Ostoja. Psychoterapia Gestalt Agnieszka Pawlik

24/07/2026

"Reakcja walki wyzwala się wtedy, gdy człowiek nagle odpowiada agresywnie na coś groźnego. Ucieczka uruchamia się, kiedy reagujemy na postrzegane zagrożenie odwrotem lub, symbolicznie, przejściem w tryb hiperaktywności. Reakcja zastygnięcia wyzwala się, gdy człowiek zdaje sobie sprawę, że opór jest daremny, i poddaje się, popadając w stan odrętwienia i dysocjacji, lub zapada się w sobie, niejako godząc się z nieuniknionym zranieniem. Reakcja obłaskawiania uruchamia się, kiedy ktoś w odpowiedzi na zagro- żenie stara się być miły lub pomocny, aby udobruchać i uprzedzić napastnika. Te cztery reakcje będziemy dalej określali skrótem „4F” pochodzącym od ich angielskich nazw (odpowiednio: fight, flight, freeze i fawn).
Straumatyzowane dzieci często nadmiernie ciążą ku jednemu z tych wzorców w celu przetrwania, a w miarę upływu czasu tryby te zakorzeniają się w naszej psychice i przekształcają w struktury obronne, które przypominają mechanizmy narcystyczne (walka), obsesyjno-kompulsywne (ucieczka), dysocjacyjne (zastygnięcie) lub współzależne (obłaskawianie)."

Pete Walker, Złożone PTSD, Od przetrwania do pełni życia proces powrotu do zdrowia po traumie dziecięcej
Przekład: Juliusz Okuniewski, Paweł Malinowski

Redakcja merytoryczna wydania polskiego: Paweł Malinowski
wyd Harmonia

Na zdjęciu: rzeźba z brązu, „Aus den Zwängen Sich Befreien” (Uwolnienie się z ograniczeń), Ursula Focke.

14/07/2026

14/07/2026

🍀☀️

🌿 Energia Dnia – 14.07.2026

Nie każdy dzień przychodzi po to, by dać gotowe odpowiedzi. Niektóre dni przychodzą po to, by pokazać, że życie widzi więcej niż my.

Być może budzisz się dziś z głową pełną planów. Widzisz nowe możliwości, tworzysz scenariusze, czujesz przypływ inspiracji. To piękny moment. Ale równie ważne jest to, aby nie przywiązywać się kurczowo do własnych wyobrażeń.

Bo są chwile, kiedy zamknięte drzwi nie są karą. Są ochroną.

Są sytuacje, w których opóźnienie nie jest porażką. Jest przygotowaniem.

I bywają ludzie, którzy pojawiają się dokładnie wtedy, gdy przestajesz wierzyć, że ktoś poda Ci rękę.

Dziś życie zaprasza Cię do zaufania. Nie ślepego. Nie naiwnego. Takiego, które mówi:

"Nie muszę wiedzieć wszystkiego już teraz. Wystarczy, że zrobię kolejny krok."

Może okaże się, że droga, którą tak bardzo chciałaś iść, nie była tą właściwą. A może właśnie dzięki temu, że coś nie wyszło zgodnie z planem, otworzy się przestrzeń na coś znacznie piękniejszego.

Nie wszystko, co Cię zatrzymuje, jest przeciwko Tobie. Czasem życie delikatnie bierze Cię za rękę i szepcze:

"Jeszcze nie tędy. Mam dla Ciebie coś więcej."

Dziś nie musisz udowadniać swojej wartości. Nie musisz mieć odpowiedzi na każde pytanie. Wystarczy być uważnym. Słuchać. Obserwować. Czasem największa mądrość rodzi się nie wtedy, gdy mówimy, ale wtedy, gdy naprawdę zaczynamy słyszeć.

🌙 Spojrzenie astrologiczne

Księżyc sprzyja dziś wyciszeniu emocji i spojrzeniu na swoje życie z większego dystansu. To dobry dzień na rozmowy z ludźmi, którzy potrafią słuchać, na uczenie się czegoś nowego oraz na rezygnację z potrzeby kontrolowania każdego szczegółu. Im więcej zaufania do procesu, tym więcej wewnętrznego spokoju.

