17/07/2026
Kafasındaki gibi yapamadığı için zorlanan bir çocuk düşünün. Bir şey istediği gibi gitmemiş. Hata yapmış, kaybetmiş ya da başaramamış.
Ama mesele sadece o hata değil. O an sanki bütün yük o sonucun üzerine binmiş gibi hissediyor. Ağlıyor, öfkeleniyor, vazgeçmek istiyor...
Biz de tam o anda, çok iyi niyetle ona umut vermeye çalışıyoruz. "Bir daha dene.", "Sen istersen yaparsın.", "Yeter ki vazgeçme." diyoruz. Bunların hepsi destek olmak için söyleniyor.
Ama fark ettiniz mi?
Konuştuğumuz şey yine sonuç oluyor. Alt metninde olacak, yapacaksın, başaracaksın demeye devam ediyoruz.
Belki de o anda en çok ihtiyaç duyduğu şey, sonucu garanti eden bir cümleden ziyade, sonuç ne olursa olsun yanında kalacak bir yetişkindir.
"Canın sağ olsun." demek bu yüzden düşündüğümüzden daha kıymetli olabilir. Çünkü bu cümle "Boş ver." demek değil, "Sonuç ne olursa olsun, sen önemlisin" demektir.
Şefkattir. 🫂