozą swojego dziecka i zastanawia się:
„Co teraz?”
Niech wie przynajmniej jedno:
warto szukać tego, co pomaga właśnie temu konkretnemu dziecku.

🔴 DO 9 WRZEŚNIA – ŚWIATOWEGO DNIA FAS – ZOSTAŁO 19 DNI.

➡️ Jutro 13/29: szkoła i FAS/FASD — kiedy dziecko „przecież potrafi”, ale szkolna rzeczywistość pokazuje coś zupełnie innego.

Kampania
Fundacja Mały Książę

22/08/2026

🚨 DZIECKO NIE POWINNO SPRAWDZAĆ, CZY DOROSŁY JEST DZIŚ TRZEŹWY.
TO DOROSŁY POWINIEN SPRAWDZAĆ, CZY DZIECKO JEST BEZPIECZNE.

🟢 MAM WYBÓR – CZĘŚĆ 22
WYBIERAM BYĆ BEZPIECZNYM DOROSŁYM ❤️
Dziecko nie powinno nasłuchiwać kroków za drzwiami.
Nie powinno po głosie rozpoznawać, czy rodzic pił.
Nie powinno chować kluczyków.
Nie powinno pilnować młodszego rodzeństwa, bo dorosły nie jest w stanie tego zrobić.
Nie powinno zastanawiać się:
„Czy dzisiaj będzie spokojnie?”

DZIECKO POWINNO BYĆ DZIECKIEM.
Powinno wiedzieć, że kiedy się boi — może przyjść do dorosłego.
Kiedy coś boli — ktoś zareaguje.
Kiedy potrzebuje pomocy — ktoś będzie obok.
A kiedy zasypia — nie musi czuwać za dorosłych.
Jako rodzina zastępcza widzimy, jak ogromne znaczenie ma dla dzieci zwykła przewidywalność.
Ten sam rytm dnia.
Kolacja.
„Dobranoc”.
Obietnica, która zostaje dotrzymana.
Dorosły, którego zachowania nie trzeba się bać.
Dla wielu z nas to zwyczajna codzienność.
Dla dziecka, które wcześniej żyło w chaosie związanym z alkoholem, może to być coś, czego dopiero musi się nauczyć:
„Tutaj jestem bezpieczny.”
I właśnie dlatego trzeźwość to nie tylko decyzja dotycząca osoby dorosłej.
Kiedy odpowiadasz za dziecko, Twoja decyzja wpływa również na jego poczucie bezpieczeństwa.
❤️ Nie piję, kiedy opiekuję się dzieckiem.
❤️ Jestem dostępny, gdy mnie potrzebuje.
❤️ Nie każę dziecku zajmować się moimi problemami.
❤️ Nie robię z niego opiekuna dorosłych.
❤️ Jeśli alkohol zaczyna przejmować kontrolę — szukam pomocy.
Bo dzieci nie potrzebują idealnych dorosłych.
Potrzebują bezpiecznych dorosłych.
Takich, przy których mogą odłożyć czujność.
Bawić się.
Śmiać.
Popełniać błędy.
I po prostu być dziećmi.

❤️ Mam wybór – wybieram być bezpiecznym dorosłym.
Ja mam pilnować bezpieczeństwa dziecka.
Nie dziecko mojego.
Mamy wybór. Dzieci często go nie mają.


Kampania:
Fundacja Mały Książę


Piosenka "Bezpiecznym być":
Dom Z serducha - zastępczy ale prawdziwy

21/08/2026

🚨 „TYLKO NAS NIE ROZDZIELAJCIE…” — CZASEM BRAT ALBO SIOSTRA TO JEDYNA OSOBA, KTÓRA PRZEŻYŁA DOKŁADNIE TO SAMO.

❤️ RODZICIELSTWO ZASTĘPCZE BEZ LUKRU – CZ. 15/20
Rodzeństwo w pieczy zastępczej — oczami rodziców zastępczych z

Ten temat jest nam szczególnie bliski.
Bo w naszym domu wychowują się rodzeństwa.
Widzimy więc każdego dnia, jak ogromne znaczenie może mieć to, że po zmianie całego świata dziecka brat albo siostra nadal są obok.

