Psikolog Dr. Başak KUBİN METE

Psikolog Dr. Başak KUBİN METE Lisans ODTÜ Psikoloji,
Yüksek Lisans ve Doktora Hacettepe Üniversitesi PDR

🌾İnzivadan bende kalanlar...İki yıldır içimde bir ağaç büyüyor. Bana dünyanın nasıl bir yer olduğunu, insanın temel mese...
11/05/2026

🌾İnzivadan bende kalanlar...

İki yıldır içimde bir ağaç büyüyor. Bana dünyanın nasıl bir yer olduğunu, insanın temel meselelerinin ne olduğunu, anlamlı bir hayatın nasıl yaşanacağını anlatan bir ağaç kök salıyor.

Varoluşçu yönelimli meslektaşlarla çevrili olmak tahminimin ötesinde güzel bir deneyimdi. Herkes o kadar doğal ve içtendi ki; duygular ve düşünceler öyle açıklıkla ifade edildi ki, insana olan umudum ve inancım yeşerdi. Birbirini etkilemeye çalışmayan, hazır cevaplara sığınmayan, kırılganlığını saklamadan orada duran insanlarla aynı alanı paylaşmak çok kıymetliydi.

Bu inzivada yeniden hatırladım ki, terapistlik kuramsal bilgiyle taşınabilen bir şey değil. İnanıyorum ki terapide en dönüştürücü olan, karşındaki insanla gerçekten karşılaşabilmek. Olan biteni hızla anlamlandırmadan, düzenlemeden, müdahale etme telaşına kapılmadan bir başkasının deneyimine eşlik edebilmek.

Öte yandan varoluşçu çalışma, ontolojik olanla savaşmakla değil; ona erişmeye çalışmakla ilgili. Kaygıyı, yalnızlığı, belirsizliği, sonluluğu ortadan kaldırmaya çalışmak beyhude. Mesele, bunları insan varoluşunun temel gerçeklikleri olarak karşılayabilmek.

İçimde bir yerden biliyorum ki, insan, gerçekten karşılaşabildiği ölçüde dönüşüyor. Ve sanırım dönüşmek, varoluşun getirdiklerinden kaçmadan yaşamayı göze alabilmek anlamına geliyor.

İçimdeki bu ağacı filizlendirmemdeki tarifsiz etkisi için 'e ve bu alanı açan 'e teşekkür ederim.

🌾Gözümün nuru, küçüğüm… Nasıl da büyüdün.Daha dün gibi, varlığının haberini aldığım o an.İçimde büyük bir sevincin yanı ...
13/04/2026

🌾Gözümün nuru, küçüğüm… Nasıl da büyüdün.
Daha dün gibi, varlığının haberini aldığım o an.
İçimde büyük bir sevincin yanı sıra derin bir kaygı da vardı. Bu hayatta birini daha, abin kadar sevebilir miyim diye sordum kendime. İkinizin ihtiyaçları arasında kalır mıyım, yetebilir miyim diye. Zaten uykusuz, yorgun, dağılmış bir bedenin içindeyken bir kez daha o yoldan geçebilir miyim diye…
🌾Ama o an bir karar verdim. Korkunun ortasında. Ben nasıl bir anne olacağımı beklemeyeceğim, anneliğimi yaşayarak kuracağım, dedim. Ne olacaksa olsun. Ne gelirse gelsin. Başıma geleni seçemem belki ama onunla nasıl var olacağımı seçerim. Ve öyle yaptım.
Aynı anda ağladığınızda sizi birbirinize sararak tuttum. Biriniz kanguruda, biriniz bebek arabasında hayatın içine çıktık. Seni emzirirken abin ayağımda uykuya daldı. Üçümüz, tüm yorgunluğumuzla ama birlikte, otobüse binip Sinop yollarına bile düştük.
🌾 Ben anneliği hazır bulmadım. Sizinle birlikte, her gün yeniden kurdum. Şimdi geriye bakınca görüyorum ki ben o korkunun içinde genişledim. Yetmek diye bir şey yokmuş aslında; birlikte var olmak varmış.
🌾Beş yıla bir hayat sığdırdık güzel oğlum.
İyi ki korkuya teslim olmadım.
İyi ki “yapamam” demedim.
Çünkü biz, olanın içinde, birlikte var olmayı seçtik.
🌾 Dünyanı kurmaktan vazgeçmeyeceğin nice yılların olsun küçük oğlum...

