เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/163286680748386/

OLECH • SPACE

Pomagam układowi nerwowemu wrócić do równowagi
Psychologia × Masaż x Joga
Somatic Experiencing (it)
Mieszkam w Azji, wspieram online Do zobaczenia w AM/AO

Miejsce stworzone przez dwie Anie - pasjonatki masażu, ludzi i natury. Dostać można się do nas przez kameralny ogród mokotowskiej kamienicy, tuż obok Łazienek. Gabinet swoim wnętrzem nawiązuje do okolicy licznymi kwiatami i naturalnymi dodatkami takimi jak drewno czy mech. Dokładamy także wszelkich starań, aby kosmetyki na których pracujemy były ekologiczne. W technikach masażu wciąż się doskonali

my, nieco różnimy, ale dzięki temu doskonale uzupełniamy. Zapraszamy szczególnie na masaże lecznicze i sportowe.

21/07/2026

Pędzisz.

Lista zadań pali się w głowie, układ nerwowy odcina dopływ tlenu, a Ty robisz dokładnie to, czego nie powinieneś, ale świat każe- przyspieszasz. Bo przecież nie ma czasu na stanie, nie mówiąc o leżeniu, gapieniu się w niebo, a co dopiero w ziemię.

I wtedy pojawia się to. Lekcja uważności: mała, zielona roślinka, która postanowiła wyrosnąć dokładnie z dziury w betonowym chodniku.

W Somatic Experiencing wiemy, że żeby poczuć się bezpiecznie, ciało musi się najpierw zorientować. Rozejrzeć. Zobaczyć, że tu, pod stopami, w tym całym miejskim chaosie, wciąż tli się życie. Ale żeby to dostrzec, trzeba zwolnić. Zagrożenie każe nam przyspieszyć, żeby przeżyć. Bezpieczeństwo pozwala na ten luksus, by wreszcie spojrzeć w siebie, zobaczyć detal, poczuć fakturę, poszukać znaczenia.

Uważność w ujęciu somatycznym to nie jest ucieczka od tego, co trudne. To umiejętność odnalezienia w sobie tej małej, zielonej przestrzeni życia pomimo betonu, który nas otacza. Twój układ nerwowy może być przeciążony. Możesz czuć ucisk w klatce, lęk albo zamrożenie. Somatic Expierencing nie chce walczyć z tym „betonem” (który bywa formą ochrony), ale łagodnie skierować uwagę na te miejsca w ciele, które wciąż pamiętają, jak to jest czuć się bezpiecznie.

Wystarczy sekunda uważności. Taka mikropauza na betonowym chodniku:

× Czujesz ucisk w klatce? Zamiast z nim walczyć, sprawdź, czy Twoje stopy stabilnie dotykają ziemi.
× Jesteś zmęczona? Znajdź w ciele chociaż jeden punkt, który nie jest spięty. Może w ciepłych dłoniach, w spokojnym uderzeniu serca albo w stopach, które mają solidne oparcie.

Gdy zaczynasz zauważać te małe „zielone punkty” w swoim ciele, Twój układ nerwowy dostaje sygnał: Okej, wokół jest twardo i głośno, ale tu, w środku, tli się życie i bezpieczeństwo. I dokładnie tak jak ta roślinka, zaczynasz powoli, we własnym tempie, rozluźniać się i rosnąć.

08/07/2026

"Jasne, uściskajmy się!", mówisz z uśmiechem do ledwo znanego znajomego, podczas gdy Twoje ciało właśnie sztywnieje jak beton, a oddech zatrzymuje się w gardle. Albo kiedy ktoś w pociągu siada tuż obok Ciebie, mimo że cały przedział jest pusty, a Ty tłumaczysz sobie w głowie: To nic takiego, przecież ma prawo tu usiąść", ignorując narastający ucisk w żołądku. Znasz to?

Czasami próbujemy ,przemyśleć" nasze granice, zamiast po prostu pozwolić im... istnieć. Głowa ma zawsze tysiąc racjonalnych argumentów: ,„nie wypada", „przesadzam", „on chce dobrze". Tymczasem nasz układ nerwowy nie potrzebuje logicznych analiz. On wie od razu. I natychmiast wysyła raport.

Granice są płynne i elastyczne. Jednego dnia wpuścisz kogoś blisko, innego Twoje ciało postawi barierę na metr. I każda z tych decyzji jest w 100% w porządku.

Jak z powrotem usłyszeć ten fizyczny głos rozsądku? Przesuń slajdy, przygotowałam proste, somatyczne ćwiczenie do zrobienia we dwoje, które pozwala namacalnie poczuć, jak działa Wasze „TAK" i „NIE".