🃏 Karta dnia – Gwiazda

Gwiazda przypomina, że nadzieja nie jest naiwnością. Jest wyborem serca. Nawet jeśli ostatnio było trudno, światło nie zgasło. Ono wciąż jest w Tobie. Ta karta zachęca, aby zaufać życiu, pozwolić sobie przyjąć wsparcie i uwierzyć, że to, co naprawdę jest dla Ciebie, odnajdzie swoją drogę.

🤍 Praktyka wdzięczności

Dziś zatrzymaj się na chwilę i podziękuj za trzy rzeczy:

za jedną osobę, która była dla Ciebie wsparciem,

za jedną sytuację, która nauczyła Cię czegoś ważnego, nawet jeśli była trudna,

za siebie – za to, że mimo wszystkiego nadal idziesz naprzód.

Czasem największy przełom zaczyna się nie od wielkiej zmiany, lecz od jednego spokojnego oddechu i decyzji, by jeszcze raz zaufać życiu. 🌿

Z wdzięcznością Iwona

12/07/2026

Możesz być dla wszystkich.
I coraz mniej być przy sobie.
Podlewać pracę.
Dom.
Dzieci.
Relacje.
Cudze potrzeby.
Cudze oczekiwania.
Pamiętać, kto czego potrzebuje.
Dostrzegać napięcie w głosie innych.
Łagodzić konflikty.
Pomagać. Wspierać. Organizować. Ratować.
A jednocześnie coraz słabiej słyszeć siebie.
Bo kiedy przez długi czas jesteś „tą osobą, która daje radę”, możesz przestać zauważać, że Twoje ciało od dawna mówi:
jestem zmęczone,
jest mi samotnie,
nie chcę już wszystkiego unosić.
Możesz mówić: „nic się nie stało”, choć w środku coś właśnie pęka.
Możesz odpowiadać: „poradzę sobie”, choć najbardziej potrzebujesz, żeby ktoś na chwilę został przy Tobie.
Możesz troszczyć się o innych tak długo, aż własne potrzeby zaczną wydawać Ci się przesadą, słabością albo ciężarem.
Ale człowiek nie zakwita od ciągłego zaciskania zębów.
Nie zakwita dlatego, że jeszcze bardziej się postara.
Zakwita wtedy, kiedy przestaje opuszczać siebie.
Kiedy zaczyna zauważać swoje ciało, zmęczenie, złość, smutek i pragnienia.
Kiedy pozwala sobie powiedzieć:
„Nie chcę”.
„Nie mogę”.
„Potrzebuję”.
„To jest dla mnie ważne”.
W Gestalcie powrót do siebie nie oznacza odwrócenia się od innych.
Oznacza odzyskiwanie kontaktu z osobą, którą być może przez lata pomijałaś lub pomijałeś — ze sobą.
Być może nie potrzebujesz kolejnej rady, jak lepiej funkcjonować.
Być może potrzebujesz miejsca, w którym nie musisz być silna ani silny.
Miejsca, w którym można na chwilę odłożyć konewkę, usiąść obok własnego zmęczenia i zapytać:
„A czego ja teraz potrzebuję?”
Nie jesteś ostatnią doniczką do podlania.
Twoje potrzeby nie są mniej ważne tylko dlatego, że nauczyłaś lub nauczyłeś się je odkładać.

Jeśli szukasz przestrzeni, by wracać do siebie, wzrastać i zakwitać — zapraszam.

OsToJa. Psychoterapia Gestalt
Agnieszka Pawlik

Dokończ dla siebie jedno zdanie:
Dziś chcę zatroszczyć się w sobie o…

10/07/2026

Polecam artykuł.

"Przemoc i porzucenie mające miejsce na wczesnych etapach życia zmuszają dziecko do zlania swojej tożsamości z superego, czyli tą częścią mózgu, która uczy się zasad wyznaczonych przez opiekunów, w celu uzyskania i utrzymania akceptacji. Ponieważ jednak akceptacja jest nieosiągalna w rodzinie, gdzie grozi nam C-PTSD, superego wpada w pułapkę i pracuje ponad siły, starając się osiągnąć niemożliwe. Wytrwałe poszukiwania sposobu, który pozwoliłby dziecku zdobyć rodziców, doprowadzają je w końcu do perfekcjonizmu, dzięki któremu rodzice staną się mniej niebezpieczni i bardziej zaangażowani. Jedyną nadzieją dziecka jest to, że jeśli będzie mądre, pomocne, ładne i pozbawione wad, to rodzicom w końcu zacznie na nim zależeć.
Lista typowych objawów C–PTSD:
emocjonalne flashbacki
despotyczny krytyk wewnętrzny lub zewnętrzny
toksyczny wstyd
opuszczanie siebie
lęk społeczny
silne poczucie samotności i opuszczenia
kruche poczucie własnej wartości
zaburzenia przywiązania
zahamowanie rozwoju
trudności w relacjach
radykalne wahania nastroju
dysocjacja przez czynności rozpraszające lub procesy psychiczne
łatwość aktywowania się reakcji walki lub ucieczki
nadwrażliwość na sytuacje stresowe."

