18/05/2026
Yanınızdan hiç ayırmadığınız bir eşyayı düşünün…
Hep yanınızda olan, ulaşılabilir olan,
“Lazım olur” diye sürekli elinizin altında tuttuğunuz bir şey…
Onsuz eksik hissediyorsunuz.
Çünkü işinizi kolaylaştırıyor.
Sizi rahatlatıyor.
Alışkanlık olmuş.
Ama bazen bunu insanlara da yapıyoruz.
Birini gerçekten sevdiğimiz için değil,
yalnız kalmamak için hayatımızda tutabiliyoruz.
Canımız sıkıldığında yazmak,
kötü hissettiğimizde aramak,
kendimizi iyi hissetmek için sürekli ona ihtiyaç duymak…
Ve fark etmeden o kişiyi
bir “eşya” gibi konumlandırabiliyoruz:
hep ulaşılabilir olsun,
hep orada dursun,
hep bize iyi gelsin istiyoruz.
Oysa insanlar ihtiyaç anında kullanılan nesneler değil,
duyguları olan bireylerdir.
Sağlıklı ilişkiler;
“sensiz yapamam” üzerine değil,
“seninle daha iyi hissediyorum” üzerine kurulur. 🌿
