05/04/2026
Videoda çocuğun yapamıyorum demesi fiziksel bir yetersizlik değil.
——Duygusal bir yakıt ikmali talebi———
(Yemek yerken, tuvalette, üstünü değiştirirken ya da yaşına uygun becerileri yapabildiği halde yapmaması gibi. Bazen.)
Onun için çabalamamı izlerken, aslında “Benim için uğraşıyor, ilgileniyor musun?” sorusuna yanıt arıyor.
“Hayır”ına saygı duyup yerini değiştirmek kısmında ise mesaj:
“Senin kararların dünyada bir etki yaratıyor. Seni duyuyorum ve sana uyum sağlıyorum.” öz saygısının temel taşı aslında.
Ben de kumla oynarken aslında sadece kumla oynamıyorum :) onun duygusal iniş çıkışlarına (regülasyonuna) eşlik ediyorum.
O “hayır” dediğinde savunmaya geçmeme kısmı “tamam hanımefendi hemen değiştiriyorum” diyerek oyunun içine esneklik katma, ona da esnekliği öğretiyor.
Sert bir kaya gibi durmak yerine, uyum.
Yani….
Çocuğunuz size oyunda hükmediyorsa, yönetiyorsa ya da yönlendiriyorsa; hayır öyle değil böyle diyorsa sevinebilirsiniz.
Kendi sesini ve ihtiyaçlarını prova ediyor.
Çocuğun direktiflerine uymak onun, oyunun gücüne inanmasını sağlar.
Bu şımarıklık değil, yaramazlık değil, saygısızlık hiç değil. Çünkü oyun bittiğinde oyunun bittiğini biliyor. Bu bir oyun. Kuralları biliyor ve anlaşmaya uydu. Burada ifade etmeye çalıştığım spontane örnek aslında çocuğa eşlik etmek, takip etmek. Bağımlılık ile bağımsızlık arasındaki süreç.
Siz onu takip edin ki yolu bulabilsin.
Sevgiler.
