28/07/2026
Bazen çocuklarımızla konuştuğumuzu sanıyoruz.
Oysa aslında onların içindeki sesle konuşuyoruz.
Bugün zorlandığında ona söylediğimiz bir cümle,
yarın bir yetişkin olarak kendisine söylediği cümle olabilir.
“Yapamıyorsun.”
“Yine mi olmadı?”
“Bu kadar da zorlanılmaz.”
Ya da…
“Henüz olmadı.”
“Zorlanman çok normal.”
“İstersen bir kez daha deneyebilirsin.”
“Ben senin çabana bakıyorum.”
Çocuklarımız büyüyecek.
Biz her zaman yanlarında olamayacağız.
Ama bizim sesimiz, onların içinde kalmaya devam edecek.
Ben kendi çocukluğumdan kalan bazı sesleri bugün hâlâ taşıdığımı fark ettikçe, kızımın içinde nasıl bir ses bırakmak istediğimi daha çok düşünüyorum.
Çünkü biliyorum ki bir gün, hayatın karşısında tek başına durduğunda, belki de en çok kendi içindeki sese ihtiyaç duyacak.
Ve ben istiyorum ki o ses ona iyi gelsin. 🤍
Siz çocuğunuzun içinde nasıl bir ses bırakmak istiyorsunuz?
Bu postu kaydedin; belki bir gün, tam da ihtiyacınız olan cümleyi hatırlamanıza yardımcı olur.