Pete Walker, „Złożone PTSD. Od przetrwania do pełni życia. Proces powrotu do zdrowia po traumie dziecięcej”
Przekład: Juliusz Okuniewski, Paweł Malinowski

Redakcja merytoryczna wydania polskiego: Paweł Malinowski, nasz kolega psychoterapeuta i wykładowca na Treningu Czujności
Książka ukazała się w wydawnictwie Harmonia pod patronatem Laboratorium Psychoedukacji

Jerzy Kędziora, "Rzeźba balansująca", Aigle, Szwajcaria

05/07/2026

Ależ to prawdziwe!

Osoby, które nie zo­sta­ły w pełni zapro­szone na ten świat, czę­sto da się łatwo roz­po­znać. Wyglą­dają, jakby były tylko go­ść­mi, oso­bami z ze­wnątrz, które mogą wyjść w każ­dej chwi­li.

W publikacji Nie­chcia­ne dziec­ko i jego in­stynkt śmier­ci, opu­bli­ko­wa­nej w 1929 roku, opi­sane zo­sta­ły osoby, które przy­szły na świat jako – jak ujął to Feren­czi – „nie­pro­szeni go­ście ro­dzi­ny”. Autor wska­zał bez­po­śred­ni zwią­zek mię­dzy by­ciem nie­chcia­nym dziec­kiem a nie­świa­domą chę­cią śmier­ci. Ta­kich swo­ich pa­cjen­tów przed­sta­wiał jako pesy­mi­stów, scep­ty­ków, peł­nych nie­uf­no­ści do in­nych i mają­cych samo­bój­cze fan­ta­zje. Od­krył, że łączy ich wspól­na histo­ria: wszy­scy są dzieć­mi z nie­chcia­nych ciąż, bez wzglę­du na to, czy fakt ten jest im znany, czy skrzęt­nie trzy­many w tajem­nicy. Feren­czi opi­sał ich jako ludzi umie­ra­ją­cych łatwo i z wła­snej woli.

(...)

Wiem, że Jon wciąż ma bar­dzo wiele do prze­pra­co­wa­nia. Wiele pytań do posta­wie­nia, wiele spraw do opła­ka­nia, wiele gnie­wu do prze­ży­cia i wiele do wyba­cze­nia. Dziś jed­nak Jon, wcho­dząc do mo­je­go gabi­netu, nie pyta mnie już, czy go ocze­kuję. Matka – jego matka, ta, która go nie ocze­ki­wała – nie sta­nowi już za­gad­ki i mo­że­my o niej roz­ma­wiać, za­miast prze­ży­wać jego rela­cję z nią. Jon kocha matkę, teraz jed­nak może otwar­cie prze­ży­wać znie­wagę i upo­ko­rze­nie wyni­ka­jące z odrzu­ce­nia go i z faktu, że tak na­praw­dę ni­gdy jej nie miał.

Wol­ność myśle­nia i odczu­wa­nia nawet naj­trud­niej­szych myśli i bole­snych emo­cji nie­sie ze sobą do­świad­cze­nie bycia żywym. Prawo przy­słu­gu­jące czło­wie­kowi od uro­dze­nia – któ­rego wcze­śniej mu odmó­wiono – wresz­cie pozwo­liło Jo­no­wi wy­brać życie.

"Emocjonalne dziedzictwo' Galit Atlas - polecam tę książkę.

05/07/2026

⚠️⚠️⚠️

Wiele osób myśli, że skutkiem traumy, przewlekłego stresu lub przemocy jest wyłącznie lęk, płacz albo silne emocje. Tymczasem układ nerwowy ma jeszcze jedną strategię przetrwania, o której mówi się zdecydowanie za mało – odrętwienie emocjonalne.

