2Dokuz

10/05/2026

Beslenme ve Sinir Sistemi Üzerine Bir Ebeveyn Rehberi
Ebeveynlerin zihninde yankılanan o meşhur cümle: “Acaba doydu mu? Kesin bu çocuk aç!”
Peki, ek gıda süreci sadece mideyi doldurmak mı, yoksa bir güven ve keşif yolculuğu mu? 🥑🥦🥣

Diyetisyen Berfin Cengiz ve Uzman Klinik Psikolog Işın Emeç’in işbirliğiyle hazırladığımız bu özel eğitimde; BLW (Bebek Liderliğinde Beslenme) yöntemini sinir sistemi bakış açısıyla değerlendireceğiz.

Neleri Konuşacağız?
• BLW ve Güvenli Beslenme: Fiziksel hazırlık ve doğru teknikler.
• Masanın Görünmez Misafiri: Beslenme anında sinir sistemi, regülasyon ve duyusal farkındalık.
• Pencerenin İçinde Kalmak: Bebeğinizin tolerans penceresini anlamak ve zorlayıcı anlarda ebeveynlere taktikler.

Gelin, bu kaygılı soruyu bir kenara bırakıp bebeğinizin otonomisine ve sinir sistemine alan açalım. ✨

🗓 Tarih: 13 Mayıs 2026 (Online) , 16 Mayıs (yüz yüze)
⏰ Saat: 20:30-22:00
🔗 Kayıt için bize ulaşabilirsiniz!

04/05/2026

Doğum günleri, yalnızca kutlanan bir gün olmanın ötesinde, insanın kendisiyle kurduğu bağın biraz daha görünür hale geldiği anlar olabilir. Bu günlerde hissedilen duygusallık, çoğu zaman iç dünyayla kurulan temasın doğal bir sonucu olarak düşünülebilir. Çünkü yılın diğer günlerinde fark etmeden akıp giden duygular, bu tür dönüm noktalarında biraz daha yavaşlayıp kendini hissettirme fırsatı bulabilir.
Bu duygusallık, sadece geçmişe dönük bir bakış değil; aynı zamanda kişinin kendi varlığını fark etmesiyle de ilgili olabilir. “Ben buradayım, bir yıl daha geçirdim, bir şeyler yaşadım” diyebilmek… Bu fark ediş, bazen sevinç, bazen minnettarlık, bazen de sakin bir içsel duruş getirebilir. Duyguların çeşitliliği, aslında yaşamla kurulan bağın canlı olduğunu gösterebilir.
Belki de doğum günlerini anlamlı kılan şey, tam olarak bu çok katmanlı hisler olabilir. İnsan o gün sadece kutlamaz; aynı zamanda kendini biraz daha duyabilir, biraz daha görebilir. Ve bu yüzden doğum günlerinde yaşanan duygusallık, kaçınılması gereken bir şey değil; insanın kendi hikâyesiyle temas ettiği özel bir alan olarak düşünülebilir.
✍️ :

23/04/2026

The ones who keep their inner child alive / İçindeki çocuğu canlı tutanlar ❤️

12/04/2026

04/04/2026

Sınır koymak çoğu zaman yalnızca “hayır” demek değil, aynı zamanda bir riski göze almak gibi hissedilebilir. Çünkü bazı insanlar için sınır koymak, karşı tarafı kaybetme ihtimaliyle neredeyse eş anlamlı olabilir. Özellikle geçmişte sevginin koşullu hissedildiği ya da yakınlığın kayıp korkusuyla iç içe yaşandığı deneyimlerde, kişi kendi ihtiyaçlarını geri plana atmayı daha güvenli bulabilir. Bu yüzden sınır koymak, bir tercih olmaktan çok, içsel bir çatışmaya dönüşebilir.
Bu korku, çoğu zaman “Eğer kendim olursam, sevilmem” inancıyla beslenebilir. Kişi, ilişkide kalabilmek için esnemeyi değil, kendinden vazgeçmeyi öğrenmiş olabilir. Oysa sınır koymak, ilişkiyi zayıflatan değil; aksine, daha gerçek bir zemine taşıyabilen bir adım olabilir. Çünkü sınırların olmadığı bir ilişkide yakınlık, çoğu zaman uyum değil, bastırma üzerine kurulabilir. Bu da zamanla görünmeyen bir yorgunluk ve içsel uzaklaşma yaratabilir.
Bazen sınır koyarken asıl kaybetme riski, karşı tarafı değil, kendini kaybetmek anlamına gelebilir. Sağlıklı bir ilişkide sınırlar, mesafe yaratmak için değil; iki kişinin de var olabileceği bir alan açmak için var olabilir. Bu nedenle sınır koymak, bir ayrılık tehdidi değil, ilişkinin sürdürülebilirliği için bir davet olabilir. Ve bazen gerçekten kalan ilişkiler, tam da bu sınırların içinde şekillenenler olabilir.
✍️:

31/03/2026

Ödül ve ceza, uzun zamandır eğitimin görünür araçlarıdır. Dışarıdan bakıldığında düzen kurar gibi görünürler; davranışı şekillendirir ve anı kurtarıyor olabililer. Ama iç dünyada neye dokundukları her zaman o kadar net olmayabilir.