Układ nerwowy nieustannie skanuje przestrzeń wokół nas. Wystarczy zwolnić tempo, by zacząć go słyszeć. Zróbcie ten eksperyment i dajcie mi znać: co było łatwiejsze do wychwycenia? Fizyczne ,,stop" (napięcie), czy to rozlewające się po ciele, bezpieczne „tak" (rozluźnienie)?

Dobrej zabawy!

30/06/2026

Juhu! Wracamy do serii Somatic Experiencing! Ja zanurzam się głębiej, czuję więcej, rozumiem więcej i mogę powiedzieć więcej.

O granicach pisałam już wcześniej, ale to jeden z tych tematów, do których trzeba wracać. I powiem szczerze, można do niego wracać wręcz do znudzenia, bo w kontekście naszego układu nerwowego to absolutny fundament, który nieustannie się zmienia.

Tak więc granice - gdzie je właściwie mamy?
Czy pozwalamy je przekraczać, bo po prostu nie umiemy ich wyznaczać? Bo chcemy być za wszelką cenę fajni i wyluzowani? A może dlatego, że ktoś kiedyś powiedział nam, że tak można, albo zwyczajnie nikt nas nie nauczył, że da się inaczej? Uczy się schematu - nie ufać nieznajomym, w sumie dlaczego? A bliscy mogą więcej, no właśnie dlaczego?
W ujęciu pracy z ciałem granice są płynne, negocjowalne i elastyczne. To wcale nie oznacza, że zmieniam je co chwilę. To oznacza, że w zaufaniu do siebie dostosowuję je do tego, co w danej chwili czuję.
Jednej osobie pozwolę być bliżej, przy innej moje ciało od razu podpowie, że lepiej, aby trzymała dystans. Granice to nie betonowy mur, to żywa odpowiedź naszego organizmu na to, co dzieje się tu i teraz.
Ale skąd właściwie wiemy, że chcemy wpuścić kogoś do swojej przestrzeni? I co w ciele mówi nam o tym, że ta bliskość jest dla nas dobra?
To w następnym odcinku, w następnym poście będę miała dla Was świetne, praktyczne ćwiczenie, dzięki któremu sprawdzicie, co zmienia się w Waszych odczuciach, gdy ktoś się do Was zbliża lub oddala. I skąd macie wiedzieć, czego właściwie chcecie.
To co, do przeczytania?

01/04/2026

Od miesiąca mogę powiedzieć, że jestem jedną z 11 milionów mieszkańców Bangkoku. Zanim tu dotarłam, spędziłam w drodze 3 miesiące, zaliczając po drodze prócz Indii, właśnie Filipiny (i Laos, który pojawi się w kolejnym odcinku).

Moja relacja z Filipinami to jak klasyczna historia z byłym, z którym kompletnie Ci nie po drodze, wcale nie chciałaś z nim być, ale po czasie myślisz: „w sumie to wcale nie był taki najgorszy”.

Filipiny też nie są takie najgorsze, są jak ładne opakowanie, w którym ktoś pomieszał klocki z trzech różnych zestawów:
Kultura? Trudno powiedzieć, bo Hiszpanie zostawili im sporą, głównie religijną, spuściznę.
Kuchnia? Przykryta grubą warstwą amerykańskiego fast foodu.
Biznes? Wszędzie panoszące się Chiny.

Niby jest pięknie, ludzie są sympatyczni, ale chemia między nami po prostu nie pykła. Mimo to, uśmiecham się na wspomnienie tych wszystkich absurdów, które tworzą tamtejszy koloryt czyli na przykład o:

Kierowcy autobusu wyskakującym na czerwonym świetle na fajeczka.

Jednorazowych pojemnościach - wynikających z oszczędności i praktyczności, od saszetek z szamponami, przez porcję proszku do prania, aż po benzynę w butelce po coli.

Dziewczynach, pielęgniarkach. Odniosłam wrażenie, że co druga dziewczyna studiuje pielęgniarstwo lub właśnie pakuje walizki do pracy w USA. Personel medyczny jest największym "dobrem eksportowym".

Jeepney’ach, powojennej pozostałości po USA. To takie transportowe dzieła sztuki, które są głośniejsze niż ich silniki.

Kogutach, pierzastych funduszach inwestycyjnych, o które dba się, masuje i trenuje z myślą o wielkim zysku (w sabong), traktowanych z większą czułością niż niejeden domownik.

Znachorce z Siquijor- po okadzeniu mnie i "uwędzeniu" moich złych duchów, z uśmiechem obiecała mi... piątkę dzieci. Jak widać, klątwy przybierają różne formy.

Tak więc nie polecam, nie odradzam. To był przykład obustronnej antypatii, ale wracając do motywu randkowego: każda potwora znajdzie swego amatora.

