Uzman Klinik Psikolog Mehmet Ali Elitaş

05/05/2026

06/04/2026

Sevgi miydi, yoksa bir illüzyon mu? 🌪️
Narsistik bir döngünün içinde kaybolduğunda, pusulanı değil, kendini kaybedersin. İlk aşamadaki o “bulutların üzerindeki” his, aslında seni yerden daha sert düşürmek için kurulmuş bir sahnedir.
İkinci ve üçüncü aşamaya geçtiğinde ise sadece yorgun hissetmezsin; kendi gerçekliğinden, hafızandan ve değerinden şüphe etmeye başlarsın. Şunu asla unutma:
• Senin empatin, onun hayatta kalma mekanizmasıydı.
• Senin sevgin, onun bitmek bilmeyen onaylanma ihtiyacının yakıtıydı.
• Senin suçluluğun, onun sorumluluktan kaçış biletiydi.
Bu videoda/metinde gördüğün aşamalar sana tanıdık geliyorsa; sorun senin “yetersizliğin” değil, karşındakinin “doyumsuzluğu”. İyileşmek, önce bu döngüyü kabul etmekle başlar

24/03/2026

“Sen artık ablasın” denilen o gün, o çocuğa aslında sessizce şu söylendi: “Senin ihtiyaçların artık önemli değil.”
Çocukluğunu yaşaması gereken yaşta başkalarının yükünü sırtlanan, ağlamak yerine susturmayı, düşmek yerine kaldırmayı öğrenen o küçük kız çocukları büyüdü. Ama içlerinde hala o kucaktaki bebeği düşürmemeye çalışan, tetikte bekleyen o yorgun çocuk var.
Bugün sınır çizememelerinin, kimseye “hayır” diyememelerinin ve herkesi taşıyıp kendileri hariç herkese şefkat göstermelerinin sebebi tam olarak bu.
Bu bir fedakarlık değil, çalınmış bir çocukluktur.
📌 Bunu okuyunca içi sıkışan, omuzlarındaki yükü tanıdığınız o “abla”ya bu videoyu gönderin. Bazen taşıdığımız yükün adını bilmek, iyileşmenin ilk adımıdır

09/03/2026

Bazı ayrılıklar nefret yüzünden olmaz. Bazıları tam tersine çok sevdiğin için, kendine zarar verdiğini gördüğün için olur.
Ve o ayrılık en sessiz, en ağır olandır. Kimse anlamaz. Sen de tam açıklayamazsın.
Ama o kapıdan yürüyüp çıkmak belki de verdiğin en cesur karardır. 🖤

14/01/2026

İÇİNDEKİ CELLADA “DUR” DE! 🕯️✋
Hiç düşündün mü? Neden tam mutlu olacakken bir anda hüzünleniyorsun? Neden tam başaracakken vazgeçiyorsun?
Videodaki o yanan mumlar; senin potansiyelin, neşen, cesaretin ve yaşama sevincin.
O siyah kapakları kapatan el ise; dışarıdan biri değil. O el, senin zihnin.
Biz buna psikolojide “Kendini Sabote Etme” (Self-Sabotage) diyoruz ama ben buna “Ruhsal İntihar” diyorum.
Amigdalan seni korumak için devreye giriyor sanıyorsun. “Risk alma, görünmez ol, sessiz kal, böylece güvende olursun” diyor. Ama güvende olmak, “yaşamak” demek değildir. O siyah kapakların altında güvendesin evet, ama aynı zamanda kapkaranlıksın. Nefes alıyorsun ama yaşamıyorsun.
Her “Yapamam”, her “Ya olmazsa?”, her “Ben kimim ki?” cümlesiyle; kendi içindeki çocuğu karanlık bir odaya hapsediyorsun.
Sana bir sır vereyim mi?
Işığını söndüren rüzgar değil, kendi korkularındı.
Ve o el senin olduğuna göre, o kapakları kaldırmak da sadece senin gücünde.
Şimdi soruyorum:
Bugün kendine hangi yalanı söyleyip ışığını kapattın?

14/01/2026

Kırılan Sadece Sensin 💔
Elimizdeki o incecik kürdanı, koca bir metal kapağa karşı ne kadar zorluyoruz farkında mısınız?
“Biraz daha sabredersem...”
“Biraz daha alttan alırsam...”
“Onu biraz daha seversem...”
O kapak açılacak sanıyoruz. O insan değişecek, o iş düzelecek, o ilişki iyileşecek sanıyoruz.
Gücümüzü artırıyoruz, baskıyı artırıyoruz.
Ama fizik kuralları acımasızdır: Yanlış araç, doğru sonucu vermez.
Videodaki kürdanın kırıldığı o anı gördünüz mü?
İşte tükenmişlik tam olarak o andır.
Kapak yerinden bile oynamadı. Sapasağlam duruyor. Değişmeyen insanlar, kemikleşmiş durumlar gibi...
Olan kime oldu?
Liflerine ayrılan, eğilip bükülen ve sonunda kopan o kürdana... Yani sana.
Bazen çözüm “daha çok çabalamak” değildir.
Bazen çözüm, elindeki aracın o kapıya uymadığını kabul edip, kırık parçaları yere bırakıp gitmektir.
Kendini heba ettiğin o “kapak” her neyse... Bugün kendine bir iyilik yap ve zorlamayı bırak.
👇 Sen şu an hayatında neyi “kürdanla açmaya” çalışıyorsun? Hangi konuda boşuna kürek çektiğini hissediyorsun? Yoruma bir 🥀 bırak, dertleşelim.

