2Dokuz

04/06/2026

Uzun süre bir düzenin içinde yaşadıktan sonra, o yapı ortadan kalktığında geride kalan yalnızca özgürlük olmayabilir; boşluk, belirsizlik ve adı konmayan duygular da eşlik edebilir. Öğrenci olmak çoğu zaman bir rolden fazlasıdır, bir kimliktir; ondan uzaklaşırken “şimdi kimim?” sorusu kendiliğinden ortaya çıkabilir.
Hayatın bundan sonra daha net ilerleyeceğine dair bir beklenti olabilir. Ancak yolun her zaman doğrusal olmadığı fark edildiğinde, insanda hafif bir eksiklik hissi kalabilir. Geride kalan rutinler, tanıdık yüzler ve fark edilmeden kurulan bağlar sessizce etkisini sürdürebilir; yerlerini neyin alacağı hemen görünmeyebilir.
Bu hislerin hemen geçmesi gerekmeyebilir. Mezuniyet sonrası dönem, her şeyin bir anda yerine oturduğu değil, yavaş yavaş yeniden kurulduğu bir aralık gibi düşünülebilir. Bu boşluk da sadece bir kayıp değil, henüz adı konmamış ihtimaller için açılan bir yer olabilir.

14/05/2026

13/05/2026

Bağlanmak çoğu zaman güvenmekle eş anlamlı düşünülebilir. Oysa bazı ilişkilerde insanlar, tam anlamıyla güven duymadan da bağ kurabilir. Bu bağ, çoğu zaman ihtiyaçlar, alışkanlıklar ya da yalnız kalma korkusu üzerinden şekillenebilir. Kişi, karşısındakine derin bir güven hissetmese bile, o ilişkinin sunduğu tanıdıklığa tutunabilir. Bu durumda bağ, bir seçimden çok, bir tür duygusal zorunluluk gibi yaşanabilir.
Güvenin olmadığı bir bağda, kişi sürekli tetikte olabilir. Karşı tarafın sözleri, davranışları ya da sessizliği fazla anlam yüklenerek yorumlanabilir. Bu da ilişkiyi beslemek yerine, içsel bir yorgunluk yaratabilir. Çünkü güven, ilişkideki belirsizliği tolere edebilmenin temelidir. O olmadan bağ kurmak mümkün gibi görünse de, bu bağ çoğu zaman derinleşmekte zorlanır ve kırılgan bir zemin üzerinde ilerler.
Belki de asıl soru, “Bağlanmak mümkün mü?” sorusundan çok, “Nasıl bir bağın içinde kalıyoruz?” sorusudur. Güvenin olmadığı bir ilişkide kalmak, bazen kişinin kendi içsel ihtiyaçlarını, korkularını ya da geçmiş deneyimlerini anlamaya çalışmasıyla ilişkili olabilir. Çünkü bağ kurmak, sadece birine tutunmak değil; o bağın içinde kendini ne kadar güvende hissedebildiğinle ilgilidir. Ve çoğu zaman, gerçek yakınlık ancak güvenin yavaş yavaş inşa edilebildiği yerde mümkün olabilir.

10/05/2026

Beslenme ve Sinir Sistemi Üzerine Bir Ebeveyn Rehberi
Ebeveynlerin zihninde yankılanan o meşhur cümle: “Acaba doydu mu? Kesin bu çocuk aç!”
Peki, ek gıda süreci sadece mideyi doldurmak mı, yoksa bir güven ve keşif yolculuğu mu? 🥑🥦🥣

Diyetisyen Berfin Cengiz ve Uzman Klinik Psikolog Işın Emeç’in işbirliğiyle hazırladığımız bu özel eğitimde; BLW (Bebek Liderliğinde Beslenme) yöntemini sinir sistemi bakış açısıyla değerlendireceğiz.

Neleri Konuşacağız?
• BLW ve Güvenli Beslenme: Fiziksel hazırlık ve doğru teknikler.
• Masanın Görünmez Misafiri: Beslenme anında sinir sistemi, regülasyon ve duyusal farkındalık.
• Pencerenin İçinde Kalmak: Bebeğinizin tolerans penceresini anlamak ve zorlayıcı anlarda ebeveynlere taktikler.

Gelin, bu kaygılı soruyu bir kenara bırakıp bebeğinizin otonomisine ve sinir sistemine alan açalım. ✨

🗓 Tarih: 13 Mayıs 2026 (Online) , 16 Mayıs (yüz yüze)
⏰ Saat: 20:30-22:00
🔗 Kayıt için bize ulaşabilirsiniz!