Kiedy dziecko trafia do pieczy, często w jednej chwili traci prawie wszystko, co znało.
Dom. Szkołę. Codzienny rytm. Mamę i tatę obok.
I nagle jedzie do obcych ludzi.
A obok siedzi brat albo siostra.
Ktoś znajomy w całkowicie obcym świecie.

Ale bez lukru?

Rodzeństwo w pieczy to nie zawsze obrazek dzieci trzymających się za ręce.
Są kłótnie.
Zazdrość.
Rywalizacja.
Obrażanie się o rzeczy, których my dorośli czasami nawet nie potrafimy zrozumieć.
A za chwilę jedno stanie za drugim murem.
Bo to nadal brat. To nadal siostra.
Widzimy też coś znacznie trudniejszego.

Czasami starsze dziecko przed trafieniem do pieczy przez lata było dla młodszego bardziej rodzicem niż rodzeństwem.
Pilnowało, czy zjadło.
Ubierało.
Uspokajało.
Chroniło.
Brało odpowiedzialność, której żadne dziecko nie powinno dźwigać.
I kiedy trafia do nas, nie wystarczy powiedzieć:
„Już nie musisz.”

Ono nadal pyta:
„Gdzie jest mój brat?”
„Czy zjadł?”
„Kto go odbierze?”
„Dlaczego płacze?”

I wtedy miesiącami pokazujemy:
„To my jesteśmy dorosłymi. Ty możesz wreszcie być dzieckiem.”
W naszym domu widzimy również, jak wiele daje rodzeństwu możliwość pozostania razem.
Mają wspólną historię.
Wspomnienia.
Żarty, których nikt poza nimi nie rozumie.
Ale mają też wspólne doświadczenia, o których czasami bardzo trudno mówić.
Oni wiedzą, skąd przyszli.
Rozumieją rzeczy, których my — choćbyśmy bardzo chcieli — nigdy nie przeżyjemy dokładnie tak jak oni.

Dlatego rozdzielenie rodzeństwa może oznaczać dla dziecka kolejną stratę.
Oczywiście nie zawsze wspólne umieszczenie jest możliwe lub najlepsze dla każdego dziecka. Bezpieczeństwo i indywidualne potrzeby muszą być najważniejsze.
Ale jeśli dzieci nie mogą mieszkać razem, ich więź nadal powinna być zauważona i — kiedy jest to bezpieczne i służy ich dobru — podtrzymywana.
Bo brat czy siostra nie przestają być rodziną przez zmianę adresu.

U nas?

Potrafią pokłócić się o zabawkę, ładowarkę, miejsce przy stole albo o to, kto na kogo „dziwnie spojrzał”. 😉

A pięć minut później słyszymy jak mówią do innego dziecka:
„Nie krzycz na mojego brata!”
I właśnie wtedy przypominamy sobie, jak niezwykła potrafi być ta więź.
Nieidealna.
Czasami trudna.
Czasami pełna złości.
Ale ich.

❤️ W wychowują się rodzeństwa i każdego dnia widzimy, że wspólne dorastanie może być czymś znacznie większym niż mieszkanie pod jednym dachem.

To możliwość zachowania kawałka własnej historii w świecie, który wcześniej potrafił zmienić się z dnia na dzień.

Dlatego kiedy dziecko trafia do pieczy, warto zapytać nie tylko:
„Gdzie znajdziemy dla niego miejsce?”
Ale również:
„Gdzie jest jego brat? Gdzie jest jego siostra?”

Bo czasami, kiedy dziecko straciło już tak wiele, obok siedzi ktoś, kto pamięta dokładnie ten sam dom.

I mówi bez słów: „Ja też tam byłem. Nie jesteś sam.” ❤️


Rodzicielstwo zastępcze bez lukru.

👉 Cz. 16/20: „Mamo, a kiedy stąd odejdę?” — tymczasowość pieczy zastępczej. Jak kochać dziecko całym sercem, wiedząc, że któregoś dnia być może trzeba będzie pomóc mu spakować walizkę?

