Doç.Dr. Ülkü AKYOL ARDIÇ

04/05/2026

Bazen fark etmeden acele ediyoruz. “Okumayı öğrendi mi? Kaç sayfa bitirdi?” diye sorarken, asıl soruyu kaçırıyoruz: Seviyor mu?

Çocuklar kitapla bizim kurduğumuz ilişkiyi miras alıyor. Evde bir köşede duran kitaplık değil, gerçekten açılan sayfalar iz bırakıyor. Bazen yarım kalan bir hikâye, zorla bitirilen bir kitaptan çok daha kıymetli oluyor. Çünkü mesele bitirmek değil, bağ kurmak.

Bırakalım seçsin. İnce mi, kalın mı, resimli mi, saçma mı? Onun dünyasında bir kapı aralanıyorsa doğru kitaptır zaten.

Belki de en çok ihtiyacı olan şey, “hadi oku” diyen bir ses değil; birlikte sessizce aynı sayfada buluşmak. 📖

createmst | Visual & Digital Solutions
instagram.com/createmst
2026

01/05/2026

Dünyanın tüm yükünü taşıyan o yorgun eller, aslında en çok küçük bir çocuğun hayâllerini avuçlarında tutar. Bir babanın veya bir annenin alnından süzülen her damla ter, bir evladın yoluna serilen ışıktır. Bugün sadece emeği değil; o nasırlı ellerin ardındaki bitmek bilmeyen şefkati, uykusuz gecelerin sessiz kahramanlığını ve yarını ilmek ilmek işleyen sabrı selamlıyorum.

Çünkü hayat, en çok emeğin dizinde huzur bulur.

•

01/05/2026

Dünyanın tüm yükünü taşıyan o yorgun eller, aslında en çok küçük bir çocuğun hayallerini avuçlarında tutar. Bir babanın veya bir annenin alnından süzülen her damla ter, bir evladın yoluna serilen ışıktır. Bugün sadece emeği değil; o nasırlı ellerin ardındaki bitmek bilmeyen şefkati, uykusuz gecelerin sessiz kahramanlığını ve yarını ilmek ilmek işleyen sabrı selamlıyoruz.

29/04/2026

Dürüst olalım; bazen sadece "yetişkin olmak" bile omuzlarımızda dünyanın en ağır yükü gibi. İşin stresi, hiç bitmeyen o koşturmaca, yarın kaygısı derken bazen kendi kalbimizin gürültüsünden nefes alamıyoruz. Kendi duygularımızın altında bu kadar ezilirken, her şeyin yolunda gitmesini beklemek bazen çok zor geliyor.

Peki, biz koca hâlimizle bu fırtınalarda bazen yönümüzü kaybederken; dünyayı henüz bir avuç oyuncağı ve kocaman meraklı gözleriyle tanımaya çalışan o minicik canlardan nasıl "olgunluk" bekleyebiliyoruz? Beynindeki o küçücük "dur" düğmesi bile henüz tam gelişmemişken, ondan bir yetişkin sabrı istemek... Sizce de kalbimize biraz ağır gelmiyor mu?

O çok kızdığımız, bazen dayanamadığımız o öfke nöbetleri var ya; aslında onlar birer başkaldırı değil, sessiz birer yardım çığlığı. "Anne, baba; içimde bir yangın var ve ben bunu tek başıma söndüremiyorum. Lütfen elimi tut, bana nasıl sakinleşeceğimi öğret!" diyor o gözyaşları.

Ona sesimizi yükseltmeden önce, elimizi kalbimize koyup o dürüst soruyu kendimize sormalıyız: "Şu an ben sakin bir liman mıyım, yoksa ben de mi fırtınaya kapıldım?"

Onlara kusursuz ebeveynler borçlu değiliz. Onlara sadece düştüklerinde tutunabilecekleri, kendi hatalarıyla barışık, "seni anlıyorum" diyebilen şefkatli birer "insan" borçluyuz.

​Çünkü biz durulmadan, onlar dinmez. 🌿

02/04/2026

🥰

27/03/2026

16/03/2026

Bazen yaşadığımız sorunlar gerçekten büyük değildir. Ama zihnimiz onları büyütür.

Kaygı, küçük bir taşı gözümüzde koca bir kayaya dönüştürebilir.

Çoğu insan sevgiyi dışarıda arar. Birinin gelip içindeki boşluğu doldurmasını bekler. Ama insanın en çok ihmal ettiği yer, kendi içidir.

Başkalarının sözleri, yargıları, beklentileri… Onlara fazla kulak verdiğimizde içimizdeki en sağlam taraf bile çürümeye başlayabilir.

Oysa insan kendisi olduğunda, kendine biraz şefkat verdiğinde, ve en önemlisi kendine zaman tanıdığında
içinde yeniden bir şeyler filizlenir.

Bazen çözüm daha çok düşünmek değildir. Bazen çözüm sadece şudur:

Kendine zaman vermek. 🥰

•

15/03/2026

Canım Taha ❤️

•

08/03/2026

Karanlığa mum yakmak değil, içindeki güneşi uyandırmak...

Bir Çocuk Psikiyatristi olarak biliyorum ki, en değerli şifa, bir çocuğun kendi gücüne inanmasını sağlamaktır. Biz sadece birer feneriz, asıl ışık onların ruhunda gizli. ✨

•

15/01/2026