Metta Animal Hospital Ladprao 106-since 1977

03/05/2026

นกเขาคูรัก....บนหลังคาทางเข้า รพส.เมตตาลาดพร้าว

03/05/2026

นกเขาคูรัก....บนหลังคาทางเดินเข้า รพส.เมตตา.ลาดพร้าว

30/04/2026

Happy day

30/04/2026

03/03/2026

ปรากฏการณ์พระจันทร์สีแดงอิฐ หรือ จันทรุปราคาเต็มดวง เกิดขึ้นเมื่อช่วงหัวค่ำของวันมาฆบูชา วันที่ 3 มีนาคม 2569 (ตามเวลาประเทศไทย)

26/08/2025

My Jimo.....

26/08/2025

My Jinko...

Check out น้อย Noi CL’s video.

26/08/2025

09/08/2025

🐶🐱 ตอบปัญหาทางสูติกรรมสัตว์เลี้ยง ตอนที่ 1 👨‍⚕️👩‍⚕️
โดย รศ.น.สพ.ดร.สุดสรร ศิริไวทยพงศ์ ภาควิชาสูติศาสตร์ เธนุเวชวิทยาและวิทยาการสืบพันธุ์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาฯ

🎙 ดำเนินรายการโดย รศ.น.สพ.ดร.จักรกริศน์ เนื่องจำนงค์

📻 รับฟังได้ทางรายการสัตวแพทย์สนทนา ทางสถานีวิทยุจุฬาฯ Chula Radio Plus FM 101.5 MHz. วันเสาร์ที่ 9 สิงหาคม 2568 เวลา 9.00-9.30 น.