21/08/2026

❤️ 29 DNI Z FAS/FASD – PRAWDZIWE ŻYCIE | 11/29
⏳ DO 9 WRZEŚNIA – ŚWIATOWEGO DNIA FAS – ZOSTAŁO 20 DNI.
🚨 „A SKĄD MAMY WIEDZIEĆ, CZY MATKA PIŁA W CIĄŻY?”

Dla wielu osób to jedno pytanie.
Dla rodzica zastępczego może oznaczać miesiące szukania odpowiedzi.
My nie prowadziliśmy tej ciąży.
Nie byliśmy przy narodzinach.
Nie wiemy, co działo się przez dziewięć miesięcy.
A dokumentacja, którą otrzymujemy razem z dzieckiem, nie zawsze odpowiada na jedno z najważniejszych pytań:
CZY W CIĄŻY BYŁ ALKOHOL?
I właśnie tutaj może zacząć się problem z diagnozą.

🧠 FASD JEST ZWIĄZANE Z PRENATALNĄ EKSPOZYCJĄ NA ALKOHOL.
Dlatego informacja o ekspozycji ma znaczenie diagnostyczne.
Nie istnieje jednak jedno badanie, które kilka czy kilkanaście lat później po prostu odpowie:
„Tak, to dziecko było narażone na alkohol w życiu płodowym.”
Zaczyna się więc szukanie.
Dokumentacji z ciąży i porodu.
Kart szpitalnych.
Informacji od rodziny biologicznej.
Dokumentów pomocy społecznej.
Wcześniejszych wywiadów.
Wszystkiego, co może pomóc odtworzyć historię dziecka.
Tylko co zrobić, kiedy tej historii odtworzyć się nie da?

🚨 „BRAK INFORMACJI” NIE OZNACZA „MATKA NIE PIŁA”.
To dwie zupełnie różne rzeczy.
Jeśli w dokumentacji nie ma informacji o alkoholu, nie możemy automatycznie uznać ani że ekspozycja była, ani że jej nie było.
Po prostu tego nie wiemy.
W pieczy zastępczej takich białych plam może być wiele.
Matka biologiczna może być niedostępna.
Może nie pamiętać.
Może nie chcieć o tym mówić.
Nikt wcześniej mógł o alkohol w ciąży nie zapytać.
Dokumentacja może być niepełna.
A po latach to rodzic zastępczy próbuje poskładać historię, której sam nigdy nie znał.

❤️ I NIE KAŻDE FASD WIDAĆ NA TWARZY.
To niezwykle ważne.
Dziecko może nie mieć charakterystycznych cech wyglądu, a jednocześnie mierzyć się z poważnymi trudnościami neurorozwojowymi.
Problemy z pamięcią.
Koncentracją.
Kontrolą impulsów.
Planowaniem.
Regulacją emocji.
Uczeniem się.
Funkcjonowaniem społecznym.
Dlatego diagnostyki FAS/FASD nie można sprowadzić do pytania:

„Czy dziecko wygląda na FAS?”

Brak potwierdzonej ekspozycji na alkohol może również wpływać na możliwość postawienia określonego rozpoznania, zależnie od obrazu klinicznego i stosowanych kryteriów diagnostycznych.
I wtedy zaczynają się kolejne pytania.
Czy to FASD?
ADHD?
Trauma?
Spektrum autyzmu?
Niepełnosprawność intelektualna?
Inne zaburzenie neurorozwojowe?
A może kilka trudności występuje jednocześnie?
Dlatego potrzebna jest rzetelna, wielospecjalistyczna diagnostyka różnicowa.

Najważniejsze jest jednak coś innego.
🚨 BRAK INFORMACJI O CIĄŻY NIE SPRAWIA, ŻE PROBLEMY DZIECKA ZNIKAJĄ.
W dokumentach może być napisane:
„brak danych”.
Ale nasze codzienne życie nie mówi „brak danych”.
Ono mówi:
„Nie pamiętam.”
„Nie potrafię się zatrzymać.”
„Nie wiem, dlaczego znowu to zrobiłem.”
„Przecież się starałem.”
„Dlaczego znowu zapomniałem?”
Dziecko nadal potrzebuje pomocy.
Bez względu na to, czy udało się znaleźć dokument sprzed kilku czy kilkunastu lat.