🌾Börek yerken aklıma babam geliyor. Çok sevdiğinden değil, börekleri fıtı fıtı yediğinden. Hızlı hızlı, sanki su içer gi...
31/03/2026

🌾Börek yerken aklıma babam geliyor. Çok sevdiğinden değil, börekleri fıtı fıtı yediğinden. Hızlı hızlı, sanki su içer gibi... Kendi başına yiyecekse, kutusundan, ayakta... Kahveye altlık olsun. Amaç börek yemek değil, amaç kahve içmek tabii yanındaki malum eşlikçiyle birlikte. Zamanı çok ama kendine ayıracak vakti yok babamın. Bense durmayı seviyorum, yavaş yemeyi, sofraya oturmayı, kendim için tabaklar hazırlamayı, o an ağzıma ne attıysam onun tadını çıkarmayı.

🌾Bu farkı anlıyorum. Bambaşka hayatlarımız oldu. Babamın bireysel bir hayatı olmadı. Kendi başına, yalnızca kendisi için duran bir insan olmak ona ya yabancı geldi ya da anlamsız. Bu durmama hali biraz da oradan mı geliyor? Örgütlü yaşamın açtığı bir gedik mi bu? İnsan kendini ortak bir davanın, ortak bir yükün, ortak bir akışın içinde kurarken, kendi küçük hazlarına, kendi yavaşlığına, kendi sofrasına yabancılaşabilir mi? Bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var ki bazı hayatlarda insan kendine yer açmayı öğrenemeden yaş alıyor.

🌾İnsan her zaman büyük kararlarla kurmuyor hayatını. Bazen bir böreği nasıl yediğiyle kuruyor. Bazen sofraya oturup oturmadığıyla. Bazen kendine tabak hazırlamayı hak görüp görmediğiyle. Hayat önümüze hazır bir şey koymuyor; biz nasıl yediğimizle, nasıl baktığımızla, nasıl durduğumuzla onu kuruyoruz. Gündelik olanın içinde varoluşumuzun izi var. Telaşta da, yavaşlıkta da, ayakta atıştırılan lokmada da, özenle hazırlanmış bir tabakta da.

🌾Benim tercihim, geçip gitmek değil. Kalmak. Temas etmek. Ve mümkünse, her lokmada biraz daha kendime yaklaşmak. Belki biraz da bu yüzden, börek yerken aklıma babam geliyor. Sadece onu hatırladığım için değil, ondan bana kalanla, benim seçtiğim hayat arasındaki mesafeyi yeniden fark ettiğim için. Baba kız olarak var olup, hayatı başka türlü yaşamanın ne demek olduğunu o küçük anda bir kez daha gördüğüm için.

🌾 Yedinci yaşını kutluyoruz. Artık kucağıma zar zor sığdığın bu günlerde, bazen bakışım kısa bir anlığına o küçük yüzüne...
05/01/2026

🌾 Yedinci yaşını kutluyoruz. Artık kucağıma zar zor sığdığın bu günlerde, bazen bakışım kısa bir anlığına o küçük yüzüne takılı kalıyor ve geçen bu yıllarda değişen çok şeyin olduğunu ama bazı şeylerin hiç değişmediğini anlıyorum.

🌾Duygularının sana ağır geldiği anlarda, kardeşinle rekabete girdiğinde, bana sarılıp uyumak istediğinde… Bir yanın büyümek istiyor, bir yanın benim küçük bebeğim olarak kalmak. Bu ikili hâli biliyorum. İnsan biraz böyle büyüyor zaten. Ben de senin hızında yürümeye, seni acele ettirmeden eşlik etmeye çalışıyorum.

