PsychoStrefa Ania Tomiczek

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: praktyka

PsychoStrefa Ania Tomiczek Znajomość psychologii może pomóc lepiej rozumieć siebie, swoich bliskich i ludzi wokół, dlatego chcę się tutaj dzielić tym, co inspirujące i wartościowe 🙂

- Konsultacje dotyczące tematyki: trudności z dziećmi, wszelkiego rodzaju "problemy wychowawcze", niepokojące zachowania dziecka,

- diagnoza psychologiczna dzieci i młodzieży min. diagnoza inteligencji, diagnoza ADHD, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenia zachowania, zaburzenia lękowe, FAS,

- terapia dzieci i młodzieży

- szkolenia z obszaru rozwoju dzieci i młodzieży, emocji, trudnych zachowań;

- warsztaty dla nauczycieli dotyczące pracy z dziećmi z trudnościami, szukanie rozwiązań do pracy z grupą, radzenie sobie z trudnymi zachowaniami,

- spotkania w szkołach, zajęcia dla dzieci dotyczące emocji, uważności, nawiązywania pozytywnych relacji;

Wrzesień się zbliża, co oznacza że grafiki specjalistów dopinają się dość intensywnie :) jeśli szukacie wsparcia dla swo...
31/08/2026

Wrzesień się zbliża, co oznacza że grafiki specjalistów dopinają się dość intensywnie :) jeśli szukacie wsparcia dla swoich dzieci, niezmiennie zapraszam pod skrzydła moje i naszych pozostałych cudnych specjalistów 🙃😉

Przychodzę dziś z refleksją, która jest trochę o bezradności, a trochę o niezrozumieniu… Krótka historia mojej małej pod...
12/08/2026

Przychodzę dziś z refleksją, która jest trochę o bezradności, a trochę o niezrozumieniu…

Krótka historia mojej małej podopiecznej J. Trafiła do mnie, bo mamę martwiło, że w szkole jest w trudnej dla niej sytuacji, w klasie jest dziewczynka z zaburzeniami ze spektrum Autyzmu, która ją bardzo polubiła… Z wywiadu wynikało, że J. „dobrze działa na dziewczynkę, ona przy niej jest spokojniejsza i chętnie z nią spędza czas”… a mówiąc mniej dyplomatycznie, troszkę się do niej „przykleiła” nie dając przestrzeni na inne relacje… Nauczyciel wspomagający zauważył to i chętnie łączył dziewczynki, widząc, że jego podopieczna się łatwiej reguluje kiedy J. z nią jest…

Niestety, nikt nie zapytał J. co ona na to… A jak ona się miała w tym wszystkim? Przyszła do mnie z przekonaniami, że trzeba być miłym, że koleżanka ją lubi najbardziej i jej potrzebuje… Z czasem okazało, się, że to bycie miłym bywa wbrew sobie. Że czasem chciałaby się pobawić z kimś innym, usiąść w ławce z kimś innym, albo odpocząć od dziewczynki, która dużo piszczy w momentach przeciążenia i frustracji… I zaczęło to być dla niej coraz trudniejsze do udźwignięcia… Bo czy to ona powinna odpowiadać za regulacje koleżanki, być „uspokajaczem”, rozwiązaniem?

Pracowałyśmy nad granicami. Nad tym, że można powiedzieć „nie”. Że można się bawić z różnymi dziećmi. Poprosić o zmianę miejsca w ławce od czasu do czasu. Nad świadomością tego co ona lubi, czego potrzebuje i co jej przeszkadza…

Dla J. było to bardzo trudne, nawet w zabawie, psychodramie, kiedy miała odmówić, poprosić o pomoc, było widać napięcie i stres. Ćwiczyłyśmy więc na różne sposoby, aby czuła się pewnie.

I pewnego dnia, na zakończeniu roku szkolnego J. siedząc obok wspomnianej dziewczynki, poprosiła nauczyciela, czy może się przesiąść bo przeszkadzają jej piski i chcialaby odpocząć… Usłyszała mniej więcej, że ma nie przesadzać, że zawsze siedzą razem i że jak się przesiądzie to dziewczynka będzie piszczała bardziej bo chce być z nią…

I tu jest właśnie bezradność… Bo czy wiedząc jak to jest trudne, jak wiele swoich barier trzeba było przełamać, czy J. odważy się kolejny raz powiedzieć o swoich potrzebach? Czy będzie czuła w tym sens? 🥲

Drodzy dorośli, wokół nas jest wiele dzieci takich jak J. Spokojnych, miłych, nie sprawiających problemu… Które w terapii są po to, aby zawalczyć o siebie, aby nie dać się przytłoczyć, nie dźwigać na sobie cudzych emocji i oczekiwań…
Czy jesteśmy gotowi je w tym wesprzeć…? 💚

Ostatnio do gabinetu wpadła Burza ⛈️ 🌩️ Siedmioletnia urocza M. Znamy się długo, zaczynałyśmy od bardzo wielu trudności,...
15/07/2026

Ostatnio do gabinetu wpadła Burza ⛈️ 🌩️ Siedmioletnia urocza M.

