Ewa Baszun - Terapia indywidualna

02/06/2026

26/05/2026

19/05/2026

Mamy jedno życie i masz prawo żyć dobrze, szczęśliwie, lekko i przyjemnie

12/05/2026

Zapraszam Cię na stronę — prawdopodobnie znajdziesz tam coś ważnego dla siebie.
www.ewabaszun.pl

05/05/2026

25/04/2026

W punkt… ❤️

Znałam tę historię na pamięć, zanim jeszcze się wydarzyła. Słyszałam ją w jej głosie za każdym razem, gdy proponowałam: „Chodź na basen”, „Pomalujmy coś razem”, „Po prostu posiedźmy”.

Jej odpowiedź była zawsze ta sama, rzucana w biegu, z telefonem przy uchu: „Szkoda mi na to czasu. Wiesz, ile mogłabym w tym czasie zrobić?”.

Dla niej każda minuta bez „produktywności” była minutą ukradzioną z ołtarza sukcesu. Malowanie było „nieproduktywne”, basen był „stratą godziny”, a odpoczynek był dla słabych. Wierzyła, że jest maszyną, która może pracować na wiecznym kredycie.

Kilka dni temu ten kredyt został gwałtownie wypowiedziany. Ciało powiedziało: ZATRZYMAJ SIĘ. I tym razem nie było negocjacji. Zamiast basenu - szpitalna sala. Zamiast listy zadań - kroplówka.

P.S. Merytorycznie (dlaczego ciało nas „kładzie”?)
P.S. 1: Somatyczne veto. Kiedy ignorujemy subtelne sygnały - napięte ramiona, brak tchu, bezsenność - układ nerwowy przechodzi w tryb awaryjny. Jeśli nie słuchasz szeptu swojego zmęczenia, Twoje ciało zacznie krzyczeć chorobą. To nie jest atak przeciwko Tobie, ale ostatnia linia obrony Twojego organizmu, by utrzymać Cię przy życiu.

P.S. 2: Pułapka fałszywej oszczędności. Moja znajoma myślała, że „oszczędza czas”, rezygnując z regeneracji. W rzeczywistości zaciągała dług u własnej biologii. Neurobiologicznie rzecz biorąc, praca w chronicznym stresie bez fazy odnowy obniża wydajność o 40-60%. Finalnie „oszczędzone” godziny oddała z nawiązką na oddziale szpitalnym.

P.S. 3: Brak hamulców w układzie nerwowym. Chroniczna pogoń wyłącza zdolność układu przywspółczulnego do hamowania reakcji stresowej. Organizm traci umiejętność samoregulacji. Wtedy jedynym sposobem na wymuszenie odpoczynku staje się fizyczna niemoc - paraliżujący ból, infekcja lub całkowite wyczerpanie.

P.S. 4: Nawyk 7 wg Stephen Covey w jego klasyku “7 nawyków skutecznego działania” to ostrzenie piły, jeden z kluczy do sukcesu. Wyobraź sobie drwala, który tnie drzewo tępą piłą. Kiedy ktoś mówi mu: „Zatrzymaj się i naostrz ją”, on odpowiada: „Nie mam czasu, muszę ciąć!”. W efekcie pracuje ciężej, a efektów jest coraz mniej. Odpoczynek to nie przerwa od pracy - to ostrzenie narzędzia, którym jesteś Ty sama. Jeśli piła nie będzie ostra, w końcu pęknie, a zanim to nastąpi efekty cięcia będą coraz trudniejsze i coraz słabszej jakości.

Cena, której nie warto płacić❗️
Patrzę na Olę teraz i widzę, jak bardzo „szkoda jej czasu”. Szpitalne łóżko to najdroższy i najmniej komfortowy mebel do odpoczynku, jaki można sobie wyobrazić. Ale ciało nie rozumie terminów, faktur i ambicji. Ono rozumie tylko homeostazę. Jeśli ją zburzysz, ono ją przywróci siłą.

Jako trenerzy StressOut powtarzamy: Odpoczynek to nie nagroda za ciężką pracę. To Twoja odpowiedzialność zawodowa i życiowa.

Na pokrzepienie Twojego serca 💛 (i ku przestrodze)
Nie czekaj, aż ściany szpitalnej sali staną się jedynym miejscem, gdzie pozwolisz sobie na bezczynność. Malowanie „głupich” obrazków, gapienie się w wodę na basenie czy bezmyślne leżenie na trawie to nie jest strata czasu. To inwestycja w to, byś za rok, dwa czy dziesięć nadal mogła wstać z łóżka o własnych siłach.

Świat się nie zawali, jeśli na godzinę znikniesz. Ale Twój świat się zawali, jeśli znikniesz Ty.

Pomaluj coś dziś. Zmarnuj trochę czasu z pełną świadomością i radością. Twoje ciało podziękuje Ci za to spokojnym rytmem serca, a nie nagłym alarmem monitora na oddziale.

