26/05/2026
"แต่ฉันนี่ศิลปะเกรดศูนย์เลยนะ"
"วาดไม่สวย ไม่อยากวาดเลย"
"ฉันวาดไม่เก่ง ใช้เอไอเจนเอาได้ไหม"
----
[เสียงวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง สะท้อนว่าเราเติบโตมากับการถูกตัดสิน]
เด็กทุกคนไม่ได้เกิดมาพร้อมกับความเชื่อว่าตนเองวาดรูปไม่สวย ตรงกันข้าม ศิลปะเป็นภาษาของเราทุกคนตั้งแต่เกิด
เราใช้ร่างกายของเราเลียนแบบท่าทางเพื่อสื่อสาร ทุกการเคลื่อนไหวคือพื้นฐานของการเต้น เราสร้างเรื่องราวขึ้นในจินตนาการและบงการให้ตุ๊กตา ของเล่น รับบทต่างๆ ราวกับตนเองเป็นผู้กำกับการละครมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ เรากำสีเทียนแท่งอ้วน และขีดเขียนบนผนัง ตั้งแต่ก่อนที่จะมีใครสอนให้เราเข้าใจโครงสร้างของโลก
ทั้งหมดนี้คือศิลปะ และศิลปะไม่เคยมีผิดถูก จนกระทั่งวันหนึ่งมีเสียงของใครบางคนพูดลอยๆ ข้างหูเราว่า
"วาดอะไรไม่เห็นเหมือนเลย"
"ทำไมบ้านหน้าตาเป็นแบบนั้นล่ะ"
"ดอกไม้ที่ไหนเป็นสีนั้นกัน"
เด็กน้อยคนนั้นจึงค่อยๆ ซึมซับเข้าไปว่า "การแสดงออก" ของเขานั้นถูกตั้งคำถาม ถูกวิจารณ์ และมันยากที่เด็กน้อยจะแยกออกได้ว่า การวิจารณ์การแสดงออก "ไม่เท่ากับ" การไม่ยอมรับตัวตน
-----
[ฉันไม่อยากถูกปฏิเสธ.. มันเจ็บปวด]
การถูกปฏิเสธสิ่งที่แสดงถึงตัวเรา มันเจ็บปวดเสมอ การที่งานศิลปะถูกวิจารณ์ก็เช่นกัน หลายคนจึงเลือกจะหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดด้วยการไม่ทำมันเลยเสียดีกว่า (ซึ่งเข้าใจได้มากๆ)
เพราะพฤติกรรมอะไรก็ตามที่ทำไปแล้วไม่มีแรงจูงใจทางบวก แถมยังได้คำวิพากษ์วิจารณ์กลับมาเป็นการลงโทษ เราจะทำมันต่อไปทำไม
แต่นานวันเข้า เรากลับลืมไปว่า พื้นที่อิสระที่เรียกว่าศิลปะนั้นเคยเป็นธรรมชาติของเราในฐานะมนุษย์ และเป็นช่องทางให้เราได้มองเห็นโลกภายในของตนเอง
นานจนเราลืมไปว่า หน้าตาของโลกภายในเรามันเป็นอย่างไร
-----
[ทำวันละเล็กละน้อย ปล่อยให้ตัวเองได้เชื่อมต่อ]
หากเราย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ในวันที่เราไม่ได้ทำศิลปะเพื่อคนอื่น แต่ทำเพื่อให้ตนเองได้ "สนุก"
สนุกกับกระบวนการ กับความรู้สึกที่ร่างกายรับรู้ มากกว่ากับตัวผลงาน เราจะรับรู้ขึ้นมาทีละนิดว่า ศิลปะไม่เคยทิ้งร้างห่างเราไปไหน แต่ยังคงเป็นภาษาที่ธรรมดาและธรรมชาติที่สุดภาษาหนึ่งของเรา
วันนั้นอาจจะเป็นวันที่เราได้ระลึกอีกครั้งว่า เรากำลังใช้ชีวิตที่ซื่อตรงกับโลกภายในของตนเองอยู่หรือเปล่า และอาจเป็นวันที่เราได้เชื่อมสัมพันธ์กับตนเองอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง โดยละทิ้งคำวิจารณ์เอาไว้เบื้องหลัง และโอบรับความไม่สวยงาม ความไม่สมบูรณ์ของตนเองทีละนิด
ขอให้ทุกคนได้พบความสัมพันธ์กับตนเองที่อ่อนโยนอีกครั้ง 🤍