🌾Zaman geçtikçe kendinle karşılaşmaya başlıyorsun.
Neleri sevdiğini, nelerden kaçtığını, nasıl bir hayat istediğini anlamaya çalışıyorsun. Şu an neye karar verdiğinin bir önemi yok. Önemli olan karar verebildiğini fark etmen. Kendi hayatına bakabilmen, kendinle temas kurabilmen. Belki bilim insanı olursun, belki bir yazar. Belki bugün adını bile koyamadığın bambaşka biri… Hayat bazen bizi hayal ettiğimiz yerden değil, cesaret ettiğimiz yerden çağırır.

🌾Benim tek dileğim, olmak istediğin kişi olman. İçinden gelen sesi bastırmadan, kendi hayatının sorumluluğunu alarak yaşaman. Seçim yapmaktan korkmadan, seçimlerinin arkasında durabilen biri olman.

🌾Şimdi taşımakta zorlandığın bu duyguların, ileride seni yönünü bulmaya çağıran işaretler olacak. Bu hâlin dönüştüğü yerde, duygularının sesini duyabilen, çağırdığı yere gitmekten geri durmayan biri ol güzel oğlum.

🌾Sen yürü. Ben buradayım.

🌾Sinop’a her gelişimde tuhaf bir şey oluyor: Zaman çizgisi düz bir hat olmaktan çıkıyor; ben, “ben” dediğim bütün hâller...
15/11/2025

🌾Sinop’a her gelişimde tuhaf bir şey oluyor: Zaman çizgisi düz bir hat olmaktan çıkıyor; ben, “ben” dediğim bütün hâllerimle aynı anda yürüyorum sanki. Ankara’da geçirdiğim yıllar Sinop'takini geçti ama Sinop’a misafir olamıyorum. Çünkü insan bazı yerlere sonradan ait olmuyor; bazı yerler onun varoluşunun dokusuna çoktan işlenmiş oluyor.

🌾Burada nefes alırken fark ediyorum ki bu şehrin havasına ben de karışmışım. Yollarında ayak izim, denizinde çocukluk sesim, sokaklarında ilk kaygılarım, ilk sevinçlerim… Sartre’ın dediği gibi, “bilinç daima bir şeye yönelir” benim bu şehirde yöneldiğim şey dış dünyadan ibaret değil aynı zamanda kendi geçmişime açılan kapılar.

🌾Bir köşeyi dönüyorum, liseli Başak çıkıyor karşıma. Başka bir sokakta birinci sınıfa giden o küçük kız beliriyor. Bazen ilk defa yalnız kaldığım, bazen ilk defa cesur hissettiğim hâlim beliriyor. Hepsi benim; ama her biri başka bir “ben-oluş”. Heidegger’in zamansallık dediği şey tam da bu: Kişi tek bir an değil, geçmişiyle-şimdiyle-geleceğiyle birlikte açılan bir varlık.

🌾Bu şehirde yüzünü gördüğüm her insan, birlikte büyüdüğüm o ortak hikâyenin tanıkları. Her biri beni bir zamanlar olduğum hâle geri çağırıyor, ama aynı anda bugün olduğum kişiyi de aydınlatıyor. Kierkegaard’ın o sessiz hakikati gibi: İnsan kendine ancak dolaylı bir yoldan, başkasının bakışıyla yaklaşabiliyor.

🌾Minnetim de tam burada duruyor. Bana eşlik etmiş, bana ayna olmuş, beni bende saklı kalandan biraz daha çıkaran herkese… Eşlik edilmek — bütün varoluşsal ağırlığıyla — insanı kendine doğru yolculuğunda en sıcak tutan şey belki de.

🌾 Biliyor musun ben ilk podcast'imi ilkokulda hazırlamıştım. Annem ses kaydı yapan bir teyp almıştı. Bir de büyük müzik ...
25/10/2025

🌾 Biliyor musun ben ilk podcast'imi ilkokulda hazırlamıştım. Annem ses kaydı yapan bir teyp almıştı. Bir de büyük müzik setimiz vardı. Önüne geçer, teybe kaseti takar başlardım kayıta. Müzik setinde şarkı açar, sesi kısar, konuşmaya başlardım, bildiğin fade out. Şarkılar söylerdim, hikayeler anlatırdım, röportaj bile yapardım, kendi kendime. Ben sesimi dışarıdan duymaya o yaşlarda başladım.

