24/06/2026
"จริงๆ ก็รู้ว่าไม่โอเค แต่ไม่รู้จะพูดกับใครยังไง"
คำนี้มักได้ยินบ่อยๆ ค่ะ หลายครั้งไม่ใช่เพราะไม่มีคนรอบข้าง แต่เพราะการพูดว่า "ฉันไม่โอเคด้านจิตใจ" ในสังคมเรายังรู้สึกหนักมาก อาจถูกมองว่าดูอ่อนแอ เป็นภาระ บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองรู้สึกอยู่ มันมีชื่อเรียกว่าอะไร…
หลายคนเข้าใจว่า "สุขภาพจิต" คือเรื่องของคนที่ "เป็นโรค" เท่านั้น แต่จริงๆ สุขภาพจิตคือสภาวะที่ทุกคนมีไม่ต่างจากสุขภาพกาย เราออกกำลังกาย กินดี นอนพอ เพื่อไม่ให้ร่างกายพัง ใจก็ต้องการ
การดูแลแบบเดียวกัน ก่อนที่มันจะพัง
ตอนจี๊ปยังเป็นเภสัชกรและยังไม่ได้เรียนจิตวิทยา มีคำถามที่ติดอยู่ในใจตลอด คือบางทีทำไมคนไข้ที่ได้ยาครบถึงยังไม่ดีขึ้น จนมาเรียนทั้งสองด้านถึงเข้าใจว่าร่างกายกับจิตใจแยกกันไม่ออกเลย คนที่เครียดสะสมนานๆ มักนอนไม่หลับ ปวดหัว ภูมิคุ้มกันอ่อนแอลง คนที่ซึมเศร้าแล้วไม่ได้ดูแล มักมีปัญหาสมาธิ ความจำ ความสัมพันธ์และการทำงานตามมา
ที่สังคมเราพูดเรื่องนี้ยาก ส่วนหนึ่งอาจมาจากวัฒนธรรม "สู้ๆ" ที่สอนให้อดทน ให้เข้มแข็ง การบอกว่า "ฉันรับไม่ไหวแล้ว" จึงรู้สึกเหมือนแพ้ ทั้งที่จริงๆ มันคือจุดเริ่มต้นของการดูแลตัวเอง อีกส่วนคือความกลัวว่าคนอื่นจะคิดยังไง กลัวพ่อแม่เป็นห่วง กลัวเพื่อนมองว่าอ่อนแอ กลัวที่ทำงานมองว่าไม่ไหว จนเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวนานเกินไป
หลายล้านคนที่กำลังแบกรับบางอย่างอยู่คนเดียว โดยที่บางครั้งอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ถ้ายังไม่พร้อมไม่จำเป็นต้องเริ่มจากการไปพบผู้เชี่ยวชาญทันที จุดเริ่มต้นที่เข้าถึงได้ที่สุดคือการ "รู้จักอารมณ์ตัวเอง" ลองจดบันทึกสั้นๆ วันละ 1-2 นาทีว่าวันนี้รู้สึกอะไร แค่นี้ก็จะเริ่มเห็นรูปแบบของตัวเองได้แล้ว ว่าวันไหนเครียดมาก อะไรทำให้ดีขึ้นหรือแย่ลง และเริ่มปรับจากตรงนั้น
สุขภาพจิตไม่ใช่แค่การไม่เป็นโรค แต่คือการรู้จักตัวเองพอจะดูแลตัวเองได้ทัน ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ ขอบคุณที่ให้เวลากับตัวเองนะคะ 💛
