01/08/2026
Çocukluk deneyimlerimizde ebeveynlerimizin ihtiyaçlarını karşıladığımız zaman görüldüğümüzü ve değerli olduğumuzu hissettiğimizde; onlar talep etmeden ihtiyaçlarını önceden anlamaya çalışır ve onlar için çabalamaya başlarız.
Ki bu çoğu zaman kendimizi, duygularımızı arka plana atarak yaşadığımız bir süreçtir. Ben değil onların ne hissettiği önemli düşüncesiyle,
çocuk olarak şunu öğreniriz; ben sadece onların ihtiyaç karşıladığımda var oluyorum. Bu döngü yetişkinlik boyunca devam eder. Vermek üzerine kurduğumuz o ilişkilerin sonunda tükenmiş bir bene dönüşüveririz. Çığlığımız hep değersizlik üzerine olur… 💔
