08/11/2024
Van Gogh'un Tutuklular Çemberi tablosunu görüyorsunuz. Ressam tabloyu yaptıktan kısa bir süre sonra intihar ederek hayatın son vermiş. Resim ve ressam hakkındaki açıklamaları sanat tarihi sayfalarına havale edip resimdeki depresif havadan yola çıkarak birkaç şey yazmak istiyorum.
Zorbalık, iflas, ayrılık, taciz, ölümden dönmek vb. başa çıkılması zor herhangi bir olay yaşayanlar genellikle bu yaşadıklarına sağlıklı bir bakış açısı geliştirmekte zorlanır. Sanki hayat bir hapishaneye dönüşür de travmatik olaya dair düşünceler de o kişiyle beraber içeridedir. Beraber dönüp duruyordurlar artık. Bu düşünceler arasında ne yoktur ki? Haksızlığa uğramışlık, değersizlik, başarısızlık, yetersizlik, güvensizlik... ve daha başkaları.
Ancak sağlıklı düşünmeyi kitap, psikolojik destek veya tavsiye yoluyla öğrenmeye başladığında gelişmeye ve hayata katılmaya başlayabilse bile bir anlam boşluğuna düşebilir. Bunca zamandır boşuna mı yanlış şekilde yaşamıştır? Kendisini geliştirememesine sebep olan şeylerin etkisi kaybolduğuna göre şimdi neden ve nasıl yeni bir yol seçmelidir? Ya da eskisindeki gibi artık şikayete, isyankârlığa, eleştiriye herhangi bir hakkı kalmamış mıdır?
Dünya çift kutuplu bir yer. İyiliklerle ve kötülüklerle dolu. Ancak sağlıklı olabilmemiz için birkaç şey gerekiyor:
- Hayatı iyisiyle ve kötüsüyle kabul etmek
- Düşüncelerimizle savaşmadan onları yönetmeyi öğrenmek
- Geçmişe veya geleceğe değil şu ana odaklanmak
- Bütün tatsızlığına rağmen kendi olumsuz duygu ve düşüncelerinin farkında olmak
- İhtiyaç duyduğumuz ilkelere (cesaret, çalışkanlık gibi) belirlemek
- belirlenen değerler doğrultusunda gerekli aksiyonu almak