Znamy się długo, zaczynałyśmy od bardzo wielu trudności, trzeba było krok po kroku poukładać wiele obszarów. Długa to była droga, wielu specjalistów zaangażowało się we wsparcie. Więc jak było z tą burzą?

Już kiedy otworzyłam drzwi zobaczyłam minę, która mówiła, że to jest trudny dzień, albo trudna chwila. Usiadła na krześle. „Nie będę rozmawiała!” „Nie bawimy się” „Nie mam humoru!” „Będę siedziała!” -te i kilka innych zdań powiedziała, pięknie opisujących co przeżywa, czego potrzebuje 💚 wow!to super!- pomyślałam, nie mówiąc nic oczywiście. Dlaczego? Bo mogłyśmy „poćwiczyć” regulację w praktyce, na prawdziwych emocjach… 💪🏼🙃

Odpowiedziałam, że dziękuję, że mi mówi, że to ok nie mieć humoru, że widzę jej zdenerwowanie i rozumiem, że jest jej trudno, że nie zawsze trzeba rozmawiać i się bawić, a ja jestem tu dla niej i jeśli potrzebuje, możemy posiedzieć, a gdyby później chciała się bawić to może powiedzieć.

Usiadłam w pobliżu na dywanie, wyjęłam z szafki jakieś materiały do zajęć i zaczęłam porządkować, żeby Burza czuła się swobodniej, nie skupiając na niej uwagi. Co jakiś czas uśmiechałam się delikatnie, nie narzucając niczego…

Po jakichś 7 minutach zeszła do mnie, zapytała co robię, zaczęła opowiadać o swoim dniu i zapytała czy się pobawimy. Kolejne 30 minut spędziłyśmy na tym co zwykle robimy na zajęciach. Ale najważniejsze było te pierwsze 10 minut… Dlaczego?

Bo uczenie dzieci regulacji emocji, polega między innymi na tym, żeby pomieścić ich emocje… Dysregulacja, która może mieć postać takiej właśnie chwilowej burzy, to sytuacje w których emocje się w dziecku nie mieszczą. Jest ich za dużo, są za trudne, niezrozumiałe. Wtedy jesteśmy potrzebni my dorośli, żeby je pomieścić. Pozwolić im być, przyjąć je, pokazać, zaakceptować, uprawomocnić… Czasem nic nie tłumaczyć, nie rozwiązywać, nie szukać przyczyny… Po prostu odebrać je, trochę jak piorunochron. Wtedy nie zrobią krzywdy, miną sobie, a jeśli dotyczą czegoś co ważne, będzie czas żeby o tym porozmawiać- kiedy wyjdzie słońce ☀️

Kolejny semestr akademicki dobiega końca, a wraz z nim nieustannie rośnie mój zachwyt nad możliwością dzielenia się wied...
13/06/2026

Kolejny semestr akademicki dobiega końca, a wraz z nim nieustannie rośnie mój zachwyt nad możliwością dzielenia się wiedzą ze studentami 🧠💚 którzy są tak cudni, że gdybym sama miała wybrać, z którymi grupami chcę mieć kolejne zajęcia to nie potrafiłabym żadnej odrzucić 🙈 😀

Ta praca sprawia, że wciąż się rozwijam, szukam narzędzi, analizuję, a jednocześnie daje mi mnóstwo radości, jakbym sama znowu studiowała 🙃😉

Często słucham historii osób, które mają pracę powodującą stres, lęk, niechęć, albo poczucie braku sensu w tym co robią… To smutne, bo bardzo często źródłem tych napięć nie jest sama praca, a ludzie: szef, współpracownicy, klienci… W takich sytuacjach zachęcam zawsze do poszukiwania rozwiązań, do rozważenia zmiany, zawalczenia o siebie, bo długotrwałe utrzymywanie takiej sytuacji powoduje wiele negatywnych skutków fizycznych i psychicznych.

Często blokuje nas przede wszystkim lęk przed zmianą… Przed tym co może się stać, co może pójść nie tak, że może być gorzej, że się nie uda… Ci, którzy spróbowali, pokonali ten lęk zazwyczaj czują ulgę, żałują że tak późno 🥹🙃

Dlatego jeśli stoisz właśnie przed takim dylematem, to życzę Ci odwagi w poszukiwaniu swojej drogi, która przyniesie tyle radości i satysfakcji ile sama mogę doświadczać 💚

Ostatnio często trafiają do mnie nastolatki. Dorastanie to czas pełen wyzwań, dużych zmian rozwojowych, więc to naturaln...
13/05/2026

Ostatnio często trafiają do mnie nastolatki. Dorastanie to czas pełen wyzwań, dużych zmian rozwojowych, więc to naturalne, że można być wtedy zagubionym… 🥹

Kiedy przyglądamy się potrzebom, które zajmują ważne miejsca, na szczycie często jest potrzeba przynależności. Grupa szkolna i rówieśnicza, przyjaźń- to ważna przestrzeń tego etapu. Czas budowania relacji, szukania akceptacji, przeglądania się w oczach innych…
Czasem ta niezaopiekowana potrzeba przynależności powoduje różne zachowania, których nie rozumiemy.

