02/10/2026
Babam ve Oğlum, şüphesiz Türk sinemasında üzerine en çok analiz yapılan filmlerden biri. Aile dinamikleri, ebeveyn tutumları, bağlanma, kuşaklararası aktarım, toplumsal bellek ve yas… Filmin neredeyse her sahnesi başka bir psikolojik okumaya kapı açıyor. Ama bu kez filmi Deniz’in gözünden izleyelim; (spoiler içerir)
Deniz dünyaya oldukça travmatik koşullarda gözlerini açıyor. Annesinin doğumda ölümüyle birlikte farklı süt annelerinin ona bakım verdiğini görüyoruz. Babasının da hapse girmesinden sonra bir bebeğin bakım veren kişiyle güvenli bir bağlanma geliştirebilmesi için ihtiyaç duyduğu süreklilik ve istikrar da Deniz’in hayatında yeterince bulunmuyor.
Sonra sahne Deniz’in çocukluk dönemine geçiyor.
Deniz, kitaplarla ve hayal dünyasıyla içinde bulunduğu dünyayla baş ediyor. Hayalleri onun için yalnızca bir oyun değil; dünyayı anlamlandırma ve baş etme yollarından biri.
Bir gün babası artık köye yerleşeceklerini söylüyor. Deniz için yeni bir hayat başlıyor. Fakat Sadık, oğlunu bu değişime hazırlıyor. Köyde karşılaşabileceği insanları, akrabalarını ve yaşayabileceklerini daha gitmeden tek tek anlatıyor. Deniz, karşılaşacağı zorlukları önceden bilerek gidiyor. Ve gerçekten de babasının anlattığı zorluklarla karşılaşıyor. Geri dönmek istediğinde ise Sadık’ın cevabı oldukça net: Senin yeni evin burası.
Çünkü Sadık, kendi babasıyla yaşadığı hesaplaşmaların, fiziksel ve psikolojik sancıların arasında bile oğlunun ihtiyaçlarını görmeye devam ediyor. Kendi yaralarıyla uğraşırken Deniz’in yaşayacağı uyum sürecini de gözetiyor.
Sonra Deniz’in hayatındaki en büyük kırılma geliyor: Babası hastalanıyor ve hayatını kaybediyor. Deniz bu süreçte yetişkinlerin davranışlarını dikkatle izleyen bir çocuk. Annesinin vefat ettiğini bildiği için aslında ölümle ilk kez tanışmıyor. Evlat kaybıyla ilk kez tanışan babaannesi ve dedesi, baban gökyüzünde uçuyor, dediklerinde onları gerçeklikle yüzleştiren de kendisi oluyor. Deniz’in sessizliği okulun ilk günü bozuluyor. Önemli günlerde sevdiklerimizi daha çok özleriz. Deniz’in ilk kez ağlayıp, babamı özledim, demesi de herkesi ağlatıyor.
Son sahnede ise Deniz’in babasının hayalini görüp babasının ölümünü kabullendiği anı izliyoruz. Deni