27/01/2026

Zajęcia z medytacji są ostatnimi każdego dnia. I mimo że dni są długie, wieczorem otwieram szeroko uszy.
Nauczyciel jest niepozorny, pokorny. Nie jest siwobrodym mędrcem. Nie byłabym zaskoczona, gdyby był młodszy ode mnie. Ale ma w sobie jakąś dziwną i prostą jednocześnie mądrość. Niewypowiedziane pokłady ciepła, akceptacji i spokoju.
Próbujemy codziennie różnych form - z technikami oddechowymi, z muzyką, z mantrą. Ale zanim praktyka, zawsze jest wstęp. Z którego wyłuskuję perełki do przemyśleń.
Podsuwam je wam, bo może u kogoś, jak u mnie, będą pulsować jako jedna z dziesiątek tysięcy myśli myślonych przez nas dziennie.

Może jakaś zostanie. Może jakaś zmieni perspektywę. A może po prostu przemknie.

Przesuwajcie

22/01/2026

Wiedziałam, że początek roku spędzę w Azji. Plan miałam tylko na pierwszy tydzień. Przyglądałam się różnym możliwościom, ale - zupełnie jak nie ja - bez wielkiego wyprzedzenia. Nie pamiętam już, po jakiej nitce doszłam do kłębka pomysłu, żeby zapisać się na czterotygodniowy instruktorski kurs jogi. Bo po co mam siedzieć na plaży z drinkami, za którymi nie przepadam, skoro mogę wygrać jeszcze jakieś umiejętności.

I tak wróciłam do Indii. Na północ, gdzie joga aż tętni.
Rishikesh to miasto, w którym powietrze jest gęste od duchowości. W różnych formach - tradycyjnej, religijnej, new age'owej, szamańskiej, komercyjnej.

Po pierwszym tygodniu przyszły dwie myśli.
Pierwsza - że to niesamowity splot szczęśliwych okoliczności, że mogę tu być. Tak po prostu. Bez wielkich wypraw, specjalnych poświęceń. Przy okazji. Wdzięczność nie do opisania i nie do wyrażenia.

Druga - że ten kurs jogi w ogóle nie jest dla mnie o jodze.
Ćwiczę, owszem. To element całego systemu. Pilnuję zewnętrznej krawędzi tylnej stopy w Virabhadrasana I (Wojowniku I). Czuję się jak precel w Karnapidasana (Pozycji ucisku ucha). Trzaskam Surya Namaskara (Powitania słońca) aż do znudzenia.

Ale jestem tu po tę część kultury, która jest o duchowości. O oddechu, naturze, ziołach, przyprawach. Po wdzięczność, którą tutejsi ludzie mają w nadmiarze - materialnie nie mając wiele.

Małpki ze zdjęcia to sąsiadki. Urocze. Dopóki całym gangiem nie kradną wszystkiego, co wydaje im się zjadliwe.

31/12/2025

No i pyknęło dwa tygodnie.
Druga połowa była inna. Pod względem zabiegów, ale też moich obserwacji.

Oleju było jeszcze więcej. To dziwne uczucie brać olejową kąpiel, kiedy każdorazowo wylewa się na ciało pięć litrów oleju. O dziwo, zabieg był męczący(!) - co najmniej tak, jakbym to ja go wykonywała przez cały dzień.
Olej zaaplikowano również w miejsca, o których głośno i oficjalnie się nie mówi, bo są uznawane za intymne.
Na zakończenie, dla ugłaskania, był ryż i mleko. Nie wiem, czy jest indyjski odpowiednik Kleopatry, ale za każdym razem tak się czułam.
A wszystko to zjadliwe - każdy środek użyty na ciało można równie dobrze zjeść. Więc nie było tu zapachów perfumeryjnych, nie było marmurów i światła LED. Pokoje do masażu swoją surowością i wyposażeniem przypominały trochę ascetyczne pokoje tortur.
Te ciut ponad dwutygodniowe tortury, mimo wcześniejszego jedzeniowego niepohamowania, zrzuciły kilka kilogramów, wyregulowały ciśnienie i znacząco obniżyły puls, a więc spokoiły.
Z tym spokojem i bez tych kilogramów wchodzę z uśmiechem w nowy rok.
I Wam tego uśmiechu życzę w każdy z nadchodzących 365 dni.

A co do obserwacji.

Zaobserwowałam też coś ciekawego - co w psychologii nazywa się adaptację hedonistyczną. Ptaki, które pierwszego dnia zachwycały rano, zaczęły być coraz mniej słyszalne. Widok dalej piękny, ale jakby mniej zadziwiał. Masaż super, ale ruchy stawały się przewidywalne. I tak sobie biegniemy na tej hedonistycznej bieżni, szukając coraz to nowych ochów i achów dla naszego mózgu, bo ten nie chce się nudzić, mimo, że ja chyba się nauczyłam.