รับฟังออกอากาศสด ได้ที่ https://curadio.chula.ac.th/Radio-Live.php

รับฟังย้อนหลัง ได้ที่ https://curadio.chula.ac.th/Radio-Demand.php

09/08/2025

การรักษาโรคผิวหนังที่เกิดการติดเชื้อแบคทีเรียบนผิวหนังชนิด superficial pyoderma หรือ bacterial folliculitis มีความท้าทายมากขึ้นกว่าเดิมมาก เนื่องจาก พบภาวะเชื้อดื้อยาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะแบบคาดการณ์ (empirical treatment) ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ทำให้การติดเชื้อยืดเยื้อออกไป และความสามารถในการถ่ายทอดสารพันธุกรรมของแบคทีเรียที่ดื้อยาระหว่างสัตว์เลี้ยงและมนุษย์ยังเป็นข้อน่ากังวลที่ต้องเฝ้าระวังเป็นอย่างยิ่ง
การรักษาสุนัขติดเชื้อแบคทีเรียที่ผิวหนังให้ประสบความสำเร็จ สัตวแพทย์จำเป็นต้องทราบและจดจำลักษณะรอยโรคของการติดเชื้อแบคทีเรียบนผิวหนัง ทราบวิธีตรวจวินิจฉัยยืนยันการติดเชื้อแบคทีเรียและต้องสามารถระบุรวมถึงจัดการสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดการติดเชื้อแบคทีเรียที่ผิวหนังได้ (underlying cause) เพื่อเป็นการลดโอกาสการกลับมาติดเชื้อซ้ำ
การเลือกใช้ยาต้านจุลชีพตามระบบเพื่อรักษาการติดเชื้อแบคทีเรีย สัตวแพทย์ควรเลือกใช้ตาม Guideline ของ International Society for Companion Animal Infectious Diseases (ISCAID, iscaid.org) และ World Association for Veterinary Dermatology (WAVD, wavd.org) เพื่อช่วยให้สัตวแพทย์สามารถวินิจฉัยและรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียที่ผิวหนัง โดยเลือกใช้ยาต้านจุลชีพอย่างสมเหตุผล และลดโอกาสการทำให้เกิดภาวะเชื้อดื้อยาจากการใช้ยาหรือการรักษาที่ไม่เหมาะสม
แบคทีเรียที่ทำให้เกิดการติดเชื้อที่ผิวหนัง (Bacteria that cause superficial pyoderma)
แบคทีเรียที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการติดเชื้อ superficial pyoderma ในสุนัขที่พบมากที่สุดคือ Staphylococcus pseudintermedius นอกจากนี้ยังพบว่าแบคทีเรียแกรมบวก อื่น ๆ เช่น Staphylococcus schleiferi, Staphylococcus aureus, Staphylococcus xylosus, Staphylococcus epidermitis และ Streptococcus species ที่เป็นสาเหตุของการติดเชื้อแบคทีเรียบนผิวหนัง ส่วนแบคทีเรียแกรมลบ เช่น Pseudomonas aeruginosa และ Corynebacterium species พบได้ค่อนข้างน้อย
การดื้อยาต้านจุลชีพของเชื้อแบคทีเรีย (Antimicrobial resistance)
มักพบเมื่อมีการใช้ยาต้านจุลชีพเพื่อกำจัด หรือยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรีย แต่แบคทีเรียยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่สามารถถูกกำจัดออกไปอย่างที่ต้องการ ทำให้การติดเชื้อยังคงอยู่และการรักษาไม่ประสบผลสำเร็จ หนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดภาวะเชื้อแบคทีเรียดื้อยาต้านจุลชีพคือ การเลือกใช้ยาต้านจุลชีพที่ไม่เหมาะสม ทั้งขนาด ความถี่ และระยะเวลาในการให้ยา รวมถึงการเลือกใช้ยาต้านจุลชีพบางกลุ่มที่ไม่เหมาะสมต่อลักษณะของการติดเชื้อ Multidrug-resistant (MDR) bacteria คือ แบคทีเรียที่ต่อต้านยาต้านจุลชีพ 3 กลุ่มขึ้นไป Methicillin-resistant staphylococcus (MRS) คือแบคทีเรียกลุ่ม Staphylococcus species ที่ดื้อต่อยา Oxacillin ซึ่งเมื่อมีการรายงานผลไวรับต่อยา จะถือว่าแบคทีเรียที่พบมีการดื้อยากลุ่ม Beta-lactam ทั้งหมด ได้แก่ ยาในกลุ่ม Cephalosporins และกลุ่มยา Penicillin ซึ่งรวมถึง Amoxicillin-clavulanate และกลุ่มยา Carbapenem
อาการทางคลินิกและรอยโรคของ Superficial pyoderma ในสุนัข
ในระยะแรกที่พบได้คือ ผื่นแดง (papules) และตุ่มหนอง (pustules) แต่ลักษณะของตุ่มหนองค่อนข้างพบได้น้อย เนื่องจากตุ่มหนองมักแตกออกได้ง่ายและอยู่ได้ไม่นาน มักพบรอยโรคที่เป็นลักษณะของสะเก็ดรังแค (scales) คราบหนองแห้ง (crust) หรือลักษณะขนร่วงเป็นวงและมีขอบเผยอของชั้นหนังกำพร้า (epidermal collarettes) หรืออาจพบภาวะขนร่วงหลายตำแหน่ง (multifocal alopecia) ขนบางเป็นปื้น (hypotrichosis/ alopecic patches) ขนกระดกหรือขนร่วงคล้ายหนูแทะ (moth-eaten alopecia) ที่มักจะพบในสุนัขพันธุ์ขนสั้นเกรียน
การวินิจฉัยโรค Canine superficial pyoderma
เริ่มที่สัตวแพทย์ จำเป็นต้องจดจำลักษณะรอยโรคที่บ่งชี้ถึงการติดเชื้อแบคทีเรียบนผิวหนังตามที่กล่าวในข้างต้น และเพื่อเป็นการยืนยันการวินิจฉัยการติดเชื้อ สัตวแพทย์ต้องทำการตรวจโดยวิธี cytology เพื่อแยกจากโรคอื่นที่อาจทำให้เกิดรอยโรคที่ใกล้เคียงกัน เพื่อหลีกเลี่ยงการใช้ยาปฏิชีวนะโดยไม่จำเป็น
การวินิจฉัยแยกโรค (Differential Diagnosis)
