21/05/2026
Seanslarımda anne babalardan, özel yaşantımda çevremden duyarım sıkça:
“Bizim çocuk çok olgun, yaşından daha yetişkin gibi, yaşıtlarını çocuk görüyor, büyümüş de küçülmüş” vb. yorumlar.Bu bazen ebeveynlerin de hoşuna gider.
Sevgili anne babalar bu doğru olan değil, olması gereken yaşında davranmak.Bunun maalesef çok önemli ve olumsuz bir sonucu bireyin yaşıtlarıyla sağlıklı ilişkiler kuramaması olabiliyor.
Kimi zaman kimilerimiz dezavantajlı bir çevrede, zorluklarla boğuşmak zorunda kalan bir ailede yetişir.Küçük yaşta olmasına rağmen kendinden küçük kardeşine bakım verme, evin küçük annesi/babası olma rolüne bürünür(bir şekilde bu kıyafet ona giydirilir, bu rolü üstlenmek zorunda kalır).
Kimi zaman da çocuğa yapılan maddi/manevi ‘yatırımlar’ o kadar orantısız ve büyük olur ki; çocuk yine toplumdaki yerini, akranlarıyla ilişkide nerede konumlanacağını bilemez.Örneğin; hep yaşça çok büyüklerle sohbet etmekten keyif alır.Yaşıtlarını sıkıcı bulur, küçümser vb. Bazen ileri yaşlarda ebeveyn olmak ve çocukla aradaki yaş farkı makası çok açık olması durumu da buna sebep olabilir.
🪷Ebeveynler ne yapmalı? Çocuğu yaşıtlarıyla ilişki kurmaya teşvik etmeli, gelişim evresiyle uyumlu olmayan roller vermemeli, “büyümüş de küçülmüş” halinden memnun oldukları izlenimini çocuklarına yansıtmamalı(bu sağlıksız hali beslememeli), gerektiğinde profesyonel yardım almalı.
