Tu Centrum Terapii

04/09/2026

WRZESIEŃ – ŚWIATOWY MIESIĄC ŚWIADOMOŚCI CHOROBY ALZHEIMERA
Wrzesień to czas, w którym szczególnie dużo mówi się o chorobie Alzheimera, otępieniu oraz znaczeniu wczesnego rozpoznania zmian w funkcjonowaniu poznawczym.
21 września obchodzimy Światowy Dzień Choroby Alzheimera.
Ale o pamięci warto rozmawiać nie tylko wtedy, gdy trudności stają się bardzo wyraźne.
„Coraz częściej czegoś zapominam…”
„Nie mogę sobie przypomnieć właściwego słowa.”
„Kilka razy pytam o to samo.”
„Coraz trudniej jest mi zorganizować codzienne sprawy.”
„Bliscy zauważają zmiany, których sama/sam nie dostrzegam.”
Czy to już choroba Alzheimera?
Niekoniecznie.
Pogorszenie pamięci i innych funkcji poznawczych może mieć wiele przyczyn. Może być związane m.in. z przemęczeniem, przewlekłym stresem, depresją, zaburzeniami snu, działaniem leków czy innymi chorobami. W niektórych przypadkach może jednak stanowić pierwszy sygnał rozwijającego się procesu neurodegeneracyjnego.
Dlatego nie warto bagatelizować utrzymujących się zmian ani czekać, aż zaczną znacząco ograniczać codzienne funkcjonowanie.
Badanie neuropsychologiczne pozwala szczegółowo ocenić m.in. pamięć, uwagę, język, funkcje wykonawcze oraz funkcje wzrokowo-przestrzenne. Może pomóc określić, czy obserwowane trudności wykraczają poza typowe zmiany związane z wiekiem i czy wskazana jest dalsza diagnostyka.
Wczesna diagnoza nie oznacza wyroku. Oznacza wiedzę. A wiedza daje możliwość działania.
Pozwala lepiej zrozumieć obserwowane trudności, zaplanować dalszą diagnostykę i leczenie, a także – jeśli jest to potrzebne – odpowiednią rehabilitację poznawczą oraz dostosowanie codziennego funkcjonowania do aktualnych możliwości.
Dbajmy o pamięć. Rozmawiajmy o niej. Nie bójmy się diagnozy.
Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich zauważa utrzymujące się zmiany w pamięci lub innych funkcjach poznawczych, warto skonsultować je ze specjalistą.
Wrzesień – miesiąc świadomości choroby Alzheimera.
Zadbajmy o to, by wiedza pojawiła się wcześniej niż lęk.
W TU Centrum Terapii prowadzimy profesjonalną diagnostykę neuropsychologiczną (choroby neurodegeneracyjne i choroby psychiczne).

Badania wykonuje Ewa Moczulska – specjalista psychologii klinicznej, neuropsycholog kliniczny.

31/08/2026

Diagnozowanie neuroatypowości wykracza już poza typowy wywiad psychologiczny, czy psychiatryczny. Okazuje się, że możemy wziąć pod uwagę również różne wskazówki pochodzące z naszej fizjologii.

Związek między ADHD a uogólnioną hipermobilnością stawów (GJH) jest opisany w literaturze naukowej i pojawiają się coraz mocniejsze dane wskazujące, że nie jest to wyłącznie przypadkowe współwystępowanie. Trzeba jednak podkreślić, że nie oznacza to, że hipermobilność powoduje ADHD — obecnie mówimy o związku/asocjacji.

G***s i wsp. (2021) przeprowadzili badanie 431 dorosłych osób z ADHD i 417 osób z grupy kontrolnej. Hipermobilność oceniano m.in. za pomocą skali Beightona.

Wyniki były bardzo wyraźne:

* osoby z ADHD miały około 4,7 razy większe szanse na występowanie uogólnionej hipermobilności stawów niż osoby bez ADHD;
* gdy hipermobilności towarzyszyły dodatkowe objawy, np. ból mięśniowo-szkieletowy lub nieprawidłowości skóry, związek był jeszcze silniejszy — OR 6,9;
* autorzy zwracają uwagę na możliwość istnienia wspólnego mechanizmu dotyczącego tkanki łącznej i funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego.