I właśnie tutaj, naszym zdaniem, system powinien być szczególnie uważny.
Historia dzieci trafiających do pieczy zastępczej często ma białe plamy.
❤️ DZIECKO NIE MOŻE PONOSIĆ KONSEKWENCJI TEGO, ŻE DOROŚLI KIEDYŚ CZEGOŚ NIE ZAPISALI.
Jeżeli nawet nie można postawić konkretnego rozpoznania, nadal można ocenić rzeczywiste funkcjonowanie dziecka:
pamięć, uwagę, funkcje wykonawcze, rozwój poznawczy, emocje, komunikację, relacje społeczne czy samodzielność.
I właśnie na podstawie realnych potrzeb dziecka powinno być organizowane wsparcie.

My nie szukamy diagnozy po to, żeby przykleić dziecku etykietę:
„FAS”.
Chcemy odpowiedzi.
Dlaczego jest Ci trudno?
Jak możemy Ci pomóc?
Czego możemy od Ciebie wymagać?
Jak powinna pracować z Tobą szkoła?
Jakiego wsparcia potrzebujesz?
Jak przygotować Cię do dorosłości?
Dla nas właśnie taki jest sens diagnozy.
Nie etykieta.
Początek właściwego pomagania.
Dlatego kiedy słyszymy:
„Ale przecież nie wiadomo, czy matka piła…”
odpowiadamy:
Tak. Czasami naprawdę nie wiadomo.
Ale wtedy nie można przestać szukać odpowiedzi.
Trzeba jeszcze dokładniej przyjrzeć się dziecku i jego potrzebom.
❤️ DOKUMENTACJA MOŻE MIEĆ BIAŁE PLAMY.
DZIECKO NIE MOŻE STAĆ SIĘ JEDNĄ Z NICH.

📢 Czytajcie. Pytajcie. Udostępniajcie.

Niech więcej rodziców, nauczycieli i specjalistów dowie się, dlaczego historia ciąży jest tak ważna w diagnostyce FAS/FASD — i dlaczego brak informacji o przeszłości nie może oznaczać braku pomocy dzisiaj.

🔴 DO 9 WRZEŚNIA – ŚWIATOWEGO DNIA FAS – ZOSTAŁO 20 DNI.

➡️ Jutro 12/29: „Mamy diagnozę. I co dalej?” — o tym, dlaczego diagnoza nie oznacza jeszcze, że rodzina następnego dnia otrzyma terapię, specjalistów i realne wsparcie.

Kampania
Fundacja Mały Książę

21/08/2026

🚨❤️ DOŁĄCZ DO NAS 9 WRZEŚNIA – W ŚWIATOWY DZIEŃ FAS❤️
TA AKCJA NIE NALEŻY DO NAS.
ONA NALEŻY DO KAŻDEGO, KTO CHCE ZROBIĆ COŚ DOBREGO.

🔴 DOŁĄCZ DO OGÓLNOPOLSKIEJ AKCJI
FAS i FASD to trwałe skutki uszkodzenia rozwijającego się mózgu i organizmu dziecka przez alkohol w okresie prenatalnym ( gdy matka spożywała alkohol podczas ciąży). Mogą wpływać m.in. na uczenie się, pamięć, emocje, zachowanie i codzienne funkcjonowanie.
FAS jest jednym z rozpoznań w spektrum FASD.

9 września chcemy połączyć ludzi, szkoły, przedszkola, fundacje, stowarzyszenia, samorządy, firmy, instytucje i całe lokalne społeczności.

Nie trzeba organizować wielkiego wydarzenia.