21/04/2026

1. ,,Takie silne osoby jak Ja, same sobie radzą, terapie są dla słabeuszy”.
To bardzo stereotypowe podejście, które uznaje, na przykład, że uczucia i emocje to słabość. Tymczasem, prawda jest taka, że udział w terapii to oznaka odwagi, otwartości, chęci zmian, odpowiedzialności za siebie.
2. ,,Co taki ktoś z wyuczoną wiedzą książkową może wiedzieć o moim życiu i moich potrzebach?”
Rzeczywiście terapeuta nie ma widzieć o Twoim życiu lepiej niż Ty, o swoim własnym życiu wiesz najwięcej. Terapeuta ma znać się na procesach psychologicznych, zasadach działania podświadomości, wzorcach zachowań i na tym jak działają emocje. To tak jak lekarz nie musi być chory na Twoją chorobę, żeby umieć ją wyleczyć. Terapeuta nie doradza, nie narzuca, ale pomaga – towarzyszy Ci w procesie poznawania Prawdziwego Ja, budowania poczucia własnej wartości i porządkowania myśli oraz emocji.
3. ,,Chyba Ty masz poważne problemy, skoro szukałbyś takiej pomocy”.
To stary model myślenia o zdrowiu psychicznym, ma jednak swoje uzasadnienie. Najczęściej wynika z braku wiedzy o zasadach działania terapii i bardzo często wynika z lęku przed oceną i krytyką. Jest to rodzaj zaprzeczenia, wyparcia, dysocjowania się. Podświadoma intencja takiego zachowania jest dobra, to znaczy – chronienie siebie przed czymś, co umysł uznaje za trudne i bolesne.
4. ,,To sekta, oni uczą się tylko jak wyłudzać kasę, więc nigdy Ci skutecznie nie pomogą”.
Mogło się tak zdarzyć, że ktoś ma takie doświadczenie, ale nie można tego uogólniać. Jak w każdym zawodzie znajdzie się ktoś, kto działa nieetycznie, nieprofesjonalnie i liczą się dla niego tylko pieniądze, a nie ma misji i powołania do pomagania i prowadzenia swoich klientów. Terapeuta to zawód miękki, w którym efektów nie widać od razu, nie ma gwarancji, że wszystko zakończy się dobrze, nie ma pewności, że zajdzie zmiana.

14/04/2026

1. ,,Z terapii korzystają osoby z poważnymi problemami psychicznymi”.
To mit. Z tej formy pomocy i pracy ze sobą korzystają różne osoby w tematach: poczucie własnej wartości, stres, emocje, wypalenie zawodowe, motywacja do pracy, asertywność, trudności w relacjach, chęć poznania i zrozumienia siebie, różnego rodzaju kryzysy, zaburzona relacja z jedzeniem, lęki, depresja.
2. ,,Jeszcze nie zwariowałem, żeby chodzić na terapię”.
Niektórzy potrzebują opieki farmakologicznej – opieki lekarza psychiatry i równolegle terapii. Nie są wariatami! Można też, nie być pod opieką lekarza psychiatry i potrzebować terapii. Udział w sesjach terapeutycznych pozwala wyregulować emocje, zmniejszyć stres, zrozumieć siebie, zbudować i wzmocnić poczucie własnej wartości, zrozumieć swoje małżeństwo, zrozumieć co się dzieje w rodzinie.
3. ,,Terapeuta ocenia i mówi, co mam robić”.
Terapeuta nie ocenia i nie krytykuje. Nigdy też nie zmusza do żadnych kroków czy decyzji. Jest ,,przy” i ,,z” klientem. Pomaga zrozumieć emocje i decyzje. Dopasowuje się do osobowości i gotowości klienta, decyzje należą do klienta.
4. ,,Terapia trwa latami, nigdy się nie kończy”.
Tempo terapii, jej długość i zasady mają być omówione, najczęściej, podczas pierwszych trzech terapii. W zależności od celu terapii, złożoności problemów, gotowości klienta, terapia może trwać od 10 sesji do 2-3 lat. Na pewno ma trwać tyle, ile potrzeba.
5. ,,Pogadać, to Ja sobie mogę z koleżanką”.
Terapia indywidualna, to rzeczywiście rozmowa, ale ukierunkowana na cel i terapia korzysta z odpowiednich narzędzi. Klient może dokonać analizy swoich myśli i emocji, pracować z ciałem, ćwiczyć nowe zachowania. Najczęściej klient dostaje pracę do domu, uczy się prawidłowo regulować emocje i zmienia szkodliwe schematy swojego myślenia i działania.

13/04/2026

W miniony piątek, 10.04.2026 odbył się warsztat: ,,Od stresu do komfortu i radości”, który poprowadziłam razem z
Warsztat udał się znakomicie, 110 % frekwencji. Bardzo serdecznie dziękujemy naszym uczestniczkom i uczestnikom za aktywny udział, zaangażowanie, pozytywne nastawienie i otwartość.
Prowadziłam pierwszą część warsztatową, podczas której mówiłam o stresie, lęku, emocjach. Warto pamiętać, żeby regulować ilość stresu w życiu, dbać o siebie i wyrażać emocje.
Magdalena Harcej-Przybył zabrała nas w świat BODYART i oddechu. Mieliśmy możliwość prawidłowo pooddychać, a nasze ciała poćwiczyć, porozciągać się, zrównoważyć i uspokoić.
Było obficie, atmosfera była cudowna, padły głosy, żeby zorganizować kolejne spotkania. Jest to możliwe, jesteśmy też bardzo zadowolone, także – DO ZOBACZENIA!
Działo się tak wiele, że zapomniałyśmy zrobić wspólnego zdjęcie na sali. Przesyłamy nasze zdjęcie ze spotkania – podsumowania i pozdrawiamy Was serdecznie!