Co może łączyć ADHD i hipermobilność?

Jedna z hipotez zakłada, że może istnieć wspólne podłoże neurobiologiczne i związane z tkanką łączną. Hipermobilność może współwystępować m.in. z:

* zaburzeniami propriocepcji,
* przewlekłym bólem,
* zmęczeniem,
* problemami ze snem,
* dysautonomią,
* zaburzeniami regulacji pobudzenia,
* ADHD i innymi cechami neurorozwojowymi.

W jednym z badań osób neuroatypowych uogólnioną hipermobilność stwierdzono u 50% grupy neuroatypowej, w porównaniu z 17,5% grupy kontrolnej; w tej grupie ADHD występowało u 51% uczestników. Jest to jednak badanie o innym charakterze i nie można na jego podstawie wyciągać wniosku, że ADHD jest przyczyną hipermobilności lub odwrotnie.

G***s, M., Thelin, N., Humble, M. B., Elwin, M., & Bejerot, S. (2021). Association between adult attention-deficit hyperactivity disorder and generalised joint hypermobility: A cross-sectional case control comparison. Journal of Psychiatric Research, 143, 334–340. DOI: 10.1016/j.jpsychires.2021.07.006.

Mam nadzieję, że takie informacje dotyczące korelacji będą przekonywać tych, którzy twierdzą, że choroby psychiczne nie istnieją, a neuroatypowość jest tylko modą.

U nas w Tu Centrum Terapii w Zielonej Górze diagnozą i terapią ADHD zajmują się mgr Marta Lubieniecka i mgr Joanna Kubicka-Jakuczun.

05/08/2026

Odnośnie Tour de Pologne w Zielonej Górze… Gdyby ktoś potrzebował wsparcia mentalnego w ramach utraty lokalnych KOM i QOM na Stravie - Tu Centrum Terapii służy wsparciem🚵🚵‍♀️🤪😘

30/07/2026

Wolne terminy na wizyty u lekarza psychiatry.

15/07/2026

Dlaczego po programie opartym na DBT odnotowano wyższy poziom objawów depresji i lęku?

Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) jest dobrze przebadaną metodą pracy z osobami doświadczającymi silnej dysregulacji emocjonalnej, samouszkodzeń czy zachowań samobójczych.

Czy jednak umiejętności wywodzące się z psychoterapii można skutecznie przekazywać wszystkim nastolatkom w ramach szkolnego programu profilaktycznego?

🔬 Co pokazują badania?

W 2023 roku Harvey i współpracownicy opublikowali w czasopiśmie Behaviour Research and Therapy wyniki kontrolowanego, nierandomizowanego badania obejmującego 1071 uczniów klas 8. i 9. z czterech szkół średnich w aglomeracji Sydney.

Program „WISE Teens” obejmował osiem cotygodniowych sesji poświęconych umiejętnościom związanym z uważnością (mindfulness), regulacją emocji, tolerancją dyskomfortu oraz skutecznością interpersonalną. Był realizowany w szkołach i skierowany do uczniów z całych klas, niezależnie od tego, czy doświadczali trudności psychicznych.

Wbrew oczekiwaniom badaczy, bezpośrednio po zakończeniu programu jego uczestnicy, w porównaniu z uczniami realizującymi standardowe zajęcia szkolne, zgłaszali:

• wyższy poziom objawów lęku i depresji,
• większe ogólne trudności oraz większe trudności w regulacji emocji,
• niższą świadomość emocjonalną,
• niższą jakość życia,
• gorszą ocenę relacji z rodzicami.

Po sześciu miesiącach większość różnic między grupami przestała być istotna statystycznie.

Uczestnicy programu nadal jednak oceniali jakość relacji zarówno z matką, jak i z ojcem gorzej niż uczniowie z grupy kontrolnej.

🎯 Co może z tego wynikać dla praktyki psychologicznej?

Badanie rodzi interesujące pytania dotyczące sposobu wdrażania interwencji psychologicznych.

W ciągu ośmiu sesji wprowadzono dużą liczbę nowych pojęć oraz umiejętności. Autorzy wskazują, że mogło zabraknąć czasu na ich utrwalenie i zintegrowanie.

