02/02/2026
Bu kitabı 12.03.2021 tarihinde okumuştum.
Bittiğinde bir süre anne babamla konuşamadım. Yan yana gelemedim. Çünkü bazı yerler insanın içindeki en köklü inançları yerinden söküyor.
İyi Aile Yoktur, benim anne-baba kavrayışımı temelden değiştiren bir kitap oldu. Sadece kendi aileme değil, tüm anne babalara bakışımı dönüştürdü. O günden beri bir ebeveyni dinlerken, izlerken, gözlemlerken hala bu kitabın satır araları aklıma gelir.
Kitap çok rahatsız edici.
Alıştığımız “aile kutsaldır”, “anne-baba her koşulda haklıdır” anlatısını paramparça ediyor. Bu yüzden çok tepki aldı — alması da normal. Çünkü kimse sıkı sıkıya tutunduğu kutsalına, bağlılıklarımana bu pencereden bu kadar yakından bakmak istemez.
Eğer bu kitabı okursanız, bir süre bazı insanlara eskisi gibi bakamayabilirsiniz.Belki bazı cümleler boğazınızda düğümlenir.
Belki de ilk kez, hissettiklerinizin adını koyarsınız.
Benim için zor ama çok dönüştürücü bir okuma olmuştu.
Herkese önerir miyim? Hayır. ❌
Ama hazır olanlara gönül rahatlığıyla öneririm. 👍🏻
Kitap sadece bir metin değil, toplumsal bir tabuya yöneltilmiş en keskin baltalardan biri. İnternette ve psikoloji çevrelerinde ufak bir gezintiye çıkarsanız, kitabın nasıl bir kutuplaşma yarattığını görürsünüz. Kimine göre bir “başucu rehberi”, kimine göre ise “aile kurumuna bir saldırı.”
⚠️ Bazı uzmanlar kitabın dilini fazla keskin ve “suçlayıcı” bulabiliyor, ebeveynleri savunmasız bıraktığını savunuyor.
Eğer konfor alanınızda kalmak, “bizimkiler bizi en iyisiyle büyüttü” inancıyla devam etmek istiyorsanız bu kitaptan uzak durun. Ama;
• Kendi içindeki o kırgın çocuğu duymak istiyorsan,
• “Sevgi” adı altında yapılan manipülasyonları fark etmeye hazırsan,
• Toplumun dayattığı o sahte kutsallığı sorgulayacak cesaretin varsa...
Bu kitap seni çok rahatsız edecek. Ama bazen iyileşmek için önce o yaranın açılması, o iltihabın akması gerekir.
Okuyanlar var mı? Sizi de benim gibi günlerce darmadağın etti mi? Yorumlarda dertleşelim. 👇