29/07/2026
Wanneer je blijft verlangen naar iets wat nooit helemaal is gekomen...
Er zijn verlangens die nooit echt verdwijnen. Ze veranderen van vorm, worden stiller, minder zichtbaar of verschuilen zich achter volwassen woorden en verantwoordelijkheden.
Toch zijn ze er nog. Je merkt het wanneer iemand je afwijst, wanneer je je niet gezien voelt of wanneer je ontdekt hoeveel moeite je doet om waardering te krijgen. Dan wordt er iets geraakt dat veel ouder is dan het moment zelf.
Als kind zijn we volledig afhankelijk van de mensen die voor ons zorgen. We hebben hun aandacht, liefde en bevestiging nodig om ons veilig te voelen. Ontbreekt daar iets in, dan ontstaat er niet alleen verdriet, maar ook een diep verlangen. Een verlangen dat zich later kan vermommen als perfectionisme, pleasen, hard werken of voortdurend proberen het voor iedereen goed te doen.
Het bijzondere is dat veel mensen zich daar nauwelijks bewust van zijn. Ze denken dat ze nu eenmaal gevoelig zijn voor afwijzing of graag harmonie bewaren. Pas wanneer ze eerlijk naar zichzelf kijken, ontdekken ze dat er al die tijd een veel oudere vraag onder lag. Een vraag die misschien nooit hardop werd uitgesproken, maar die wel richting gaf aan hun leven.
Om met dat gemis om te kunnen gaan, ontwikkelen we een overlevingsdeel. Dat is het ego, of zoals ik het noem: de kleine 'ik'. Ieder kind zoekt immers een manier om liefde, veiligheid en verbondenheid zoveel mogelijk te behouden. De één gaat pleasen, de ander presteren, zorgen, controleren of zich juist terugtrekken. De vorm verschilt, maar onder al die strategieën ligt hetzelfde verlangen: gezien worden, geliefd zijn en voelen dat je er helemaal mag zijn.
Een kind verlangt niet naar perfectie. Het vraagt niet om dure cadeaus, een groot huis of een vlekkeloze opvoeding. Het verlangt naar iets veel eenvoudigers. Naar een blik die zegt: ik zie je. Naar armen waarin het zich veilig voelt. Naar de vanzelfsprekendheid dat het welkom is, precies zoals het is.
Wanneer dat ontbreekt, verdwijnt dat verlangen niet vanzelf. Het groeit met je mee. Het zoekt nieuwe gezichten, nieuwe relaties en nieuwe situaties waarin het alsnog vervuld hoopt te worden. Zonder dat je doorhebt dat je eigenlijk nog steeds wacht op iets wat ooit had moeten ontstaan.
Veel mensen ontdekken pas op latere leeftijd hoeveel invloed de relatie met hun ouders nog altijd heeft. Niet om hen alsnog de schuld te geven, maar om eindelijk te begrijpen waar bepaalde pijn vandaan komt. Dat inzicht verandert het verleden niet, maar wel de manier waarop je jezelf vandaag kunt begrijpen.
Eén van de meest diepgaande voorbeelden daarvan is de relatie tussen een kind en zijn vader. Over dat verlangen, en de sporen die het soms een leven lang nalaat, schreef ik eerder het artikel
https://bindu.nl/papa-hou-van-mij/
Wil je ermee aan de slag en leren dit zelf te dragen? Kom naar de Bindu-dag op 4 november.
Tekst Bindu