10/01/2026

“Kötülüğü bilmeliyiz, öğrenmeliyiz ki iyiliği anlayalım...”
Sürekli yere düşeceğiz. Sürekli bir şeyler yıkılacak. Ama her seferinde, o yıkıntıların arasından yeniden doğacağız. Mesele hiç düşmemek değil, düştüğün yerden bir dersle kalkabilmek.
Geçmişinle barış, hatalarını kucakla. Çünkü onlar seni sen yapan parçalar. 🍂

07/01/2026

Çocuğunuzun Ruhuna Ayna Tutan 5 Soru 🪞
Çocuklarımıza sık sık “Günün nasıl geçti?” diye sorarız ve genellikle “İyi” cevabını alıp konuyu kapatırız. Ancak onların iç dünyasında fırtınalar kopuyor, kaygılar büyüyor veya sessizce yetersiz hissediyor olabilirler.
Videoda paylaştığım bu 5 soru, rastgele seçilmiş sohbet konuları değildir. Her biri, çocuğunuzun psikolojik dayanıklılığına dair kritik bir alanı test eder:
1️⃣ “Kendinde neyi değiştirmek isterdin?” (Öz-Kabul):
Bu soru, çocuğun beden algısını ve kendini ne kadar sevdiğini gösterir. “Her şeyi” veya fiziksel özelliklerini değiştirmek istemesi, düşük özsaygı sinyali olabilir.
2️⃣ “Diğerleri seninle arkadaş olmak ister mi?” (Sosyal Aidiyet):
Çocuğun akran ilişkilerindeki algısını ölçer. “İstemezler” cevabı, dışlanmışlık hissi veya sosyal izolasyonun habercisidir.
3️⃣ “En iyi yaptığın şey ne?” (Öz-Yeterlilik):
Kendi güçlü yönlerinin farkında mı? Cevap verememesi veya suskun kalması, yeteneklerine güvenmediğini ve kendini “başarısız” etiketlediğini gösterebilir.
4️⃣ “Hata yaptığında ne düşünüyorsun?” (Zihniyet Yapısı):
Bu en kritik sorulardan biridir. Hata yapmayı bir “öğrenme süreci” olarak mı görüyor (Büyüme Zihniyeti), yoksa kişiliğine yapılmış bir saldırı olarak mı algılıyor (Ben aptalım/beceriksizim)?
5️⃣ “Sınıfın önünde konuşmak?” (Sosyal Cesaret):
Kaygı seviyesini ve kalabalıklar içindeki güven hissini ölçer. “Herkes bana güler” korkusu, yoğun bir sosyal anksiyete işareti olabilir.
⚠️ Ebeveynlere Not:
Eğer çocuğunuzdan beklemediğiniz olumsuz cevaplar alırsanız, hemen “Hayır, sen harikasın!” diyerek üzerini kapatmayın. Çocuğun o duygusunu reddetmiş olursunuz.
Bunun yerine: “Böyle hissettiğini bilmiyordum, bana anlattığın için teşekkür ederim. Gel bunu nasıl çözebileceğimize birlikte bakalım,” deyin.
Çocuğunuzun hangi cevabı sizi en çok şaşırttı? Yorumlarda buluşalım. 👇

05/01/2026

Bu cümleyi okuduğunda aklına ilk kim geldi? 🧠
Eğer birinin davranışları seni normalden fazla rahatsız ediyorsa, kendine şu soruyu sormayı dene:
“Bu davranışın bende yasaklı olan hangi tarafı temsil ediyor?”
Belki onun “sorumsuzluğuna” kızıyorsun çünkü sen hayatın boyunca “fazla sorumlu” olmak zorunda kaldın. Belki onun “özgüvenine” gıcıksın çünkü sen kendi ışığını söndürmeyi öğrendin.
Unutma; seni tetikleyen her şey, sana kendini tanıman için verilmiş bir fırsattır.
📌 Bu bakış açısı hakkında ne düşünüyorsun? Kendinde hiç böyle bir şeyi fark ettin mi?

04/01/2026

Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda... İşini yapıyorsun, kahveni içiyorsun, sakinsin. Ama içeride, zihninin en karanlık odasında acımasız bir mahkeme kurulmuş.
Ve sanık sandalyesinde hep sen varsın.
🧠 Psikolojide buna “Cezalandırıcı Ebeveyn Modu” veya “İçsel Eleştirmen” diyoruz.
Çoğu zaman kendi düşüncemiz sandığımız o sesler; aslında geçmişte duyduğumuz, bizi utandıran, bizi yetersiz hissettiren otorite figürlerinin (öğretmen, ebeveyn, akranlar) zihnimizdeki yankısıdır.
Yıllarca o kadar çok duydun ki, artık o sesi kendin zannediyorsun.
Ama bir sır vereyim mi?
İnsan kendine düşman olarak doğmaz. İnsan kendine düşman edilerek büyütülür.
Peki bu sesle nasıl başa çıkacaksın?
1️⃣ Fark Et: “Şu an kendimi eleştiriyorum” de.
2️⃣ Ayrıştır: “Bu düşünce benim gerçeğim mi, yoksa geçmişin bir kaydı mı?”
3️⃣ Şefkat Göster: Bir çocuk hata yaptığında ona “Beceriksizsin” demezsin, “Tekrar deneyelim” dersin. Kendine de o çocuğa davrandığın gibi davran.
Sen, tüm hatalarınla ve tüm doğrularınla, olduğun halinle çok değerlisin.
👇 Senin iç sesin en çok hangi yalanı söylüyor? “Yetersizsin” mi, “Geç kaldın” mı? Yorumlarda buluşalım, yalnız olmadığını gör.