30/06/2026
Elbette her ayrılık tek bir kişinin sorumluluğu değildir. Karşı tarafın da kendi hikâyesı, korkuları, ihtiyaçları, hazır oluşu ve seçimleri vardır. Her şeyi doğru yapsan bile bir ilişki sona erebilir.
Ama sen ilişkiyi sürekli kaybetme korkusuyla değil de gerçekten yaşayabildiğinde; kendini eksilterek değil, olduğun gibi var olabildiğinde ve sevgini sürekli geri çekmek zorunda hissetmediğinde, ayrılık yaşansa bile geriye şu cümle kalır:
“Ben elimden geleni yaptım.” Gerisi de kabul…
İşte psikolojik esneklik dediğimiz şey de budur.
Sonucu kontrol edemeyeceğini bilerek, yine de değerlerine uygun davranabilmek. Bitebileceğini bilmene rağmen, sırf korktuğun için yaşamaktan vazgeçmemek…
Bence ayrılığın yükünden daha ağır olan bir şey varsa o da henüz yaşanmamış bir ayrılığı her gün zihninde yaşamaktır.
Sevgiyle.
Pınar.
