04/12/2022
İnsanın başkalarına ve kendilerine verdiği değerde her zaman bir denge olmalıdır. Kendinizi tamamen unutup kendinizi başkalarına adayıp altruizmin eşiğine gelebilirken başkalarını tamamen unutup kendinizi üstün görüp narsisizme de ulaşabilirsiniz.
✍️
Peki onca değere rağmen neden o insanlar size kaba ya da düşüncesiz davranır?
✍️
Cevabını 19. yy. filozofu Schopenhauer’dan nakledeceğim: “Bir dosta karşı gururlu ve onu biraz ihmal edici bir biçimde davranarak onu yitirmeyiz ama ona karşı çok fazla dostça ve kibar davranırsak onu yitiririz. Çünkü bu davranışımız onu küstah ve katlanılmaz kılacaktır, bu da bir kopmaya yol açacaktır. İnsanlar, özellikle onlara muhtaç olduğumuz düşüncesini kesinlikle kaldıramazlar. Kibir ve kendini beğenme bu düşüncenin ayrılmaz eşlikçileridir. Hemen onların nazını çekmek zorunda olduğumuzu düşünürler ve nezaket sınırlarını genişletmeye çalışırlar.”
✍️
Örnek vermek gerekirse, kendimizi ağaç, meyvelerimizi çabalayarak elde ettiğimiz sonuçlar, suyu ise çaba ve değer olarak düşünelim. Eğer suyu başka ağaçların dibine döker ve kendimizi unutursak hem hiç meyvemiz olmayacak hem de kuru bir ağaç olup ormanın bir parçası olamayacağız. Suyu kendimize verip meyveler elde ettiğimiz takdirde ormanın bir parçası olacağız.
Kardelen Şensoy