Bir davranış ödülle karşılandığında, çocuk belki de şu soruyu öğrenir:
“Bunu yaparsam ne kazanırım?”
Ceza ile karşılaştığında ise:
“Bunu yaparsam ne kaybederim?”

Oysa gelişim, bazen bu soruların ötesine geçmeyi gerektirir:
“Ben kimim ve neden böyle davranmak istiyorum?”

Araştırmalar ve klinik gözlemler, ödül ve cezanın çoğu zaman dış denetimi güçlendirdiğini; içsel motivasyonu ise gölgede bırakabildiğini düşündürüyor. Hatta bazı durumlarda ceza, davranışı bastırırken duyguyu büyütebiliyor; ödül ise yokluğunda hayal kırıklığına dönüşebiliyor.

Belki de mesele, kontrol etmekten çok eşlik etmektedir.
Kuralların olduğu ama ilişkinin kaybolmadığı, sınırların olduğu ama merakın da korunduğu bir alan yaratmakta.

Çünkü bazen en güçlü “pekiştireç”, bir çocuğun anlaşıldığını hissettiği o sessiz andır.

17/03/2026

Ayrılık çoğu zaman kayıp, hayal kırıklığı ve belirsizlik duygularını beraberinde getirebilir. Bu nedenle bir ilişkinin bitmesi çoğu kişi için yalnızca bir karar değil, aynı zamanda duygusal olarak zorlayıcı bir süreç olabilir. Yine de bazı durumlarda ayrılık, tarafların birbirine zarar vermeden yollarını ayırabildiği ve ilişkinin deneyimlerini geride bırakabildiği bir biçimde yaşanabilir.
Sağlıklı bir ayrılık, duyguların hiç incinmediği ya da hiçbir üzüntünün yaşanmadığı bir durum anlamına gelmeyebilir. Aksine, yaşanan duyguların inkâr edilmeden kabul edilmesi ve ilişkiye dair sorumluluğun tek bir tarafa yüklenmemesi bu sürecin daha dengeli yaşanmasına katkı sağlayabilir. İlişkinin neden sürdürülemediğini anlamaya çalışmak, suçlama yerine anlamaya yönelmek ve karşı tarafın duygularına da alan tanımak, ayrılığın daha onarıcı bir biçimde yaşanmasına yardımcı olabilir.
Bazen sağlıklı bir ayrılık, ilişkiyi kurtarmaktan çok, iki kişinin kendi gelişimine alan açabilmesiyle ilgili olabilir. Birbirini değiştirmeye çalışmadan, ilişkinin o noktada sürdürülebilir olmadığını kabul etmek ve sınırları koruyarak yolları ayırabilmek… Belki de sağlıklı ayrılık tam olarak burada ortaya çıkabilir. Çünkü bazı ilişkiler, birlikte devam etmekten çok, birbirinin hayatında bıraktığı deneyimle anlam kazanabilir.
✍️ :

16/03/2026

Ergenlik, bazen odanın kapısının biraz daha sert kapanışında, bazen de uzayan bir sessizlikte kendini hissettiren bir dönem olabilir. “Beni anlamıyorsunuz” cümlesini bu yıllarda sıkça duyabiliriz. Çoğu zaman yüksek bir sesle söylenir; ama altında daha yumuşak bir ihtiyaç titreşiyor olabilir. Belki de genç, kendi içindeki değişimin hızına yetişmeye çalışıyordur. Beden değişir, duygular büyür, düşünceler derinleşir; kimlikle ilgili sorular art arda gelir. Modern dünyanın gürültüsü, beklentiler ve karşılaştırmalar arasında bir zihin kendi ritmini ararken yorulabilir. Anlaşılmamak hissi de bazen bu arayışın gölgesinde belirebilir.
Bu yaşlarda genç bir yandan kendi yolunu bulmak ve kendi kararlarını almak isterken, diğer yandan hâlâ anlaşılmaya ve güvenli bir bağın varlığını hissetmeye ihtiyaç duyabilir. Yetişkinin sözleri ile gencin duyguları her zaman aynı frekansta olmayabilir; bazen en iyi niyetle söylenen ‘olur öyle, geçer’ bile duyulmamış bir boşluk bırakır.
Oysa her zaman hemen düzeltmek ya da çözmek gerekmeyebilir. Bazen biraz daha beklemek, biraz daha merakla dinlemek yeterli olabilir. “Beni anlamıyorsunuz” diyen genç, belki de dünya ile kendi arasında bir köprü arıyordur; ve o köprü çoğu zaman yargısız bir varlıkla, samimi bir merakla kurulabileceği gibi, yanında kalmak ve eşlik etmekle de güçlenebilir.
✍️: