26/10/2026
ซึมครับซึม แต่งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา
บลีชสำหรับผมนี่ คือ อนิเมะที่ผมยกให้ขึ้นหิ้งเป็นเบอร์ต้นๆในใจเลย ต่อให้จะเป็นม้านอกสายตามาตลอดถ้าเทียบกับนารูโตะ ดราก้อนบอลหรือวันพีช แถมยังโดนแซวเรื่องเป็นตัวประกอบหัวส้มอีก
แต่ว่าถ้าถามว่าทำไมผมถึงยกให้เป็นเบอร์ 1 เพราะนี่คืออนิเมะที่ผมดูไม่ได้เริ่มจากการบังเอิญเปิดเจอผ่าน Gang Cartoon แต่เพราะแฟลชไดร์ฟตรายมทูตตัวแทนของแม่ที่วางไว้บนโต๊ะคอม (ไม่รู้ยังอยู่มั้ย) จนผมไปหาว่านี่คืออะไรทำไมดีไซน์มันเท่จัง และใช่ครับหลังจากนั้นมาผมก็รักเรื่องนี้โดยปริยาย ทั้งเนื้อหางานภาพ การดีไซน์ตัวละคร ไม่ใช่เพียงแค่ความผูกพันธ์ที่เริ่มต้นจากตรงนี้
แต่ตลอด 10 กว่าปีที่ผมโตมา อิจิโกะก็สอนผมมาตลอดเรื่องความไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาหรือการปกป้องคนรอบข้างให้ดีที่สุด และผมก็มีสิ่งนี้ปักใจเสมอมา แม้ว่าอาจจะมีช่วงที่ผมตีตัวออกห่างจากเขาไปบ้างตามช่วงวัย แต่สุดท้ายผมก็ตกผลึกในใจแล้วว่าผมยังต้องการสิ่งนี้เพื่อคงสภาพความเป็นเด็กในหัวใจเพื่อให้เด็กคนนั้นไม่ตายไปตามกาลเวลา
ป.ล.ผมไม่ได้เบียวแค่เป็นหนึ่งเดียวกับโซลโซไซตี้
ที่ผ่านมาขอบคุณจริงๆนะ ”คุโรซากิ อิจิโกะ“