สัตวแพทย์ควรคำนึงถึงโรคผิวหนังติดเชื้อที่ทำให้เกิดตุ่มหนอง (pustular diseases) และอาการอักเสบของรูขุมขน(folliculitis) อื่นเพื่อทำการวินิจฉัยแยกแยะ จากโรคติดเชื้อแบคทีเรียบนผิวหนัง ได้แก่ โรคไรขี้เรื้อนขุมขน (demodicosis) เชื้อรา (dermatophytosis) และโรคผิวหนังที่ทำให้เกิดตุ่มหนองโดยไม่ติดเชื้อ เช่น pemphigus foliaceus หรือ sterile neutrophilic / eosinophilic pustulosis ซึ่งสัตวแพทย์ควรพิจารณาเลือกวิธีวินิจฉัยให้เหมาะสม เช่น การทำ skin scrapings การตรวจ trichogram การตรวจ fungal culture และการทำ skin biopsy
การตรวจวินิจฉัยทางเซลล์วิทยาของผิวหนัง (Skin cytology)
การรักษาโรคผิวหนังในปัจจุบันยังพบว่า มีการสั่งจ่ายยาต้านจุลชีพโดยสัตวแพทย์ ให้สุนัขป่วยไปก่อน โดยที่ภาวะ canine superficial pyoderma ยังไม่ได้รับการวินิจฉัยยืนยันจากการตรวจทางเซลล์วิทยา ทั้งที่การตรวจทางเซลล์วิทยาของผิวหนัง สามารถบ่งชี้ถึงการติดเชื้อแบคทีเรียได้เป็นอย่างดี คือ เมื่อมีการตรวจพบแบคทีเรียรูปร่างกลม (cocci) และเซลล์เม็ดเลือดขาวที่ตอบสนองต่อการติดเชื้อ (degenerated neutrophils) หากตรวจพบแบคทีเรียที่กำลังถูกเม็ดเลือดขาวเก็บกิน (phagocytosed) จะเป็นหลักฐานที่ยืนยันถึงการติดเชื้อแบคทีเรียบนผิวหนัง นอกจากนี้ยังสามารถบ่งชี้ถึงการติดเชื้อชนิดอื่นร่วมด้วย เช่น แบคทีเรียกลุ่มแท่ง (rod-shaped) หรือเชื้อรา (dermatophytosis) และยีสต์ เช่น Malassezia pachydermatis
การเพาะเชื้อแบคทีเรียและตรวจหาความไวต่อยาต้านจุลชีพ (Bacterial culture and susceptibility testing)
การเพาะเชื้อแบคทีเรียและตรวจหาความไวต่อยาต้านจุลชีพมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการวินิจฉัยยืนยันการพบเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อยา เพื่อให้สัตวแพทย์มีข้อมูลในการพิจารณาเลือกยาต้านจุลชีพที่เหมาะสมเมื่อต้องมีการใช้ยาต้านจุลชีพตามระบบ เนื่องจากในปัจจุบันรายงานการพบเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อต่อยาต้านจุลชีพ (MDR) มากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งสัตวแพทย์ควรเก็บตัวอย่างเพื่อเพาะเชื้อจากตุ่มหนอง (pustules) แต่หากไม่พบตุ่มหนองบนตัวสัตว์ สัตวแพทย์อาจเก็บตัวอย่างจากคราบหนองใต้สะเก็ดแผล (crusts) หรือจากบริเวณขอบของรอยโรคที่ชั้นหนังกำพร้าที่เผยอเป็นขุย (epidermal collarettes) หรือหากพบรอยโรคเป็นเพียงผื่นหรือตุ่มแดง (papules) สัตวแพทย์ควรใช้เข็มเบอร์ 22 G สะกิดตุ่มแดงเพื่อทำการเก็บตัวอย่าง
สัตวแพทย์ควรเก็บตัวอย่างเพื่อเพาะเชื้อแม้ว่าจะยังมีการใช้ยาต้านจุลชีพอยู่ก่อนแล้วก็ตาม เนื่องจากยังไม่มีข้อสรุปว่าการเพาะเชื้อหลังจากที่มีการใช้ยาต้านจุลชีพมาก่อน จะส่งผลต่อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของการติดเชื้อหรือไม่ โดยสัตวแพทย์ควรพิจารณาทำการเก็บตัวอย่างเพาะเชื้อแบคทีเรียและหาความไวยาเมื่อ
1. มีประวัติการณ์ติดเชื้อแบคทีเรียซ้ำแล้วซ้ำอีก หรือ เป็น ๆ หาย ๆ
2. มีการใช้ยาต้านจุลชีพในระยะเวลาไม่เกิน 6 เดือน
3. มีการให้ยาต้านจุลชีพตามระบบมาหลายครั้ง
4. มีการตอบสนองต่อยาต้านจุลชีพที่ให้น้อยกว่าที่ควรจะเป็น
5. ผิวหนังมีรอยโรคของการติดเชื้อแบคทีเรียขึ้นใหม่ ทั้ง ๆ ที่มีการให้ยาต้านจุลชีพตามระบบมาแล้วอย่างน้อย 2 สัปดาห์
6. ผิวหนังมีรอยโรคของการติดเชื้อแบคทีเรียหลงเหลืออยู่ ทั้ง ๆ ที่มีการให้ยาต้านจุลชีพตามระบบมาแล้ว 6 สัปดาห์
7. สุนัขเคยมีประวัติการตรวจพบภาวะการณ์ดื้อต่อยาต้านจุลชีพมาก่อน (MDR/MRS)
8. เมื่อมีการตรวจพบเซลล์เม็ดเลือดขาวที่เก็บกินแบคทีเรียรูปร่างแท่ง (intracellular rods) ในการตรวจทางเซลล์วิทยา
นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบทความเท่านั้น อ่านแนวทางการรักษาและการใช้กลุ่มยาต้านจุลชีพทั้ง 4 ลำดับต่อได้ที่ : https://readvpn.com/article/detail/1092
บทความโดย : น.สพ.ศิววัชร์ พานิชอนันต์กิจ
สำหรับคุณหมอสัตวแพทย์ที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิก
ตอนนี้ทาง VPN มีโปรโมชั่นน่าสนใจอยู่นะ
💙 อ่านออนไลน์ จ่ายถูกกว่า -
สำหรับสัตวแพทย์ท่านที่สมัครสมาชิกแบบอ่านออนไลน์ (ไม่รับหนังสือ) จ่ายเพียง 1,500 บาท/ปี เท่านั้น และยังสามารถทำ CE online ในเว็ปไซต์ได้ตามปกติ
💙 อ่านจากเล่ม เน้นสะสม -
สำหรับท่านที่สมัคร/ต่ออายุสมาชิกแบบรับหนังสือ (สามารถใช้งานเว็ปไซต์และทำ CE online ได้ด้วย)
📍 ได้ทำ CE online มากกว่า 40 คะแนน/ปี
📍 ดาวโหลด E-book ไปอ่านได้
📍 ใช้งานเว็ปไซต์ได้เต็มรูปแบบ
📍 E-learning online course
ดูรายละเอียดแพคเกจ
และสมัครออนไลน์ด้วยตัวเองได้ที่ https://www.readvpn.com/register
หรือสอบถามเพิ่มเติม
add Line :