🌾 Küçüklüğümden beri kelimelerin arasında, kendi sesimi bulmaya çalıştım. Şimdi de bazen bir filozofun düşüncesinde, bazen sessizliğin içinde arıyorum.
Karşılaşma alanı, benim sesimi diğerine ulaştırma arzumun ürünü. İçimdekiler biraz da benden uzağa dökülsün, başkasına değsin istiyorum.

🌾 Kaygı üzerine çalışırken de aslında kendi kaygımla yeniden tanıştım. Her cümlede bir sorgulama, her durakta bir nefes vardı. Fark ettim ki, kaygıdan kaçmadan konuşmak, kendinle karşılaşmanın ta kendisiymiş.

🌾 Kendi sesini dünyaya açmak da bir tür varoluş cesareti.

Ve şimdi… o ses yola çıktı.

Belki herkese ulaşmayacak, ama duyan biri için bir anlam taşırsa, ne mutlu...

🌾Belki senin için de bir karşılaşma alanı olur.

🎧 Spotify’da: Karşılaşma Alanı – Yaşamla, Kendinle, Ötekiyle

🌾Sizi Topitop’la tanıştırayım. Toprak’ımla birlikte yaptık okul etkinliğinde.Dikiş işi benden, süslemesi ondan.Kollar bi...
19/10/2025

🌾Sizi Topitop’la tanıştırayım.
Toprak’ımla birlikte yaptık okul etkinliğinde.
Dikiş işi benden, süslemesi ondan.
Kollar biraz yamuk, dikişler yer yer eğri…
Ama bence tam da bu yüzden güzel.

🌾Toprak onu eline alır almaz sevdi.
Kucağında gezdirdi, yemek masasında ona yer açtı,
arabada uyuttu, ellerinden tutup yürüttü.
Hiç sorgulamadı, düzeltmedi, kusur aramadı.
Sadece sevdi.
Ve ben, onun gözlerinde
“Mükemmel" olmanın, kusursuz olmakla değil,
canlı hissettirmekle ilgili bir şey olduğunu gördüm.

🌾Topitop’un yamuk dikişlerinde benim sabrım var,
onun merakı, aramızdaki görünmez bağ var.
Birlikte yaptığımız şey kusursuz değil,
ama sahici,
tıpkı biz insanlar gibi.

🌾Eksik olan hiçbir şey bozuk değildir.
Bazen eğri bir dikiş,
tam da olması gerektiği yerdedir.

🌾Son zamanlarda elimdeki kitap, Paul Tillich’in Olmak Cesareti idi. Tillich, varolmanın kaygı doğurduğunu belirterek, tü...
25/09/2025

🌾Son zamanlarda elimdeki kitap, Paul Tillich’in Olmak Cesareti idi. Tillich, varolmanın kaygı doğurduğunu belirterek, tüm bu kaygılara rağmen yaşamı kucaklamanın yollarına dair felsefî ve ruhsal bir rehber sunuyor.

🌾Tillich, insanın varoluşun eşiğinde yaşadığı kaygılara bakıyor: yok olma, anlamsızlık, suçluluk… Yok olma kaygısı, bir gün tüm varlığımızın son bulacağı gerçeğiyle yüzleşmekten doğuyor. Anlamsızlık, yaşamın hangi temele dayandığını bilemediğimizde içimizi dolduran boşluktan yükseliyor. Ve suçluluk, kendi özgürlüğümüzle verdiğimiz kararların yanlış olabileceğini bilmenin ağırlığını taşıyor. Bu üç kaygının derininde aslında tek bir yüz var: hiçlik. İnsan, farklı biçimlerde ama sürekli olarak hiçliğin gölgesine bakıyor, bu yüzden her an kendi hiçliğimizle yüzleşiyoruz. Ama Tillich’e göre işte tam da bu yüzleşme, cesaretin ta kendisidir.

🌾 Kitap bittiğinde geriye çok derinden gelen bir çağrı kaldı. Kaygıyı kabullenmeye, suçlulukla yaşamaya, özgürlüğü seçmeye ve bütün bunların ortasında yaşamı onaylamaya çağıran bir ses.

