16/09/2026
ภาพตึกรามบ้านช่องสองข้างทางค่อย ๆ ลับหายไปจากสายตา
แทนที่ด้วยทิวทัศน์ของต้นไม้ใหญ่พริ้วไหวตามแรงลม
แสงแดดยามบ่ายทอดเงาอบอุ่นเข้ามาภายในห้องโดยสาร
ที่เบาะหลัง สุนัขสามขานอนหมอบอยู่อย่างสงบ
ข้างกายมีเด็กหญิงวัยอนุบาลนอนหลับสนิท ใบหน้าจิ้มลิ้มซบอิงแอบอยู่กับเรือนขนนุ่มของเพื่อนสี่ขา ขนตาของแกพริ้มทอดลงอย่างไร้เดียงสา
เจ้าสุนัขทอดสายตามองเด็กหญิงด้วยความแสนรัก สลับกับการหมุนสายตาออกไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ
"อืม... เราน่าจะถึงกันค่ำๆ เลยนะที่รัก วันนี้ออกเดินทางช้าไปหน่อย"
แม่แหม่มหันไปพูดกับคนข้างกาย
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ถึงช้าหน่อยก็ไม่เสียหาย ถ้าเจอปั๊มน้ำมันข้างหน้า ป๊าแวะให้เด็ก ๆ ลงไปพัก ยืดเส้นยืดสายหาอะไรทานก่อนก็ได้นะ"
พ่อโน้ตยักหน้ารับคำอย่างใจเย็น ตั้งอกตั้งใจกุมพวงมาลัย ขับเคลื่อนยานพาหนะไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง
ยามนี้ 'พี่เดียว' สุนัขสามขา นั่งจดจ้องออกไปนอกกระจกรถด้วยความตื่นตาตื่นใจ
ภาพที่ปรากฏคือทุ่งนาอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา รวงข้าวสีทองอร่ามทอดตัวยาวตัดกับขอบฟ้าสีครามสดใส
ฝูงนกน้อยใหญ่โผบินล้อลมอย่างร่าเริง แม่แหม่มหันมองภาพความรักระหว่างน้องแป้งหอมที่ใช้ตัวพี่เดียวแทนหมอนหนุน
แล้วเอ่ยทักเพื่อนสี่ขาด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
"พี่เดียว หิวน้ำมั้ยจ๊ะ? วันนี้เด็กดีไม่ดื้อไม่ซนเลย นั่งเรียบร้อยจังเลยนะ"
เจ้าสามขาหันกลับมาสบตา สายตาฉายแววสุขใจอย่างปิดไม่มิด
"เดี๋ยวเราแวะพักที่ปั๊มข้างหน้านี้กันนะจ๊ะ แม่เตรียมสายจูงไว้ได้เลย จะได้พาพี่เดียวเดินเล่นสักครึ่งชั่วโมง"
พ่อโน้ตเอ่ยบอกภรรยา พร้อมกับเปิดสัญญาณไฟเตรียมเลี้ยวรถเข้าจอด
ทันทีที่อุ้งเท้าแตะลงบนผืนหญ้านุ่มขจี จมูกของพี่เดียวก็ฟุดฟิดสูดกลิ่นแปลกใหม่ด้วยความตื่นเต้น
น้องแป้งหอมกำสายจูงไว้ในมือ หัวเราะร่าอย่างชอบใจ โดยมีแม่แหม่มเดินเคียงข้างด้วยรอยยิ้มละมุน
ไม่นานนัก พ่อโน้ตก็เดินเข้ามาเปลี่ยนหน้าที่ เพื่อให้สองแม่ลูกได้ไปจัดการภารกิจส่วนตัวและแวะร้านสะดวกซื้อ
"อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วล่ะ โชคดีจริง ๆ ที่เจ้าเดียวว่าง่าย สงสัยหลังจากนี้คงต้องจัดทริปเที่ยวกันบ่อย ๆ ซะแล้วมั้ง"
พ่อโน้ตเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย พลางมองดูสมาชิกสี่ขาด้วยความเอ็นดู
ยามพลบค่ำ ลมเย็นเริ่มโชยมาพร้อมดวงตะวันที่คล้อยต่ำจนลับขอบฟ้า รถยนต์คันเก่งวิ่งมาจอดนิ่งสนิทอยู่ ณ ริมรั้วบ้านสวน
ยังไม่ทันที่เครื่องยนต์จะดับลง เสียงเห่าต้อนรับกึกก้องก็ดังระงมขึ้นจากภายในบริเวณบ้าน
พี่เดียวที่ขดตัวอยู่บนเบาะชันกายลุกขึ้นทันที หูของมันตั้งตรง สายตาสาดแววระวังภัย
มองผ่านความสลัวไปเห็นสุนัขพันธุ์ผสมขนสีครีม
ตัวโตกว่า ยืนตระหง่านอยู่หลังประตูรั้ว
พลันนั้น เสียงนุ่มนวลอันคุ้นเคยของคุณตาก็ดังขึ้น
พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณตาที่ก้าวเท้าออกมาเปิดประตูรั้วกว้าง
"มาถึงกันแล้วหรือ... เหนื่อยกันมั้ยหลาน ๆ มา ๆ เข้าบ้านกันก่อนเร็ว"
...............โปรดติดตามตอนต่อไป EP.27.................