12/05/2026
Mutluluk bazen büyük anlarda değil, kimsenin fark etmediği küçük yerlerde saklanır.
Sabah içilen sıcak bir kahvede, bir çocuğun sebepsiz kahkahasında, “geçti” dediğimiz zor günlerin ardından gelen sessizlikte…
Çoğu insan mutluluğu sürekli iyi hissetmek sanıyor. Oysa mutluluk; hayatın içindeki tüm duygulara rağmen yaşamla bağ kurabilmek olabilir. Üzüntü varken de nefes alabilmek, kaygının içinde kendine küçük bir alan açabilmek, yorulduğunda durmayı seçebilmek…
Bazen mutluluk, eksiksiz olmak değil; eksik taraflarınla da kendine şefkat gösterebilmektir.
İnsan çoğu zaman mutlu olmayı erteler:
“Şunu başarırsam…”
“Beni anlarsa…”
“Hayat düzene girerse…”
Ama hayat hep biraz eksik, biraz karmaşık, biraz yarım kalır. Belki de mutluluk tam burada başlar: Kusursuz bir hayat beklemeyi bıraktığımız yerde.
Çünkü mutluluk bir hedef değil, bazen bir bakış açısıdır.