🌾Çünkü Tillich’in bize hatırlattığı gibi, varoluş hiçbir zaman güvenli bir alan sunmaz; yine de insan, hiçliğe rağmen yaşamı seçmek zorundadır.

🌾İki oğlum var benim. Duyanlar diyor ki "bir de kızın olsun" Neden? Yaşlanınca bana baksın diye herhalde. Ya da yumuşak ...
14/09/2025

🌾İki oğlum var benim. Duyanlar diyor ki "bir de kızın olsun" Neden? Yaşlanınca bana baksın diye herhalde. Ya da yumuşak huylu, tatlı dilli, sevimli olsun da keyifleneyim diye.

🌾Benim ruhumu, doğdukları ilk günden beri keyifle dolduran iki oğlum var. Sevgi dolu, neşeli, tatlı mı tatlı iki oğlan. Güçlü duygusal bağlar kuran, kendilerini ifade eden, ev içinde sorumluluk alan... Erkek olduklarını öğrendiğim ilk andan beri hiç keşke demediğim iki oğlan..

🌾Tüm bunlar işte, toplumsal cinsiyet rolleri... Erkek çocuğuna haylazlığı, kız çocuğuna sevimliliği etiket olarak yapıştırıp sonra da izliyoruz gereğini ne kadar yerine getirecekler diye. Sonrası malûmunuz...

🌾Tek cümlelik ebeveynlik tavsiyesi: Siz çocuğunuza ne ile giderseniz, o size onunla gelecek.

🌾Büyümek ne tuhaf şey… Arkama dönüp ‘büyüdüm’ sandığım yaşlara baktığımda, aslında ne kadar da toy olduğumu görüyorum. A...
29/08/2025

🌾Büyümek ne tuhaf şey… Arkama dönüp ‘büyüdüm’ sandığım yaşlara baktığımda, aslında ne kadar da toy olduğumu görüyorum. Aynı gözlerden içeri süzülen aynı şeyler, zihnimde artık bambaşka bir form alıyor. Yıllar geçtikçe olacakları da merakla bekliyorum.

🌾40’a bir kala, bu yıl öğrendiğim şey kendimi seçmek oldu. Başkalarının yargılarından, inançlarından, bana yüklediği anlamlardan sıyrılmaya çalışmak… Kendime bakmak, kim olduğumu ve ne istediğimi anlamaya çalışmak. İşte burası varoluşçu bir yer.

🌾Bu yerde yeni yoldaşlarım oldu: Sartre’dan insanın kendi özgürlüğünden kaçamayacağını, Kierkegaard’dan kaygının bir düşman değil doğum sancısı olduğunu, Nietzsche’den umutsuzluğun içinden yeniden dirilişi, Camus’den sürgünlüğün ortasında bile yaşama ‘evet’ demeyi, Frankl’dan ise anlamı kendi varlığımızın bağrında kurabileceğimizi öğrendim.

🌾Çocuklarım ise bana Kronos’un hızla akan zamanına teslim olmamayı, Kairos’un anlarında nefes almayı öğretiyor. Zamanın sadece takvimden ibaret olmadığını; bazen durduğunu, bazen su gibi aktığını, bazense geçmişle geleceğin ‘şimdi’ye sıkıştığını görebiliyorum.

🌾Heidegger’in dediği gibi: İnsan, henüz olmamış olanla yaşayan bir varlıktır. O yüzden çabam da, kaygım da, düşlerim de beni var eden yollar. Yolda olmak, seçmek, düşmek, kalkmak, yeniden anlam kurmak… Bunların hiçbirini ertelemiyorum. Yaşıyorum.

🌾Bugün doğum günüm. Beni bekleyen ömrün uzunluğunu bilmiyorum. Ama bugünü, kendi özgürlüğümün sorumluluğunu taşıyarak; çocuklarımla, sevdiklerimle ve yolumla birlikte kendime ‘evet’ diyerek kutluyorum.

Address

Ankara

Telephone

+905053891986

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Psikolog Dr. Başak KUBİN METE posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Psikolog Dr. Başak KUBİN METE:

Shortcuts

Share

Category