❤️ Załóż czerwony element garderoby.
👟 Jeśli masz – włóż czerwone trampki, symbol świadomości FAS/FASD.
📸 Zrób zdjęcie samodzielnie, z rodziną, klasą, zespołem lub całą organizacją.
📢 Opublikuj je z hashtagiem .
🤝 Nominuj kolejne osoby, szkoły, firmy i instytucje.

Nie czekaj na nominację. Możesz zacząć od siebie.

Chcemy, aby 9 września czerwony znak wędrował z miasta do miasta, ze szkoły do szkoły, z firmy do firmy i od człowieka do człowieka.

To prosty gest, za którym stoi ważne przesłanie:

❤️ WIDZIMY. ROZUMIEMY. WSPIERAMY.

Chcemy zwiększać świadomość dotyczącą FAS i FASD, mówić o potrzebach dzieci i rodzin oraz budować zrozumienie zamiast oceniania.

🔴 SZKOŁY I PRZEDSZKOLA – zaproście uczniów, rodziców i nauczycieli.
🔴 FUNDACJE I STOWARZYSZENIA – zaproście podopiecznych, wolontariuszy i partnerów.
🔴 FIRMY I INSTYTUCJE – zaangażujcie swoich pracowników.
🔴 SAMORZĄDY – zaproście mieszkańców i lokalne placówki.
🔴 KAŻDY Z NAS – może zrobić pierwszy krok.

📢 Dołącz do wydarzenia na Facebooku:
https://www.facebook.com/share/192oeFmZXa/

📥 Bezpłatne materiały graficzne i rolki do wykorzystania w akcji:
https://drive.google.com/drive/folders/1HnLA8dKpWIhk1EXxcqW4i_VtORemBJTd

9 WRZEŚNIA
🔴 UBIERZ SIĘ
📸 ZRÓB ZDJĘCIE
❤️ OZNACZ
🤝 NOMINUJ INNYCH
📢 PODAJ DALEJ

Niech 9 września Polska zostawi swój . ❤️


Inicjatorami akcji są:
Fundacja Mały Książę

21/08/2026

🚨 NAJBARDZIEJ BOLĄ NIE TE OBIETNICE, KTÓRYCH NIGDY NIE USŁYSZELIŚMY.
NAJBARDZIEJ BOLĄ TE, W KTÓRE DZIECKO UWIERZYŁO.

🟢 MAM WYBÓR – CZĘŚĆ 21
WYBIERAM DOTRZYMYWAĆ OBIETNIC ❤️

„Obiecuję, że już nie będę pić.”
„Od jutra wszystko się zmieni.”
„Tym razem naprawdę.”
„Już nigdy nie zobaczysz mnie w takim stanie.”

Dziecko słucha.
I wierzy.
Bo dla dziecka słowa mamy czy taty nie są pustym zdaniem.
Są obietnicą bezpieczeństwa.
A potem przychodzi kolejny weekend.
Kolejna impreza.
Kolejny kieliszek.
I kolejny zawód.

Jako rodzina zastępcza wiemy, że za słowami „on mi obiecał” czasami kryje się ogromna nadzieja dziecka.
Nadzieja, że tym razem rodzic przyjdzie.
Że będzie trzeźwy.
Że odbierze telefon.
Że nie będzie awantury.
Że wspólny dzień naprawdę się wydarzy.

I kiedy po raz kolejny tak się nie dzieje, dziecko może przestać wierzyć nie tylko w konkretną obietnicę.
Może zacząć tracić zaufanie do dorosłych.

Dlatego dzisiejszy post nie jest o tym, żeby powiedzieć:
„Musisz bardziej się postarać”.
Uzależnienie może wymagać profesjonalnego leczenia i wsparcia. Sama obietnica czy silna wola nie zawsze wystarczą.
Dlatego jeśli nie dajesz rady sam — poproś o pomoc.

Nie składaj po raz setny tej samej obietnicy.
Zrób pierwszy krok, który może sprawić, że kiedyś naprawdę będziesz mógł jej dotrzymać.
❤️ Zadzwoń po pomoc.
❤️ Porozmawiaj ze specjalistą.
❤️ Podejmij leczenie lub terapię, jeśli jej potrzebujesz.
❤️ Zacznij odbudowywać zaufanie czynami.

