27/07/2026
Son zamanlarda hem sosyal medyada hem de çevremizde sıkça karşımıza çıkan bir kavram var: “Mükemmel ebeveynlik.” Peki gerçekten böyle bir ebeveynlik modeli var mı?
Günümüzde anne ve babalar, sürekli bilgi akışının ve sosyal medyanın etkisiyle kendilerini çoğu zaman hiç hata yapmayan, her durumda sakin kalan ve her şeye doğru tepki veren kişiler olmak zorundaymış gibi hissedebiliyorlar. Oysa psikoloji alanındaki araştırmalar, bu kusursuzluk çabasının hem ebeveynler hem de çocuklar üzerinde beklenenin aksine olumsuz etkiler yaratabildiğini gösteriyor.
Psikanalist Donald Winnicott tarafından ortaya konan “Yeterince İyi Ebeveyn”yaklaşımına göre, çocukların sağlıklı gelişimi için kusursuz ebeveynlere ihtiyaçları yoktur. Çocuklar, güven veren bir ebeveynin desteğiyle yaşlarına uygun küçük hayal kırıklıkları yaşamaya, beklemeyi öğrenmeye ve her istediklerinin hemen olmamasıyla karşılaşmaya ihtiyaç duyarlar. Çünkü yaşamın zorluklarıyla baş etme becerisi tam da bu deneyimlerle gelişir.
Çocuğun karşılaşacağı her engeli ortadan kaldırmak ilk bakışta onu koruyormuş gibi görünse de, uzun vadede kendi başına başarma, problem çözme ve dayanıklılık geliştirme fırsatlarını azaltabilir. Çocukların büyürken yalnızca başarıyı değil, zorlanmayı ve yeniden denemeyi de deneyimlemeleri gerekir.
Gelişim Psikoloğu Edward Tronick ve çalışma arkadaşlarının araştırmaları da ebeveyn-çocuk ilişkisinde önemli olanın kusursuz bir uyum değil, yaşanan kopuklukların ardından kurulan “onarım” olduğunu göstermektedir. Bazen sesimizi yükseltebilir, sabrımız tükenebilir ya da istemediğimiz bir tepki verebiliriz. Bunlar insan olmanın bir parçasıdır. Asıl önemli olan, sonrasında çocuğumuzla yeniden bağ kurabilmek, onu anlamaya çalışmak ve gerektiğinde özür dileyebilmektir.
Çocukların ihtiyacı olan şey mükemmel ebeveynler değil; hata yapabilen, hatalarını kabul edebilen ve ilişkileri onarabilen ebeveynlerdir. Çünkü çocuklar yalnızca söylenenleri değil, yaşamın içindeki gerçek insan olma hâlini de öğrenirler. ————————————————————————