23/12/2025

Półmetek.
Coś tam już wiem, coś tam już widziałam i poczułam na sobie. Ale jeszcze trochę przede mną i jeszcze nie mam dość.
Z perspektywy masażystki to wyjątkowo ciekawe przeżycie. Ale moment, kiedy przestałam nią być i przestałam analizować każdy ruch rąk mojej masażystki (od początku do końca mam jedną, jedyną, mi dedykowaną) - dopiero wtedy poczułam, że naprawdę odpoczywam.
Robiłyśmy różne rzeczy. Był masaż stóp. I masaż stopami - tak, tak, ona mnie stopami. Był masaż proszkiem ziołowym, po którym czułam się jak marynowany do pieczenia kurczak. I gorącymi stemplami ziołowymi - te dwa na cztery ręce, więc chwilami było tłoczno.
Wpuszczano mi olejek do nosa, żeby rozluźnić mnie głębiej w głowie. Lano dwa litry oleju na czoło, co ululało mnie jak bobasa.
Wczoraj był dzień oczyszczania. Po którym czuję, że znów jest mnie tyle, ile było na początku. Bo indyjskie jedzenie objawia się u mnie nie tylko mruczeniem zachwytu, ale też szczęśliwym, choć pulchniejszym brzuszkiem.

17/12/2025

Wczoraj zaczęłam Panchakarmę.
Takie sanatorium, ale po ajurwedyjsku (ayuh - życie, veda - wiedza). Najpierw lekarz, rozmowa dużo głębsza niż standardowe "co pani dolega". Diagnoza też inna niż znamy - nie konkretny problem czy choroba, a nadmiar substancji, energii, jednej z trzech dosz: vata, kapha, pitta. Z tego nadmiaru wynikają dolegliwości.
Potem proces na wszystkich poziomach - jedzenie (tak obłędne, że jeśli to jest dieta, to ja chcę być już na niej zawsze), zioła, joga, terapie manualne. I olej. Dużo oleju.
Dziś miałam pierwszy masaż - Abhyangę. Sama się kiedyś tego uczyłam, więc myślałam, że wiem, czego się spodziewać Aha... Nie do końca!
Pani zaczęła od modlitwy. Jak powiedziała mi później, żeby połączyć się z boską energią, być narzędziem, przez które ona przepływa. Olej lał się strumieniami. Ruchy nie były wybitnie wyrafinowane czy uważne, trochę niedbałe nawet.
Ale ona wiedziała, co robi.
Po półtorej godziny byłam w stanie relaksu, którego nie umiałabym opisać. Głową i ciałem gdzieś indziej. Po masażu leżałam i patrzyłam w dal, niezdolna do niczego innego. Zaleceniem i tak było leżeć i nie zmywać oleju przez co najmniej godzinę. Więc leżę w pomarańczowym wdzianku, założonym po zabiegu, które wygląda jak strój mnicha buddyjskiego albo więźnia z Hollywood.
Tak spędzę najbliższe dwa tygodnie. W "szpitalu ajurwedyjskim", "nadmorskim ajurwedyjskim aśramie"- serio tak to się nazywa. Chociaż czuję się bardziej jak bohaterka Białego Lotosu niż pacjentka.

12/12/2025

Dzień 7. Indie. Somatic Experiencing

Skończyłam pierwszy moduł. Pierwszy z sześciu. To taki bardzo początek. Miałam też trzy sesje indywidualne - to pomaga poczuć lepiej, podpatrzeć jak inni pracują i w końcu, potrzebne jest do certyfikacji. Także w mojej głowie cały czas tętni myśl - co ja czuję, gdzie to jest w moim ciele, jakie to jest?

Piszę to rano, jak każdy inny wpis, bo to był jedyny moment, kiedy naprawdę miałam wewnętrzny i czasowy luz. Obudziłam się już w trybie wakacji. Zaczęły się one od tego, że bilety kolejowe na komfortową pierwszą klasę, które kupiłam miesiąc temu na 16-godzinną podróż do Kerali, są na liście rezerwowej. Więc tak jakby nie miałam tych biletów, trzeba było wysiąść z pociągu. Sytuacja opanowana, tylko trochę się spóźnię.

Siedzę sobie w przyjemnym miejscu. Szumią liście palmy, ćwierka ptak, zaszczeka pies, popierdzi jakiś skuter.

Wakacje.
A mnie boli całe ciało.

Zdaję sobie sprawę, jaką walkę stoczyło w czasie kursu, który dużo dał, ale też kosztował dużo energii. W sytuacji, która wymknęła się spod kontroli i zabrała mi na chwilę poczucie bezpieczeństwa. I mimo że wszystko dobrze się kończy, widzę i czuję wyraźnie - to zostaje w ciele. Ono musi odchorować. A ja nie powinnam mu przeszkadzać, a już na pewno się na nie złościć.

To chyba właśnie o to chodzi w SE. Dać ciału czas. Przestrzeń. Pozwolić mu dokończyć to, co zaczęło.