Bo dziecko nie potrzebuje wielkich deklaracji.

Potrzebuje, żebyś powiedział:
„Będę” — i był.
„Przyjdę” — i przyszedł.
„Postaram się zmienić” — i naprawdę zaczął działać.

Zaufania nie odbudowuje się jednym „przepraszam”.
Odbudowuje się je małymi decyzjami podejmowanymi dzień po dniu.

🌱 Mam wybór – wybieram dotrzymywać obietnic.
Mniej słów.
Więcej działania.
Mniej „od jutra”.
Więcej „zaczynam dzisiaj”.

❤️ Mamy wybór. Dzieci często go nie mają.



Piosenka "Mniej Obietnic":
Dom Z Serducha

20/08/2026

My coś na ten temat wiemy....💔
Dziękujemy za te piękne słowa ( Sławek Fox ) , sami byśmy lepiej tego nie ujęli...❤️

Tęsknota po stracie ma w sobie coś okrutnego, bo człowiek niby wie, że pewnych chwil nie da się już cofnąć, że niektórych drzwi nie można ponownie otworzyć, że ktoś, kto jeszcze niedawno był częścią codzienności, nagle staje się wspomnieniem, a mimo to serce uparcie wraca tam, gdzie było dobrze, do rozmów, spojrzeń, zapachu, śmiechu, zwykłych chwil, które wtedy wydawały się takie normalne, a dziś oddałoby się wiele, żeby przeżyć choć jedną z nich jeszcze raz, i najtrudniejsze jest chyba to, że świat się nie zatrzymuje, ludzie dalej gdzieś jadą, śmieją się, pracują, planują jutro, a w tobie zostaje miejsce, którego nikt nie potrafi zapełnić, bo strata nie zawsze krzyczy, czasem po prostu siedzi cicho obok, wraca wieczorem, pojawia się w przypadkowej piosence, w znajomym miejscu, w jednym zdaniu, które nagle przypomina wszystko, i wtedy tęsknota uderza z całą siłą, bo zaczynasz rozumieć, że najbardziej brakuje nie wielkich wydarzeń, tylko drobiazgów, obecności, tego prostego poczucia, że ktoś jest, że można napisać, zadzwonić, powiedzieć „słuchaj”, a teraz zostaje cisza i mnóstwo słów, których nie ma już komu powiedzieć, i chyba właśnie na tym polega strata, że człowiek traci nie tylko osobę, ale też część siebie, którą przy niej miał, część własnego świata, planów, przyzwyczajeń i marzeń, które nagle przestają mieć ten sam kształt, ale z czasem zaczynasz rozumieć, że tęsknota nie zawsze oznacza, że trzeba wracać, czasem oznacza tylko, że coś było dla nas naprawdę ważne, że zostawiło ślad, że kochaliśmy, czuliśmy, byliśmy blisko, i choć boli świadomość, że nie wszystko trwa wiecznie, to może właśnie dlatego warto było to przeżyć, bo nie każda strata odbiera nam wszystko, niektóre zostawiają w nas lekcję, wspomnienie, czułość, trochę więcej pokory wobec życia i świadomość, żeby nie odkładać ważnych słów na później, żeby mówić „jesteś dla mnie ważny”, kiedy jeszcze mamy komu, przytulać mocniej, kiedy jeszcze możemy, być naprawdę, zanim z obecności zostanie tylko zdjęcie, wiadomość albo wspomnienie, bo czasem człowiek najbardziej tęskni nie za tym, co było idealne, tylko za tym, co było jego, za czyjąś obecnością, która przez chwilę sprawiała, że świat wydawał się pełniejszy, i może właśnie dlatego strata tak boli, bo tam, gdzie wcześniej ktoś był, zostaje pustka dokładnie w jego kształcie, a my uczymy się z nią żyć, nie zapominając, tylko powoli godząc się z tym, że niektórych ludzi nie da się już zatrzymać, ale można ich nosić w sobie jeszcze bardzo długo, czasem przez całe życie.
Nasza kampania