W informacjach zwrotnych uczniowie zwracali uwagę na szeroki zakres materiału oraz trudności ze zrozumieniem, jak wykorzystywać poznane umiejętności w praktyce. Część uczestników krytycznie oceniała również zbyt ustrukturyzowany charakter programu i wskazywała na potrzebę większej interaktywności.

Program nie obejmował rodziców. Autorzy wskazują, że brak szerszego wsparcia ze strony otoczenia, w tym rodziców i nauczycieli, mógł mieć znaczenie dla uzyskanych wyników.

Co ciekawe, analizy eksploracyjne wykazały, że częstsze ćwiczenie poznanych umiejętności poza zajęciami było na ogół związane z bardziej pozytywnymi wynikami zarówno bezpośrednio po zakończeniu programu, jak i po sześciu miesiącach.

Być może najciekawsze pytanie płynące z tego badania nie brzmi:

„Czy umiejętności DBT są pomocne?”

lecz:

„Jakich warunków potrzebuje młody człowiek, aby nowe umiejętności mogły zostać rzeczywiście zintegrowane z codziennym życiem?”

Badanie przypomina również, że skuteczność interwencji psychologicznych może zależeć nie tylko od samej metody, ale również od kontekstu, sposobu wdrożenia, zaangażowania uczestników oraz wsparcia ze strony najbliższego otoczenia.

📖 Harvey, L.J., White, F.A., Hunt, C. i Abbott, M. (2023). Investigating the efficacy of a Dialectical behaviour therapy-based universal intervention on adolescent social and emotional well-being outcomes. Behaviour Research and Therapy, 169, 104408.

🤍

Jak Państwo interpretują te wyniki? Jaką rolę w skuteczności programów rozwijających kompetencje emocjonalne odgrywa środowisko rodzinne, motywacja uczestników i możliwość praktycznego wykorzystywania nowych umiejętności poza salą szkolną?

13/07/2026

12/07/2026

Co to jest ten hiperfokus?

Hiperfokus (hiperfokus) w ADHD to stan bardzo intensywnego skupienia na jednej czynności lub temacie, mimo że ADHD kojarzy się głównie z problemami z koncentracją. W rzeczywistości osoby z ADHD często nie mają deficytu uwagi, lecz trudność z regulacją uwagi – mogą mieć zarówno problemy z utrzymaniem uwagi na mało interesujących zadaniach, jak i nadmiernie skupiać się na tym, co jest dla nich bardzo angażujące.

Typowe cechy hiperfokusu:

* całkowite pochłonięcie wykonywaną czynnością,
* utrata poczucia czasu (np. kilka godzin mija niezauważenie),
* ignorowanie głodu, pragnienia czy zmęczenia,
* trudność z przerwaniem zadania mimo potrzeby,
* nieuwzględnianie bodźców z otoczenia (np. wołania, telefonu).

Najczęściej hiperfokus pojawia się podczas:

* gier komputerowych,
* hobby i pasji,
* pracy nad bardzo interesującym projektem,
* czytania lub oglądania fascynujących treści,
* rozwiązywania problemów, które silnie angażują.

Jako, że dowiedziałam się jakiś czas temu, że ADHD u mnie szaleje (jkj), to i hiperfokus również. Najczęściej objawia się w pracach kreatywnych. Tym razem świece.

08/07/2026

Psychoterapia nie służy temu, aby czuć się dobrze. Psychoterapia jest po to, aby
CZUĆ SIEBIE DOBRZE.
Steven C. Hayes i Russ Harris

03/07/2026

Kołobrzeg z UKS Świt Drzonków - zajęcia z psychologiem sportu.

Piłka w grze i nagle stop. Pojawia się lęk i stres spowodowany czyjąś obecnością… Uczyliśmy się jak sprawić, by emocje nas nie paraliżowały.

Przy okazji młode siatkarki doświadczyły tego, w jaki sposób są oszukiwane przez własny mózg i w jaki sposób szukać równowagi myślowej.

Teraz znów grają pod opieką wytrwałych trenerów.. One to mają zdrowie!!!

Dziękuję za wspólny czas. Joanna Kubicka-Jakuczun.