20/07/2026
ฟุตบอลโลก สอนอะไรเรา?
เมื่อคืนครูโบนัส (ในฐานะอดีตนักเรียนแลกเปลี่ยนประเทศสเปน) ได้ตื่นขึ้นมาดูบอลโลกนัดชิงจนจบไปแบบยาวๆ ทั้งเกม จนถึงช่วงต่อเวลาพิเศษ แน่นอนว่าต้องเชียร์สเปนแบบสุดใจค่ะ ⚽️🇪🇸 ¡Vamos España!
ในครั้งนี้ที่ได้กลับมาดูทั้งแมตช์แบบจริงจังเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่ใครยิงประตูได้ แต่เป็นสีหน้าของนักเตะแต่ละคนตลอดสองชั่วโมงกว่านั้นต่างหาก
มีคนที่พยายามยิ้ม ทั้งที่ใครมองก็รู้ว่าเป็นการกัดฟันมากกว่ายิ้มจริง😬
มีคนที่แสดงความก้าวร้าว เข้าบอลแบบรุนแรงกับเพื่อนร่วมสนามซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนโดนใบเหลือง 🟨 ไปหลายราย
มีคนที่พุ่งเข้าชนคู่แข่งในจังหวะที่ไม่ควรทำ จนโดนใบแดง 🟥ไล่ออกจากสนามในช่วงท้ายเกม ทำให้ทั้งทีมต้องเหลือแค่ 10 คนไปตลอดช่วงต่อเวลา
และมีเด็กหนุ่มอายุ 19 ปีสองคน ที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองและทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีตลอดทั้งเกม ทั้งที่นี่คือนัดชิงบอลโลกครั้งแรกในชีวิตพวกเขา
นักฟุตบอลระดับโลกเหล่านี้ ผ่านการฝึกซ้อมมาเป็นสิบปี ผ่านความกดดันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ในช่วงเวลาแห่งความเครียด ความกดดัน ความคาดหวังอันยิ่งใหญ่นี้ เราก็ยังเห็นร่องรอยของ "เด็กน้อยที่อยู่ข้างใน" ที่ยังรับมือกับอารมณ์เชิงลบของตัวเองไม่ไหวอยู่ดี
เลยอดคิดไม่ได้ว่า ถ้านักกีฬาอาชีพระดับโลกแบบนี้ ยังมีวันที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ทัน แล้วเด็กอนุบาล-ประถมต้นของเรา จะรับมือกับความรู้สึกแบบนี้ได้ยังไงกันนะ?
ครูโบนัสไม่ได้บอกว่ากีฬาแข่งขันไม่ดีนะคะ ตรงกันข้ามเลย กีฬาส่งผลเชิงบวกกับพัฒนาการของเด็กๆ หลายด้านเลย ทั้งความแข็งแรงด้านร่างกายและจิตใจ วินัย มิตรภาพ การทำงานเป็นทีม และทักษะชีวิตอีกมากมาย
แต่สิ่งที่อยากชวนคุณพ่อคุณแม่สังเกตดูคือ เวลาลูกเราแพ้การแข่งขัน หรือทำพลาดต่อหน้าเพื่อนทั้งทีม
เราให้เวลาหรือพื้นที่ ให้เขาได้รู้สึกแย่บ้างไหม?
หรือเรารีบบอกให้
"ใจเย็นๆ"
"อย่าร้องน่า"
"แค่นี้เอง"
"ไว้เอาใหม่ได้"
เร็วเกินไป จนเด็กๆ ไม่ทันได้ระบายความรู้สึกจริงๆ ออกมาเลย 😔
อารมณ์ที่ไม่ได้ถูกระบายออกอย่างถูกต้องนี้ ไม่สามารถหายไปได้เองค่ะ แต่มันจะเข้าไปเก็บสะสมไว้ข้างใน
พอเกิดเหตุการณ์ครั้งต่อไปที่มาทับซ้อนกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น อารมณ์ ณ เวลานั้นก็จะยิ่งทวีคูณความเข้มข้นมากขึ้นไปเรื่อยๆ จนเกิดเป็นสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่มาปรึกษากับครูโบนัสบ่อยๆว่า "ลูกอารมณ์รุนแรงจังเลย"
เพราะทักษะการรับมือกับความผิดหวัง ไม่ใช่สิ่งที่ "เดี๋ยวโตแล้วก็ทำได้เอง" หรอกค่ะ
แต่ทักษะคือสิ่งที่ฝึกได้ และเด็กจำเป็นต้องได้รับโอกาสการฝึกฝนทีละนิด ในจังหวะที่เหมาะสมกับวัย และในบรรยากาศที่เด็กรู้สึกปลอดภัยพอจะแพ้ได้โดยไม่ถูกตัดสิน
นักเตะที่เราเห็นอยู่บนหน้าจอเมื่อคืนนี้ ก็เคยเป็นเด็กคนหนึ่งที่ต้องหัดแพ้เป็นครั้งแรกในชีวิตเหมือนกัน แต่โอกาสได้ฝึกฝนด้านอารมณ์ที่ไม่เท่ากัน ทำให้แต่ละคนแสดงพฤติกรรมที่แตกต่างกันออกไป
คำถามที่ครูโบนัสอยากฝากไว้ให้คุณพ่อคุณแม่คิด แบบไม่มีคำตอบตายตัวคือ
ลูกเรากำลังหัดแพ้ในบรรยากาศแบบไหนอยู่คะ?
— ครูโบนัส/ นักจิตบำบัดผ่านการเล่น (Play Therapist)
