01/06/2026
Hepimizin içinde, bir zamanlar duyulmamış, görülmemiş, anlaşılmamış bir çocuk vardır.
Bu çocuk, yetişkinlikte tetiklendiğinde suskunlukla, öfkeyle, kaygıyla, terk edilme korkusuyla veya aşırı hassasiyetle kendini gösterir.
İçindeki çocuğa ebeveynlik etmek, bu yaralı kısmı reddetmek değil; ona güvenli bir alan açmaktır:
“Üzülmen normal, ben senin yanındayım.”
“Artık yalnız değilsin.”
💗 İçsel ebeveynlik, kendine şefkat göstermenin en derin hâlidir.
Bu;
• Kendini suçlamak yerine anlamak,
• Hatalarını kırbaçlamak yerine öğretici görmek,
• Duygularını bastırmak yerine onlara alan açmak,
• Yetişkin olarak kendi sınırlarını koruyabilmek,
demektir.
İçindeki çocuğu iyileştirdiğinde, yetişkin yanın daha güçlü, daha dengeli ve daha huzurlu olur.