04/05/2026

Doğum günleri, yalnızca kutlanan bir gün olmanın ötesinde, insanın kendisiyle kurduğu bağın biraz daha görünür hale geldiği anlar olabilir. Bu günlerde hissedilen duygusallık, çoğu zaman iç dünyayla kurulan temasın doğal bir sonucu olarak düşünülebilir. Çünkü yılın diğer günlerinde fark etmeden akıp giden duygular, bu tür dönüm noktalarında biraz daha yavaşlayıp kendini hissettirme fırsatı bulabilir.
Bu duygusallık, sadece geçmişe dönük bir bakış değil; aynı zamanda kişinin kendi varlığını fark etmesiyle de ilgili olabilir. “Ben buradayım, bir yıl daha geçirdim, bir şeyler yaşadım” diyebilmek… Bu fark ediş, bazen sevinç, bazen minnettarlık, bazen de sakin bir içsel duruş getirebilir. Duyguların çeşitliliği, aslında yaşamla kurulan bağın canlı olduğunu gösterebilir.
Belki de doğum günlerini anlamlı kılan şey, tam olarak bu çok katmanlı hisler olabilir. İnsan o gün sadece kutlamaz; aynı zamanda kendini biraz daha duyabilir, biraz daha görebilir. Ve bu yüzden doğum günlerinde yaşanan duygusallık, kaçınılması gereken bir şey değil; insanın kendi hikâyesiyle temas ettiği özel bir alan olarak düşünülebilir.
✍️ :

23/04/2026

The ones who keep their inner child alive / İçindeki çocuğu canlı tutanlar ❤️

04/04/2026

Sınır koymak çoğu zaman yalnızca “hayır” demek değil, aynı zamanda bir riski göze almak gibi hissedilebilir. Çünkü bazı insanlar için sınır koymak, karşı tarafı kaybetme ihtimaliyle neredeyse eş anlamlı olabilir. Özellikle geçmişte sevginin koşullu hissedildiği ya da yakınlığın kayıp korkusuyla iç içe yaşandığı deneyimlerde, kişi kendi ihtiyaçlarını geri plana atmayı daha güvenli bulabilir. Bu yüzden sınır koymak, bir tercih olmaktan çok, içsel bir çatışmaya dönüşebilir.
Bu korku, çoğu zaman “Eğer kendim olursam, sevilmem” inancıyla beslenebilir. Kişi, ilişkide kalabilmek için esnemeyi değil, kendinden vazgeçmeyi öğrenmiş olabilir. Oysa sınır koymak, ilişkiyi zayıflatan değil; aksine, daha gerçek bir zemine taşıyabilen bir adım olabilir. Çünkü sınırların olmadığı bir ilişkide yakınlık, çoğu zaman uyum değil, bastırma üzerine kurulabilir. Bu da zamanla görünmeyen bir yorgunluk ve içsel uzaklaşma yaratabilir.
Bazen sınır koyarken asıl kaybetme riski, karşı tarafı değil, kendini kaybetmek anlamına gelebilir. Sağlıklı bir ilişkide sınırlar, mesafe yaratmak için değil; iki kişinin de var olabileceği bir alan açmak için var olabilir. Bu nedenle sınır koymak, bir ayrılık tehdidi değil, ilişkinin sürdürülebilirliği için bir davet olabilir. Ve bazen gerçekten kalan ilişkiler, tam da bu sınırların içinde şekillenenler olabilir.
✍️:

31/03/2026

Ödül ve ceza, uzun zamandır eğitimin görünür araçlarıdır. Dışarıdan bakıldığında düzen kurar gibi görünürler; davranışı şekillendirir ve anı kurtarıyor olabililer. Ama iç dünyada neye dokundukları her zaman o kadar net olmayabilir.

Bir davranış ödülle karşılandığında, çocuk belki de şu soruyu öğrenir:
“Bunu yaparsam ne kazanırım?”
Ceza ile karşılaştığında ise:
“Bunu yaparsam ne kaybederim?”

Oysa gelişim, bazen bu soruların ötesine geçmeyi gerektirir:
“Ben kimim ve neden böyle davranmak istiyorum?”

Araştırmalar ve klinik gözlemler, ödül ve cezanın çoğu zaman dış denetimi güçlendirdiğini; içsel motivasyonu ise gölgede bırakabildiğini düşündürüyor. Hatta bazı durumlarda ceza, davranışı bastırırken duyguyu büyütebiliyor; ödül ise yokluğunda hayal kırıklığına dönüşebiliyor.

Belki de mesele, kontrol etmekten çok eşlik etmektedir.
Kuralların olduğu ama ilişkinin kaybolmadığı, sınırların olduğu ama merakın da korunduğu bir alan yaratmakta.

Çünkü bazen en güçlü “pekiştireç”, bir çocuğun anlaşıldığını hissettiği o sessiz andır.