W Relacji. Psychoterapia i Praca z Ciałem Agnieszka Kochaniak

18/08/2026

❤️

Nie zawsze potrafimy powiedzieć: „jest mi smutno”, „boję się”, „jestem zła” albo „potrzebuję pomocy”. Czasem czujemy tylko napięcie, zmęczenie, niepokój albo pustkę. Czasem łzy pojawiają się bez wyraźnego powodu. Innym razem ciało mówi za nas – poprzez ból, bezsenność, rozdrażnienie czy brak energii.
Nie musisz od razu wiedzieć, co dokładnie czujesz i dlaczego. W terapii nie chodzi o to, żeby mieć gotowe odpowiedzi. Chodzi o to, żeby z uważnością zatrzymać się przy sobie i spróbować usłyszeć, co dzieje się wewnątrz.
Bo nawet emocja, której jeszcze nie umiesz nazwać, niesie jakąś informację. Może mówić: „jest mi za dużo”, „potrzebuję odpoczynku”, „czuję się samotnie”, „czegoś mi brakuje” albo po prostu: „zauważ mnie”.
Daj sobie prawo, żeby nie wiedzieć od razu.
Czasem nazwanie tego, co czujemy, przychodzi dopiero wtedy, gdy poczujemy się bezpiecznie.
Nie musisz rozumieć wszystkiego, żeby zacząć słuchać siebie. 🤍
Revenu | Ośrodek Terapeutyczny
Revenu.pl

11/08/2026

🙂

02/08/2026

Nikt nie chce istnieć w próżni. Potrzebujemy kogoś, kto byłby świadkiem naszej obecności.

30/07/2026

27/07/2026

"Jeśli nie przywiązujemy wagi do własnych potrzeb,
może się okazać, że dla innych też nie będą one ważne."
Marshall B. Rosenberg

fot. Vitalii Khodzinskyi

24/07/2026

😃

14/07/2026

Dlaczego tak bardzo boimy się zależeć?

Może to dziwić, skoro zależność nigdy nie była wyłącznie naszym wyborem. Jest przecież jednym z naszych pierwszych doświadczeń świata, kiedy na początku życia nasze przetrwanie całkowicie zależało od obecności drugiego człowieka. Co zatem wydarzyło się później, że coś tak pierwotnego zaczyna w wielu z nas budzić niepokój? Nie ma jednej odpowiedzi, każdy z nas musi poszukać swojej. Ale chyba warto, bo być może jednym z zadań dorosłości jest nauczyć się rozpoznawać zależność w sobie, wybierać ją świadomie i znosić.

Skąd zatem tyle lęku przed wiązaniem się z drugim człowiekiem? Czy dlatego, że musimy oddać część kontroli? Że nie otrzymujemy żadnej gwarancji? Że pojawia się ryzyko utraty? Niektórzy próbują zabezpieczyć się przed możliwością zranienia. Wycofują się, zanim zdążą się przywiązać, nie proszą o obecność, ukrywają tęsknotę, odrzucają pierwsi. Swoją niezależność nazywają wolnością, zamiast rozpoznać w niej lęk przed rozczarowaniem.

Dojrzała zależność nie jest jednak ani samowystarczalnością, ani zatraceniem się w drugim człowieku. Jest czymś pomiędzy. Ale czym właściwie?
Pozwala powiedzieć: potrzebuję cię, ale nadal istnieję osobno. Mogę się przywiązać, nie żądając, żebyś należał lub należała wyłącznie do mnie. Mogę przeżyć twoją nieobecność, nie udając, że to nic dla mnie nie znaczyło.

Czy nie ma w tym pewnego paradoksu, że dopiero wtedy, gdy naprawdę dopuszczamy do siebie własną zależność, możemy odzyskać niezależność? Bez udawania i tworzenia zaprzeczeń. Nie musimy już uciekać od bliskości ani kurczowo się jej trzymać. Możemy pozostawać w relacji nie dlatego, że bez niej nie istniejemy, lecz dlatego, że wybieramy obecność drugiego człowieka i uznajemy jej znaczenie.

13/07/2026

"Bardzo trudno jest powiedzieć "nie wiem", przyznając, że nie rozumie się drugiego człowieka, nawet najbliższego. Dużo łatwiej jest uciec od tej świadomości, wypełniając pustkę niewiedzy wymysłami. Ponieważ są to nasze własne wymysły, odbieramy je jako prawdę.
(...)
Nie możemy pogodzić się z faktem, że drugi człowiek pozostaje dla nas tajemnicą, więc robimy założenia, przypisując mu własne uczucia, myśli i postawy."
Jon Frederickson

fot. Tim Foster

08/07/2026

"Rodzicielstwo jest wychowaniem i docenianiem dziecka, które się ma, a nie które chciałoby się mieć. Jest zrozumieniem, że jest ono dokładnie tym, kim miało być. I jeśli jesteśmy szczęściarzami, może się okazać nauczycielem, który zmieni nas w ludzi, którymi mieliśmy zostać.”
Joan Ryan

fot.

Annie Spratt

06/07/2026

"Uogólniając, można powiedzieć, że człowiek uzależniony to człowiek opuszczony przez innych. Opuszczenie to zwykle wydarza się na samym początku życia, kiedy zależność od innych jest jego podstawpwym doświadczeniem. W czasie, kiedy mózg, ciało, dusza są jeszcze nieukształtowane, w okresie powierzenia, w którym człowiek jest całkowicie zależny od świata i nie ma możliwości obrony przed innymi. W momencie początków uczenia się nawiązywania relacji, uczenia się siebie, świata, emocji, kiedy nasze odczucia są jeszcze chaotyczne i podejmujemy dopiero pierwsze próby ich regulowania. Wtedy, kiedy budujemy nasze zaufanie do innych lub wytwarza się w nas brak tego zaufania. Wreszcie w chwili tworzenia więzi, która będzie prototypem budowania wszystkich naszych późniejszych relacji. Rodzaje tego opuszczenia mogą być różne, począwszy od realnej nieobecności, a skończywszy na nieobecności emocjonalnej"