To nie jest brak uczuć. To mechanizm ochronny. Kiedy organizm przez długi czas doświadcza przeciążenia, może dojść do wniosku, że bezpieczniej będzie nie czuć prawie nic niż czuć zbyt wiele. W takiej sytuacji człowiek nie przestaje żyć. Przestaje jednak doświadczać życia w pełni.

Odrętwienie emocjonalne nie oznacza, że jesteś zimną osobą. Nie oznacza, że nie kochasz, nie współczujesz ani że coś jest z Tobą nie tak. Bardzo często świadczy o tym, że Twój układ nerwowy przez długi czas robił wszystko, aby pomóc Ci przetrwać.

20 oznak odrętwienia emocjonalnego:

1. Coraz trudniej określić, co właściwie czujesz. Na pytanie „co się dzieje?” odpowiadasz: „nie wiem”.

2. Wydarzenia, które kiedyś wywoływały radość, wzruszenie lub ekscytację, stały się obojętne.

3. Masz wrażenie, jakbyś patrzył lub patrzyła na swoje życie z boku, zamiast naprawdę w nim uczestniczyć.

4. Płacz wydaje się niemożliwy, nawet wtedy, gdy wiesz, że przeżywasz coś bardzo trudnego.

5. Uśmiechasz się, rozmawiasz i funkcjonujesz normalnie, ale wewnętrznie czujesz pustkę.

6. Coraz mniej rzeczy naprawdę Cię interesuje, choć dawniej dawały Ci satysfakcję.

7. Masz poczucie odcięcia od własnego ciała. Nie zauważasz napięcia, zmęczenia ani głodu, dopóki nie staną się bardzo silne.

8. Trudno Ci przeżywać bliskość z innymi ludźmi, nawet jeśli bardzo za nią tęsknisz.

9. Zdarza się, że reagujesz bardziej logicznie niż emocjonalnie, nawet w sytuacjach, które dotyczą Ciebie osobiście.

10. Czujesz, że wszystko jest jakby za szybą albo we mgle.

11. Nie pamiętasz wielu ważnych wydarzeń ze swojego życia albo wspomnienia wydają się pozbawione emocji.

12. Unikasz rozmów o swoich przeżyciach, ponieważ wydają Ci się odległe lub nieważne.

13. Nawet pozytywne wydarzenia nie przynoszą większej ulgi ani radości.

14. Masz trudność z podejmowaniem decyzji, ponieważ nie czujesz, czego naprawdę chcesz.

15. Zdarza Ci się myśleć, że jesteś „zepsutą” osobą, skoro nie potrafisz reagować tak jak inni.

16. Funkcjonujesz na autopilocie. Wypełniasz obowiązki, ale nie masz poczucia obecności.

17. Bliscy mówią, że jesteś chłodny lub chłodna emocjonalnie, choć w środku wcale tak się nie czujesz.

18. Czujesz większą potrzebę izolacji niż kontaktu z ludźmi.

19. Pojawia się poczucie, że życie straciło kolory, mimo że obiektywnie nic dramatycznego się nie dzieje.

20. Masz wrażenie, że nie potrafisz już dotrzeć do samego siebie.

Najważniejsze jest jednak to, że odrętwienie emocjonalne nie jest Twoją osobowością. To stan układu nerwowego. Powstał jako sposób ochrony przed przeciążeniem, bólem lub długotrwałym zagrożeniem. Ochrona, która kiedyś pomagała przetrwać, z biegiem czasu może zacząć oddzielać Cię od życia, relacji i samego siebie.

Dobra wiadomość jest taka, że układ nerwowy potrafi odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa. Nie dzieje się to poprzez zmuszanie się do odczuwania ani przez powtarzanie sobie, że „trzeba się ogarnąć”. Zdrowienie zaczyna się wtedy, gdy organizm stopniowo przekonuje się, że zagrożenie minęło i nie musi już wyłączać emocji, aby Cię chronić.

Jeśli rozpoznajesz u siebie wiele z tych oznak, nie oznacza to, że jesteś słaby lub słaba. Być może Twój organizm od bardzo dawna robi wszystko, co potrafi, żeby Cię chronić. A to oznacza, że zamiast walczyć ze sobą, warto zacząć rozumieć, dlaczego reagujesz właśnie w ten sposób. To często pierwszy krok do odzyskania kontaktu z własnymi emocjami i do prawdziwego zdrowienia.

Joanna | I hear YOU