14/07/2026
Çocukken büyümek istiyor insan.
Sonra başarılı olmak.
Sonra güçlü olmak.
Sonra hep haklı olmak...
54 yaşını geride bırakırken şunu fark ettim:
Hayat kendi ritminde akıyor, onu sürekli itmeye ya da kontrol etmeye çalışmak beyhude. İyi yaşamak için kendimizi hırpalamak zorunda değiliz.
Mucize büyük debdebelerde değil, sabah uykusunu iyi alabilmekte,
bedenini dinleyebilmekte ve o meşhur zihin yaşını bazen 8’e indirip çocukça
gülebilmekte saklı.
Eskiden her sorunun cevabını arıyordum,
şimdi doğru soruyu bulunca seviniyorum.
Eskiden herkesi ikna etmeye çalışıyordum,
artık anlaşabildiklerime sarılıyorum.
Eskiden çok çalışmanın tek yol olduğuna inanıyordum,
şimdi beden de, zihin de bana başka bir şey öğretiyor:
En güzel sonuçlar bazen en doğru şartlar oluşunca geliyor.
Tohum toprağı iterek büyümüyor,
Toprak uygun olunca büyüyor.
Sanırım bu yılın felsefesi bu oldu:
Maksimum verim.
Minimum gereksiz çaba.
Üşenmek değil bu,
boşa kürek çekmemek.
Artık daha az kırılıyorum.
Daha az acele ediyorum.
Daha az “ama” diyorum.
(Hâlâ biraz diyorum. Tam bırakınca ben ben olmam zaten 😊)
54 yaş bana hafiflik verdi.
Bu yıl yine dilek tuttum.
Dünyada biraz daha merhamet olsun.
Birbirimizi değiştirmeye çalışmadan anlayabilelim.
Ve bana
Merakımı hiç kaybettirmesin.
Çünkü yaş almak galiba sayıların işi.
Hayret edebilmek ise ruhun.
Hayatıma bir şekilde dokunduğunuz, bana bir şey öğrettiğiniz, bazen güldürdüğünüz, bazen düşündürdüğünüz için teşekkür ederim.
İyi ki varsınız.
Yeni yaşım, güzellikle gelsin 🤍