16/05/2026
Bir şeyden kaçtığınızda, o şey sizi bekliyor olur.
Bugün görmezden geldiğiniz duygu, yarın başka bir kılıkla karşınıza çıkar. Bugün ertelediğiniz sorun, yarın biraz daha ağır taşınır. Bugün sahip çıkmadığınız iç sesiniz, yarın biraz daha yüksek bağırır.
Çünkü içinizdeki hiçbir şey kaybolmuyor. Sadece bekliyor.
Sorumluluk kelimesi çoğu zaman ağır gelir. Sanki bir suçlama gibi. Sanki “bu senin hatan” dercesine yüklenir omuzlara.
Ama sorumluluk, suç değildir.
Sorumluluk; “Bu benim hayatım ve ben buradayım” diyebilmektir. Sorumluluk; acını sahiplenmek, korkunu tanımak, kırılganlığına dürüstçe bakmaktır. Sorumluluk; yaşadıklarınla yüzleşmeyi seçmektir — kaçmak yerine.
Ve tam da bu yüzden hayatının sorumluluğunu almak, aslında ona verilen en derin saygıdır. Onu onurlandırmak ve hakkını vermektir.
Yaşamak; sadece nefes alıp vermek değil. Yaşamın hakkını vermek; onu hissetmeyi, taşımayı, dönüştürmeyi göze almaktır.
Bu kolay değil. Ama bu — gerçek.
Bugün kendinize şunu sormaya ne dersiniz:
Hangi duyguyu, hangi sorunu hâlâ yarına bırakıyorum?🌱