▪️”Bo on by za nimi w ogień wskoczył gdyby mu kazali”

▪️”Bo ona nie potrafi być asertywna, dziewczyny jej dokuczają a ona im pomaga w zadaniach”

▪️”Bo on nie ma swojego zdania, tylko naśladuje tych swoich znajomych i ciągle zmienia zainteresowania”

Tak widzą to często rodzice. Zachowanie, które może być niezrozumiałe, wydawać się bez sensu. Ja pod tymi zachowaniami widzę lęk przed odrzuceniem, potrzebę bycia częścią grupy, potrzebę przynależności 💚

Trudno być asertywnym jeśli tak bardzo obawiamy się, że ktoś nas odtrąci, że nie będziemy akceptowani. Asertywność jest ważna, ale nie będzie dla niej miejsca, jeśli nie zaopiekujemy potrzeb, które są pod spodem, a pełnią bardzo ważną rolę. Nie da się ich zagłuszyć…

Więc co możemy zrobić? Zachowania (takie jak naśladowanie, uległość, konformizm) to strategie na przykład na zaopiekowanie potrzeby przynależności. Możemy więc wspólnie szukać innych strategii, które być może okażą się lepszym wyjściem.

I to próbujemy wspólnie robić w gabinecie, ale też do tego zachęcam Was rodzice. Spójrzcie na zachowanie nie jak na objaw, który trzeba zmienić, ale jak na strategię zadbania o ważną potrzebę… Być może dzięki temu uda się Wam wspólnie zaopiekować to co jest głęboko pod spodem. A jeśli potrzebujecie wsparcia, to jestem, dla Waszych dzieci i dla Was.

16/03/2026

Może masz 5 minut żeby posłuchać o dziecięcych wybuchach i uczeniu regulowania emocji? 😉🙃

08/03/2026

Wszystkiego najpiękniejszego Drogie Kobiety! 🌸💚

Jestem dziś w Dąbkach, w nadmorskim miasteczku, z którym wiąże się mnóstwo wspomnień zawodowych… Przyjeżdżałam tu jako o...
05/03/2026

Jestem dziś w Dąbkach, w nadmorskim miasteczku, z którym wiąże się mnóstwo wspomnień zawodowych… Przyjeżdżałam tu jako opiekun, z dzieciakami z placówki opiekuńczo- wychowawczej, czyli z „domu dziecka”…. Spędziłam wiele lat, pracując w dwóch takich placówkach i mam taką refleksję, że to co często towarzyszy pracy w tym miejscu to bezsilność…

Bezsilność wobec ogromnego bagażu, który dźwiga dziecko odrzucone, które nie doświadczyło prawdziwej, bezpiecznej miłości…

Ten bagaż często ujawnia się w postaci agresji, buntu, braku zaufania, walki z dorosłymi, którzy pracują w placówkach.

I pamiętajcie dorośli, że ten cały żal, który się na was wylewa, ta złość, ta walka, nie jest o was, nie jest skierowana na was… To jest złość na świat, na odrzucenie, złość na brak tej najpiękniejszej rodzicielskiej miłości… Tylko, że świat tej złości nie usłyszy i nie usłyszy jej rodzic, którego nie ma. Jesteśmy my, obce osoby, które często próbują uratować te dzieci, pokazać im inną drogę życia niż ta z ich domów. Dlatego to my słyszymy tą dziecięcą rozpacz…

I to naturalne, że czasem możemy nie pomieścić w sobie ich emocji. Nie mieć siły ich ratować, kiedy one tego nie chcą. I czasem się nie da… Ale wierzę w to, że nawet jeśli czujemy porażkę, czujemy że nic się nie da zrobić, że nie uchronimy dziecka przed nim samym, to warto być obok i towarzyszyć mu w tej walce. Z akceptacją. Przyjąć je takim jakie jest.

I wierzę w to, że być może będzie w życiu tego dziecka taki moment kiedy wróci myślami do tych chwil gdy obok był ktoś, kto je akceptował, kto go nie odrzucił pomimo jego agresji, walki, buntu… I może to będzie chwila, w której zmieni się jego świat, bo poczuje że jest coś warte, że jest ważne.

Czasem naprawdę nie da się wiele zrobić. Nie da się „wychować” „naprawić”. Uratować. Dlatego kiedy nie mamy siły i pomysłu na to co zrobić, jak pomóc, może niech wystarczy to zdanie: „Widzę, że Ci trudno, i pamiętaj że jestem tu z Tobą”.

Czasem tylko tyle można.

Dobrego dnia 🌸

Adres

Poradnia Przystań Aleja Legionów 39/1
Zywiec
34-300

Godziny otwarcia

Poniedziałek 12:00 - 17:00
Środa 14:00 - 19:00

Telefon

+48570149558

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy PsychoStrefa Ania Tomiczek opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Praktyka

Wyślij wiadomość do PsychoStrefa Ania Tomiczek:

Skróty

Udostępnij

Kategoria